31 maart 2008
Lekker zo’n gangmaker
“Niet te ver en niet te hard. ’t Kan ook rustig”, zegt Martin. Maar ja, wat voor Martin rustig aan is, is voor mij best heftig. We besluiten naar Kijkduin te rijden door de duinen en dezelfde weg weer terug. Vanaf de Hoek neemt Martin het voortouw. Hij heeft waarschijnlijk wat langer nodig vandaag om het lichaam op temperatuur te krijgen. Ik vind dat niet zo erg. Worden de benen tenminste niet meteen in het zuur gezet. We rossen naar het haagse en pikken een renner op. Vlak voor Den Haag neemt hij hard over. Ik kom net van kop af en moet er al snel af. Martin laat zich afzakken en gezamelijk overbruggen we het laatste stukkie. Met de wind van achteren gaat het met brandende onderdanen hard terug naar de Hoek. Toch wel lekker zo’n gangmaker. We pakken één keer het heuveltje en gaan terug naar de werkplek. Ik mijd de herenlaan, want de beentjes zijn leeg en de bloedbaan toch wel. Een kiwi doet de bloedsuikerwaarde van 3,6 weer stijgen naar een aanvaardbaar niveau.
Ed f. 2008
Ed f. 2008
27 maart 2008
Het Waterlooplein
De dag begint al om 04.30 uur. Ja, echt waar. Half vijf geniet ik van een hete douche en Piet staat om half zes al op mijn stoepie. De Oude Dame verdwijnt in de kofferbak en op het gemakkie rijden we met het tomtommetje naar de Marinekazerne te Amsterdam waar we na een schijnbeweging van Piet ruim op tijd arriveren voor een werkoverleg. Na de gezamelijke lunch kleed ik om, zet mijn Metgazelle in elkaar en ga op huis aan. Links een stilstaande tram passeren is niet zo slim, zo blijkt. Zeker als er een andere tram je tegemoet komt. Tenauwernood kan ik voorkomen dat ik gesandwiched word. Het Waterlooplein, het Olympisch Stadion. Al snel ligt de bebouwing achter me en rol ik met een geriefelijk windje over natte wegen. Het mottert en dat zal niet meer stoppen vandaag. Blij dat ik mijn spatbordjes niet vergeten ben. De Westeinder Plassen, het Joop Zoetemelk Fietspad, Rijpwetering. Langs de grenzen van Het Groene Hart duwt het windje me over bekende wegen naar huis. Al met al een welbestede dag.
Ed f. 2008
Ed f. 2008
22 maart 2008
Joop Zoetemelk Classic
Na 5 uur en 41 minuten rij ik een beetje teleurgesteld het terrein van LRTV Swift te Leiden op. De beloofde 150 kilometer tijdens de Joop Zoetemelk Classic blijken er uiteindelijk maar 148 te zijn ;-). De gemiddelde snelheid van 26,1 per uur valt me achteraf nog mee. Johan die ik vanmorgen heb opgehaald was een drie kwartier eerder binnen. Zijn gemiddelde bleef steken op 29,5! Knap, zeker met dit weer. Onder het naar binnen werken van koffie en een broodje bal nemen we de dag nog eens door. Na het scoren van een fraai wielershirt, VROM bedankt, rollen we het Groene Hart van Nederland binnen.We rijden eerst, in een groepje, naar het noorden met een dikke wind tegen. Het groepje is niet zo groot, dus echt verstoppen is er niet bij. Johan heeft het naar zijn zin en sleurt het grootste gedeelte op kop. Na de eerste stempelpost vertrouwt hij me toe dat hij toch zijn benen wel voelt, om vervolgens weer blij de kop over te nemen en het tempo nog wat opvoert. Bij de splitsing 75/150 zijn we nog met z’n vijfen en nog wat verder nog maar met z’n drieen. Mijn benen doen al een tijdje au als we kop over kop verder rijden. Au, au, au, hagel. De route draait eindelijk naar het zuiden en met de wind in de rug denk ik bij te trekken om ook het laatste stuk te overleven. Het gemiddelde staat op 29,5. De mannen gaan echter vijf-, zes-, zevenendertig rijden. De beentjes zijn nu helemaal op en ik ga mijn eigen tempo rijden, wat dramatisch dicht in de buurt van de twintig komt – nog steeds windje mee. De route draait weer naar rechts en ik mis bijna een stempeltje. Ik mis de Baksteen uit Maassluis die deze ondankbare taak altijd traditiegetrouw op zich neemt. Ik giet wat koffie naar binnen en verorber een broodje ham. Al snel zit ik weer op de Oude Dame, want het lichaam wordt koud van de laatste regenbui. De rust of de versnapering heeft me goed gedaan, want er komt weer een beetje snelheid in de fiets. Een tijdelijke opleving. Er komt een groepje voorbij en hoopvol spring ik het laatste wiel. Na enkele kilometers moet ik ze al weer laten gaan en zigzaggend vervolg ik mijn weg. Het ziggen gaat wel met de wind strak van rechts, maar het zaggen wordt langzamerhand echt een probleem. Ik bereik een tijdelijk dieptepunt – het digitale tellertje zegt dat ik nog maar 14,8 km per uur rij. ’t Is niet anders. Nog maar een uurtje afzien en dan ben ik er. Duidelijk te kort kilometers gedraaid – slecht vijftig de laatste drie weken.
Ed f. 2008
Ed f. 2008
19 maart 2008
Moeiteloos hard
Al weer twee weken geleden dat ik me sta om te kleden op de werkplek voor een rondje op de Oude Dame. Mart aan de telefoon. Ja, oké, tien minuten ben ik buiten. Op zijn vraag waar we heen gaan, antwoord ik dat het niet te ver mag zijn en zeker niet te hard. Mart stelt voor tien keer het heuveltje aan de Waterweg te doen. Ik ga accoord en samen praten we richting de Hoek. Er staat een dikke bries en even ziet het er naar uit dat we wat nattigheid over ons heen krijgen. We sloffen. Het blijft droog en we vallen de heuvel aan. Tegen wind omhoog en dus moeiteloos hard naar beneden. Vijf keer links omhoog en vijf keer rechts. Mart hoopt de Mont Ventoux in september even energiek aan te vallen. Ik zal hem daar natuurlijk graag bij helpen. Na de inspanning praten we verder naar huis.
Ed f. 2008
Ed f. 2008
06 maart 2008
't Stegelke
’t Bevalt Niek wel. Zwerven over onverharde wegen en weggetjes. Na het rondje Rotte van afgelopen weekend was een hotelletje in het limburgse snel geboekt. We snorren redelijk op tijd naar Maastricht waar we de voiture op een parkeerplaats van de NS wegzetten. De rugzakjes met wat verschoning en versnaperingen voor twee dagen hangen we om de schouders en we zijn op weg. Eerst maar twee enkeltjes naar Valkenburg aan de Geul. Hier bestellen we eerst traditiegetrouw twee koffie en twee jus d’orange in een gezellig aandoend café. Een gebrandschilderde Michiel de Ruyter neemt ons forsend op vanuit het plafond van de hoogst decoratieve toog. Een plas en we pikken de route op naar Slenaken. Vanuit Valkenburg lopen we eerst omhoog naar Sibbe via een mij bekende weg. Langs deze weg daalde ik namelijk af naar de meet van de Amstel Gold Race. Al snel dwalen we langs holle wegen en over bolle heuvels, genietend van bossen en vergezichten. We sloffen wel, want in het westen miezert het, zo verhaalt Peet vanuit Maasland. Het barst trouwens van de paaltjes met allerlei duidingen naar diverse routes door het landschap. Op zonloze donkere plekken ligt nog genoeg sneeuw voor het gooien van een geniepige sneeuwbal en het rollen van een heuse sneeuwpop. In Gulpen lessen we onze dorstige kelen en vlak voor Slenaken duwen we ons eerste stegelke opzij en vervolgen de route langs het slingerende Gulpje. De net wat te opdringerige hotelhouder van Hotel Slenaker Vallei doet ons besluiten het maal te nuttigen bij Jelle Nijdam. We lopen nog een rondje door het dorp en schuiven aan, niet bij Jelle, in een gezellig ogend restaurant – ’t Stegelke. Een perfece bediening en een echt uitstekend smakend maal wordt ons deel. We spoelen alles ruim weg met voldoende vocht van verschillende origine. Ik heb Niek, toch altijd kritisch over wat ze voorgeschoteld krijgt, nog nooit een geraamte, konijn op zijn limburgs, zo fanatiek kaal zien plukken. Na een onrustige nacht trekt het landschap verder aan ons voorbij. Fraaie en waarschijnlijk onbetaalbare vakwerkhuisjes eisen hun moment van aandacht. Eeuwenoude vakwerkstulpjes, gebouwd, zoals overal ter wereld, met bouwmaterialen uit de directe omgeving. Wat onmiddelijk in het oog springt zijn natuurlijk de eiken balken. Wat minder opvallend en wat een vakwerkhuis in een restauratiefase ons laat zien, is de gebruikte klei en stro dat samen met twijgwerk de vakken tussen de balken vult. In Mheer gluren we naar het kasteel en verscholen tussen bronsgroen ontwaren we een terreintje van de N.T.K.C. – De Heerkuil. Joris zal hier vast wel eens zijn Mountaintracker hebben gestald. Er volgen nog meer fraaie holle wegen met opvallend veel burchten. De enige sporen die wij hebben kunnen ontdekken zijn uitgesleten paadjes vanaf het hol naar de omliggende velden, wat vers uit het hol gewerkt zand en nietige afdrukjes van de blijkbaar messcherpe klauwtjes. We dalen af naar Eijsden en pakken lijn 10 naar Maastricht. Er is wel een station in Eijsden, maar dat wordt blijkbaar niet meer gebruikt. Het duurt even voor we dat door hebben.
Ed f. 2008
P.s.: De gelopen route en de foto’s volgen. Webspaceprobleempje.
Ed f. 2008
P.s.: De gelopen route en de foto’s volgen. Webspaceprobleempje.
04 maart 2008
Peters aanbod
Peters aanbod om plaats te nemen in zijn Focus sla ik moedig af. Ik zal en moet nog even de benen strekken. Het voornemen is de pukkel langs de Waterweg even serieus te nemen. Ik ben echter blij als ik na de Hoek de wind in de rug heb. De billen zijn onderkoeld van net gesmolten natte sneeuw en hagelsteentjes dat, omhooggebracht door mijn achterwiel, vrijelijk tegen het achterwerk petst. De pukkel rij ik voorbij. Naar huis om de modder van de jonge dame en mezelf af te spoelen.
Ed
Ed
02 maart 2008
Slenteren langs het water
Niek heeft een rondje Rotte op de kalender gezet. Een rondje te voet rond de Rotte wel te verstaan. We slenteren langs het water naar het keerpunt tegen de A12. Ergens halverwege komen we langs een prachtig stil stukje Rotte waar het werkelijk rost van de nestelende aalscholvers. Ze vliegen af en aan met snavels vol oud gras en takjes. Ook wemelt het van de reigers die zoals altijd geduldig in het water staren. Een pracht plekkie om wat foto’s te schieten. Niek heeft het toestel echter vergeten ;-). De soep van de dag smaakt behoorlijk en wat later lopen we de laatste kilometers in de luwte van wat struikgewas, bomen en riante bouwsels terug naar de auto.
Thuis zien we De Jongh verdiend zijn tweede ezeltje scoren op de meet in Kuurne. Voldoende inspiratie voor mij om nog even de wielrenschoentjes vast te klitten voor rondje Westland. Er staat veel wind, maar ik trap er redelijk makkelijk door heen.
Ed f. 2008
Thuis zien we De Jongh verdiend zijn tweede ezeltje scoren op de meet in Kuurne. Voldoende inspiratie voor mij om nog even de wielrenschoentjes vast te klitten voor rondje Westland. Er staat veel wind, maar ik trap er redelijk makkelijk door heen.
Ed f. 2008
