28 februari 2008
Vaderdochiedaggie
Vandaag ben ik op tijd mijn bedje uit, want om 09.02 uur vertrekt de trein naar Amsterdam. Gisteravond netjes de overstapplaatsen opgeschreven met de bijbehorende perrons. Maar ... de natuur laat zich niet dwingen en als je moet dan moet je. Ik stond al wel met mijn jas aan. Oké. Het zij zo. Een teintje later dan maar. Maar ... dan kloppen je plaatsen en je perrons niet meer. De conducteur vertelt me gelukkig geduldig dat ik beter in Schiedam kan overstappen en verwijst me naar het juiste perron. De trein staat er al als ik het perron betreed, het fluitje gaat en ik spring er in. Trein gaat via Den Haag. Niet helemaal de bedoeling. Oké. Het zij zo. Een half uurtje later dan gepland heb ik de eerste kroel van de dag te pakken. Tijd voor een bakkie met een plakkie in het uitbaterijtje vlak voor het station. Hierna lopen we naar MacBike om even later over de wallen te fietsen richting de Dam. De dag kan al niet meer stuk. Echt lachen. We schieten wat plaatjes en zoeken onze weg richting het Rijksmuseum. Uiteindelijk gaan we natuurlijk voor het pronkstuk – “De Nachtwacht”. We dwalen door het museum en de ganse nederlandse geschiedenis komt voorbij. Het hart klopt nu wat sneller, want om de hoek hangt de bekendste Rembrandt. We slaan de hoek om en .... “Het is toch een rechthoekig schilderij?”, merken we beiden op. Dat is tenminste blijven hangen vanuit de lagere schoolbanken. Hebben we vast niet goed geluisterd, want ergens in het bestaan van het schilderij is het passend gemaakt. Er is gewoon een stuk weggesneden van linkerkant! We pakken de MacBike weer en fietsen verder over het Museumplein. De fietsen worden weer vastgebonden en weggezet tegen de pui van het Van Gogh Museum. Beiden vinden we het niet allemaal even fraai, maar je kan het maar gezien hebben. De tentoongestelde werken van John Everett Millais spreken ons meer aan. De tijd vliegt en we brengen de MacBikes terug om op de metro te stappen naar de Bijlmer. Eten en kletsen doen we in een Grand Café in de buurt van het AJAX-stadion. Hierna zijn we maar net op tijd voor het Cirque du Soleil en zien we vanaf een puik plekkie een jongeman fraai naar beneden dwarrelen en terechtkomen in een betoverd bos. Echt helemaal top. Ik zwaai Linda naar huis en stap zelf in de sneltrein naar Rotterdam. Ik schrik wakker en zie dat ik op het perron in Rotterdam sta. Net als ik op wil staan zet de trein zich in beweging naar Dordrecht ;-). Oké. Het zij zo. Ik bel Linda. Lachen natuurlijk van onder de vette lappen. In Dordrecht gaat er gelukkig nog een trein terug naar Rotterdam, die ik bijna mis door misinterpretatie mijnerzijds. Sta ik op een perron waar de trein naar Rotterdam alleen op de maandag en dinsdag vertrekt. Rennen dus naar het juiste perron. Half twee sta ik op het perron in Maassluis na een perfect vaderdochiedaggie.
Ed f. 2008
Ed f. 2008
27 februari 2008
Kunstje in de bunker
Toch nog maar even buiten spelen. Gisteren niet gefietst en morgen komt er ook niks van. Niet erg, want morgen doen mijn jongste en ik weer eens een vaderdochiedagje. Altijd gezellig en veel lachen. Het is al bijna half zeven als ik Maassluis uit rij. Achter Vlaardingen word ik gebeld. Getver. Moet ik toch nog even naar mijn werk op mijn laatste consignatiedag. Het rondje kort ik in en bezweet doe ik mijn kunstje in de bunker. Voor ik op huis aan ga, babbel ik nog wat met Simon die een hoop herrie bij elkaar blaast op zijn saxofoon tijdens de oefensessie in de kantine. Best wel gaaf.
Ed f. 2008
Ed f. 2008
25 februari 2008
Drie chronisch zieken
Net zes kilometer onderweg en achterstallig onderhoud kost Mart een lekke achterband. Het binnenbandje is snel gewisseld en geeft mij mooi de kans mijn pomp met gaspatroon uit te proberen. Geen succes. Het gas komt overal, maar niet in de binnenband van Mart. Ik berg de bevroren pomp op en Mart duwt snel, handmatig, wat lucht in de band. Piet kijkt toe. We vervolgen ons rondje en genieten verder van het zeldzaam mooie weer. Genieten zoals alleen drie chronisch zieken kunnen genieten. Ja ja, Piet heeft zijn darmen niet onder controle, ik spuit insuline en Mart? Mart heeft last van een milde vorm van obesitas ;-).
Ed f. 2008
Ed f. 2008
22 februari 2008
Vierwielig vervoermiddel
De cursus vindt plaats in Rijswijk. Nog geen twintig kilometer weg en dat is dus goed aan te fietsen. Om kwart voor acht meld ik me bij Peter op zijn stoepje en hij staat helaas al klaar met de fiets aan de hand. Ik hoopte er eigenlijk een beetje op dat hij zou kiezen voor een vierwielig vervoermiddel. Niet dus. We rollen zonder problemen met een dikke zucht in de rug naar het IDL, zuigen het geboden materiaal naar binnen en stappen op tijd weer op de fiets terug naar huis. De zucht in de rug komt nu recht van voren samen met af en toe wat nattigheid. Sijknat, van de regen en het zweet, hijgen we de kilometers aan elkaar. Meteen maar douchen en het weekend in.
Ed f. 2008
Ed f. 2008
20 februari 2008
Niet echt naar mijn zin
Vandaag voelen de benen een stuk beter dan gisteren. Het korte rustige rondje van gisteren heeft me klaarblijkelijk goed gedaan. Het bekende asfalt glijdt soepeltjes onder me door. Vanmiddag nog even snel de Cateye op het stuur gezet, maar het zit nog niet echt naar mijn zin. Nou ja, ik heb in ieder geval voldoende verlichting. Van het weekend maar weer verder prutsen.
Ed
Ed
19 februari 2008
Drie ritten
Vol goede moed rij ik de poort uit en sla rechtsaf. Koude wind stroomt me tegemoet en dat is op zich niet zo erg. Ik ben tenslotte goed aangekleed. De benen protesteren echter hevig en dus ga ik onmiddelijk linksaf richting de Hoek en de waterkering Maeslant in een heel rustig tempootje. De laatste drie ritten moet ik blijkbaar nog verwerken.
Ed
Ed
17 februari 2008
Snelle blote benen
Het water heeft vandaag een vriend gevonden. Het zonnetje vreet hele stukken uit het ijs. Mooi weer, een zonnetje en heel veel mensjes die een frisse neus halen. Regelmatig moet ik terug naar bijna nul, maar wat kan mij dat schelen. Het is mooi weer en de zon schijnt. Met een licht verzetje en de cadans rond de honderd rij je voor je lol door het nederlandse. Onder de duinen word ik overstoken door een paar snelle blote benen. Een beetje bluf schat ik. Ik versnel maar rij het gaatje niet eenvoudig dicht. De blote benen halen een dikke-banden-fiets in en de dikke-banden-fiets probeert aan te haken. Hij redt het ook niet en geeft het op. Hoewel ik het gaatje, inmiddels 100 meter, niet dicht krijg, wordt het gaatje ook niet meer groter. De blote benen kijken zelfs wat zenuwachtig achterom. Als hij nog een keer omkijkt ga ik staan. De blote benen gaan ook staan ;-). Als hij linksaf de duinen, vol op de pedalen, omhoog rijdt, sla ik glimlachend rechtsaf. Heerlijk die frisse zeelucht in je longen. Ik haal nog maar eens diep adem. Je zou deze frisse wind eigenlijk in je slaapkamer moeten kunnen laten blazen. Windkracht twee of zo, met je neus net boven de warme lappen.
Ed
Ed
16 februari 2008
Weerloos water
Dacht ik gisteren hier en daar al een dun vliesje op de slootjes te zien, nu weet ik het zeker. Schaduwrijk ijs verovert hele stukken weerloos water. Haarscherpe beelden van helden op het friese ijs borrelen omhoog. Mensenmassa’s, Bartlehiem en de Bonkevaart. Ook dit jaar zal ’t wel bij herinneringen blijven. Heerlijk die overschoenen. Een ezel stoot zich in ’t algemeen ... Nou er zijn natuurlijk uitzonderingen en ik ben er helaas één van. Voldoende ingepakt rij ik rustig een lekker rondje en mis werderom mijn verstraler als het zonnetje onder de wol kruipt. ’t Mag de pret niet drukken, want inmiddels wordt de scherpe oostenwind mijn vriend en rommel ik tevreden richting de warme douche.
Ed
Ed
15 februari 2008
Klein knipperen ledje
Bij het verlaten van de werkplek begint de avondhemel al van kleur te wisselen. Het zonnetje houdt zich nog net vast aan het randje van de einder. Tegen de tijd dat ik het nieuwe asfalt achter het Staelduinsebos verlaat heeft ze definitief losgelaten en kruipt de kou mijn schoeisel binnen. Ai, wat wordt het koud. Onder de duinen blaast de wind recht van voren en het heftig bewegen van mijn tenen biedt maar ten dele soelaas. Het was ook niet de bedoeling zo laat nog te gaan fietsen. Mijn overschoenen liggen nog thuis naast mijn verstraler. Nu moet ik het doen zonder de overschoenen en een klein knipperend ledje op mijn stuur. Met dat ledje zie je niet zo veel, het is meer om gezien te worden. Voor de rest ben ik gelukkig warm genoeg aangekleed. Ik moet er even niet aan denken dat ik nu een lekke band krijg. Een tegenligger met groot licht op het smalle weggetje van Kwintsheul naar de Zweth dwingt me om te stoppen. Ik zie gewoon niks meer. Volgende keer uit voorzorg maar gewoon mijn cateye weer mee.
Ed
Ed
12 februari 2008
Ook een zak op zijn rug
Een rustig rondje, want ... Ik ben het allang weer vergeten als we worden ingehaald door een renner met ook een zak op zijn rug. Hij rijdt lekker door en als ik aanpik en even later een blik over mijn schouder werp, hangt Mart in mijn zog. Nog voor het Woudt nemen we al weer afscheid van de renner met ook een zak op zijn rug. Hè hè. We vallen weer terug in ons eigen tempootje en kletsen de rest van de weg naast elkaar de kilometers weg. Weer bar gezellig dus.
Ed
P.s.: De GPS heeft de route helaas niet opgenomen. Kan de GPS niets aan doen. Verminderd zicht (lees ouderdomsverschijnsel) is de oorzaak.
Ed
P.s.: De GPS heeft de route helaas niet opgenomen. Kan de GPS niets aan doen. Verminderd zicht (lees ouderdomsverschijnsel) is de oorzaak.
10 februari 2008
Meijendellseweg
Kwart over zeven. Het is nog donker als we de auto achter ons laten op het lege parkeerterrein aan de Meijendellseweg te Wassenaar. Het is nog donkerder onder de nog kale takken van oude eiken. En het is koud. De grond is hier en daar nog wit van de bevroren rijp. Met de handen in de zakken benen we naar de boerderij. Op de wat minder begroeide stukken duin hopen we wat wild te zien of verderop in de duinen. Het mag niet zo zijn. Het strand ligt er ook stil en verlaten bij. Vlak voor Scheveningen klimt het zonnetje boven de duinen uit en kleurt de overvliegende meeuwen roodoranje. Ter hoogte van de dichtgemetselde bunkers op het duin komen achter ons twee sulky's aan gedaverd. Ook een manier om je op een zondagmorgen te ontspannen. De menners zijn dik aangekleed en de dravers draven ogenschijnlijk ook ontspannen over het strakke zand. De terrassen op Scheveningen zijn lekker verwarmd en we doen een bakkie zonder plakkie. Er is alleen een ontbijtje te krijgen voor negen euro per persoon = achttien euro = negenendertigenzestig florijnen. 't Kan te gek natuurlijk. De terugweg lopen we over een voor mij bekend fietspad parallel aan het strand. Het is inmiddels druk met recreanten. Het parkeerterrein staat vol en velen wachten op een plekkie. Tijd om naar huis te gaan en te genieten van het lange baan schaatsen. Onder het schrijven van dit stukkie tekst is mijn voorspelling uitgekomen. Paulien van Deutekom glijdt als wereldkampioene allround over de meet ;-). Sven Kramer prolongeert zijn titel. Geen verrassing, je moet het alleen nog wel even doen.
Ed
Ed
09 februari 2008
Glimmend gepoetste kaders
Een mooie dag vandaag. De lente hangt al de lucht. Tijd om de V8 uit te laten. Wat lucht in de bandjes, de Edge op haar plek en weg. Helaas laat de cadansmeter het afweten. Onderweg, zonder bril, is het zinloos om de instellingen na te lopen en dus laat ik het maar zo. Het is druk met renners langs de weg. De meesten rijden vandaag weer voor het eerst buiten, gezien de glimmend gepoetste kaders. Richting Schipluiden rij ik met een jongeman op. Hij heeft de hele winter door gereden in voorbereiding op de Marmotte. Zijn kader, een carbon-achtig ding, is behoorlijk bemodderd. Ik wens hem geluk en vervolg mijn rondje Mart. Voor Vlaardingen hebben ze door de weilanden wat nieuw asfalt neergelegd. Ik kan de verleiding niet weerstaan en slinger met een ommetje terug naar de route en naar huis.
Ed
Ed
07 februari 2008
Als je goed bent!
De hele rit op Mallorca is zo’n 62 kilometer. Series kleinere hellinkjes waar je op de macht over heen kan – als je goed bent! Ook staan er twee klimmetjes te wachten. Ik ga het echter niet halen vandaag. Vlak voor de tweede en laatste klim, na ongeveer 47 kilometer, bevriest het videobeeld op de laptop en vallen de meters stil. Geen hartslag, geen cadans en geen snelheid. Na wat gerommel met het apparaat krijg ik nog wel de kans alles op te slaan, maar dan doet ook de laptop niks meer. Ik vind het mooi geweest en draai de douchekraan open.
Ed
Ed
06 februari 2008
US of A
Na twee wat “langere” afstanden kies ik vandaag voor een wat “kortere” afstand. Het is de relatief vlakke aanloop naar heftige klimmetjes in de US of A. Een goed half uur later klik ik mijn voeten los.
Ed
Ed
04 februari 2008
Vroeg
Vroeg beginnen, is vroeg naar huis, is vroeg in de avond wat kilometers maken, is op tijd met natte haartjes aan de dis. Het is vijftig vlak geworden, met af en toe een voorzichtige versnelling. ’t Mag eigenlijk geen naam hebben, die versnellinkjes. ’t Gaat allemaal niet van harte. Er komen vast wel weer betere tijden.
Ed
Ed
03 februari 2008
Een kilometer ploeteren
Milan – San Remo, deel 1 en 2. Vijf kilometer warm trappen mag niet baten. Al van af het begin heb ik moeite gelijke tred te houden met Peter. Op de helft pakt hij 120 meter voorsprong en die voorsprong geeft hij niet meer uit handen. Ik probeer het nog wel, maar èn op de vlakte, èn heuveltje op, èn heuveltje af, loopt hij gestadig uit. Als Peet onder de douche stapt, moet ik nog ruim een kilometer ploeteren.
Ed
Ed
