22 maart 2008
Joop Zoetemelk Classic
Na 5 uur en 41 minuten rij ik een beetje teleurgesteld het terrein van LRTV Swift te Leiden op. De beloofde 150 kilometer tijdens de Joop Zoetemelk Classic blijken er uiteindelijk maar 148 te zijn ;-). De gemiddelde snelheid van 26,1 per uur valt me achteraf nog mee. Johan die ik vanmorgen heb opgehaald was een drie kwartier eerder binnen. Zijn gemiddelde bleef steken op 29,5! Knap, zeker met dit weer. Onder het naar binnen werken van koffie en een broodje bal nemen we de dag nog eens door. Na het scoren van een fraai wielershirt, VROM bedankt, rollen we het Groene Hart van Nederland binnen.We rijden eerst, in een groepje, naar het noorden met een dikke wind tegen. Het groepje is niet zo groot, dus echt verstoppen is er niet bij. Johan heeft het naar zijn zin en sleurt het grootste gedeelte op kop. Na de eerste stempelpost vertrouwt hij me toe dat hij toch zijn benen wel voelt, om vervolgens weer blij de kop over te nemen en het tempo nog wat opvoert. Bij de splitsing 75/150 zijn we nog met z’n vijfen en nog wat verder nog maar met z’n drieen. Mijn benen doen al een tijdje au als we kop over kop verder rijden. Au, au, au, hagel. De route draait eindelijk naar het zuiden en met de wind in de rug denk ik bij te trekken om ook het laatste stuk te overleven. Het gemiddelde staat op 29,5. De mannen gaan echter vijf-, zes-, zevenendertig rijden. De beentjes zijn nu helemaal op en ik ga mijn eigen tempo rijden, wat dramatisch dicht in de buurt van de twintig komt – nog steeds windje mee. De route draait weer naar rechts en ik mis bijna een stempeltje. Ik mis de Baksteen uit Maassluis die deze ondankbare taak altijd traditiegetrouw op zich neemt. Ik giet wat koffie naar binnen en verorber een broodje ham. Al snel zit ik weer op de Oude Dame, want het lichaam wordt koud van de laatste regenbui. De rust of de versnapering heeft me goed gedaan, want er komt weer een beetje snelheid in de fiets. Een tijdelijke opleving. Er komt een groepje voorbij en hoopvol spring ik het laatste wiel. Na enkele kilometers moet ik ze al weer laten gaan en zigzaggend vervolg ik mijn weg. Het ziggen gaat wel met de wind strak van rechts, maar het zaggen wordt langzamerhand echt een probleem. Ik bereik een tijdelijk dieptepunt – het digitale tellertje zegt dat ik nog maar 14,8 km per uur rij. ’t Is niet anders. Nog maar een uurtje afzien en dan ben ik er. Duidelijk te kort kilometers gedraaid – slecht vijftig de laatste drie weken.
Ed f. 2008
Ed f. 2008
