30 december 2007
Kerkepad
Wat gaan we doen morgen? Zullen we een eindje gaan wandelen? Is wel goed, zegt Niek. Waar gaan we heen dan? Nou, niet zo ver. Ik hoorde iets over een kerkepad. Een echt pad wat van de Gaag dwars door de weilanden loopt naar Maasland. Ergens rond de middag trekken we de Meindl's aan en wandelen we langs de vliet naar Maasland. Randje Maasland pikken we het kerkepad op. Het pad is op sommige plekken niet veel meer dan een in de loop der tijden uitgesleten spoor, waar hier en daar wat losse tegels drijven op vette modder. In de verte raast het verkeer gedempt over de A20. Halverwege blikken we achterom en de skyline van Maasland laat de kenmerkende spitsen zien waar het pad oorspronkelijkheen heen leidde. We kuieren verder naar de Waterweg waar we de meegebrachte koffie naar binnen werken in een miezerig regenbuitje. Via het Sterrebos gaan we naar huis.
Ed
Ed
16 december 2007
Laatste bastion
Peet heeft weer een tijd neergezet. Deze keer bevindt de arena zich in Zuid-Afrika. Iets waar ik niet zo blij mee ben. Al die kleine klimmetjes liggen me niet zo. De volledige afstand staat in onze onderlinge strijd nog immer op naam van Peter. En ik heb al echt mijn best gedaan dit laatste bastion te slechten. Nog steeds tevergeefs. De route van vandaag behelst de eerste vijftig kilometer. Uit ervaring weet ik dat Peter op de macht over die kleine klimmetjes rost. Iets wat ik niet echt beheers. Vanaf de start besluit ik vol in de aanval te gaan. Dus meteen het grote blad er op en afstand nemen. Nu maar hopen dat ik de voorsprong kan uitbouwen of in het slechtste geval kan consolideren. Ik pak inderdaad al snel een paar honderd meter en weet dat zelfs uit bouwen naar maximaal 1,3 kilometer. Het gaat echter niet vanzelf en de benen lopen aardig vol. Verschillende keren komt Peter binnen de 300 meter, maar op de vlakte en in de afdalingen kan ik net wat meer snelheid vasthouden. Op de meet hou ik een goede 800 meter over en hang ik als een dweil over Metgazelle.
Ed
Ed
13 december 2007
Het slachtoffer
Piet mag graag in de duinen rijden en cappuccino's drinken in Kijkduin. Daarom rijden we nu langs de Waterweg richting de Hoek. Voor ons rijdt een eenzame fietser en hij wordt door Piet aangewezen als eerste slachtoffer van de dag. De man is ook onderweg naar Kijkduin en aan het begin van de duinen gaat het al snel kop over kop. Het gaat me eigenlijk te hard en het slachtoffer wil maar niet geslacht worden. Als hij nog voor Monster weer overneemt kan ik nog maar net zijn wiel houden. Piet moet lossen. Hebben we in ieder geval het eerste slachtoffer van de dag. Voorbij Monster neem ik weer over en doe nog een ultieme poging hem het leven op het valse plat wat moeilijker te maken. Tevergeefs. Hij neemt wederom over en versnelt. Ik moet er af en wacht op Piet. In mijn verbeelding zie ik de man met een vette grijns de rest van zijn rondje doen. In Kijkduin doen we ons te goed aan een bakkie troost. Piet is al aardig uitgewoond en op de terugweg rijden we dertig-, zesentwintig-, drieentwintig- en tenslotte langs de Waterweg nog een schamele twintig in het uur. Vreemd genoeg wil Piet niet meer afsprinten op de Herenlaan ;-).
Ed
Ed
12 december 2007
Echt op het gemakkie
Op het gemakkie en dan bedoel ik echt op het gemakkie rij ik naar huis langs bekende wegen. Met een licht verzetje bereid ik me voor op morgen. Morgen staat er een rondje met Piet op het programma. Hoop dat Mart ook zijn racefiets bij zich heeft. Hoe meer zielen hoe minder ik in de wind hoef te rijden.
Ed
Ed
10 december 2007
Kolere Peet
Net na negen uur 's avonds stap ik met schaafplekken in de liezen en op de billen van de Tacx af en onder de douche. Nu weet ik weer waarom ik dat niet goedkope wielrenbroekie van Ultima niet zo vaak draag. Grrr. Toch voel ik me lekker. Ik heb namelijk net een, voor mijn doen, best wel redelijke tijd neergezet op een goed zestig kilometer lang virtueel traject ergens op Mallorca. Peter stuurde ik na afloop het volgende mailtje:
“Kolere Peet, wat heb je weer een walgelijk traject uitgezocht. Ik heb de hele route gereden en heb onderweg meerdere malen aan je grijns moeten denken. Het is volgens mij nog erger dan Afrika. Honderden keren schakelen. In het begin kon ik nog op de macht over die hellinkjes, maar al snel moest ik een paar tandjes lichter. Jouw route kon ik zo snel niet vinden, dus ben ik maar alleen op avontuur gegaan. De eerste grote klim ging volgens mij wel aardig, maar de tweede klim was heavy. Ik had mezelf al helemaal uitgewoond op die *utklimmetjes en had ook moeite het tempo, voor zo ver nog aanwezig, vast te houden. Op een gegeven moment belandde ik in een cadans rond de 70 en hartslag 150. Hartslag wilde ook niet meer hoger, wel lager ;-). Zie je morgen, Ed”.
Ed
“Kolere Peet, wat heb je weer een walgelijk traject uitgezocht. Ik heb de hele route gereden en heb onderweg meerdere malen aan je grijns moeten denken. Het is volgens mij nog erger dan Afrika. Honderden keren schakelen. In het begin kon ik nog op de macht over die hellinkjes, maar al snel moest ik een paar tandjes lichter. Jouw route kon ik zo snel niet vinden, dus ben ik maar alleen op avontuur gegaan. De eerste grote klim ging volgens mij wel aardig, maar de tweede klim was heavy. Ik had mezelf al helemaal uitgewoond op die *utklimmetjes en had ook moeite het tempo, voor zo ver nog aanwezig, vast te houden. Op een gegeven moment belandde ik in een cadans rond de 70 en hartslag 150. Hartslag wilde ook niet meer hoger, wel lager ;-). Zie je morgen, Ed”.
Ed
09 december 2007
Lekker verder sukkelen
Heerlijk uitgeslapen en dus uitgerust en met wilde plannen op de Tacx gestapt. Uiteindelijk doe ik het traject van gisteren nog een keer. Weer snel onder douche dus en weer lekker verder sukkelen op de bank.
Ed
Ed
08 december 2007
Vals plat
Terug van wederom een dagje meubeltjes zoeken, en gelukkig geslaagd, stap ik aan het eind van de middag op de Tacx voor een virtueel rondje in Amerika. De 22 kilometers zijn redelijk vlak op het laatste stuk na. Het laatste stuk gaat lichtelijk omhoog. Vals plat, zeg maar. Op zich niet zo erg, want dan zijn de benen al redelijk op temperatuur. Morgen maar een stukje verder.
Ed
Ed
07 december 2007
Het Race & MTB Magazine Fiets
Geweldig om een citaat van eigen hand terug te lezen in Het Race & MTB Magazine Fiets. Het citaat is een stukje beleving van mijn Ronde van Vlaanderen 2007. Het hele verhaal staat in het archief onder april 2007.
Ed
Ed
05 december 2007
Die ouwe Kapoen
Een fietsvriend heeft uit betrouwbare bron vernomen
Dat de Sint op de werkplek wel eens langs kon komen
Een schoen met wat water voor het paard
Dat was het me wel waard
Vanmorgen warempel een kadootje in mijn schoen
Dat doet ie niet gek, die ouwe Kapoen
Na het lezen van het fraaie gedicht
Werd ik blij verrast met uitzonderlijk licht
Wekenlang zult gij mij nu op de fiets zien gaan
Met sprankelend blauw licht voor en natuurlijk rood achteraan
Op tijd naar huis en de Tacx vast klaar gezet
Nog meer kadootjes en nog veel meer pret
Voorts wat koersen door virtueel landschappelijk schoon
En al ras voert overdadig zweten de boventoon
Heuveltje op en heuveltje af
Het tempo is weer behoorlijk straf
Ruim vierenvijftig kilometer zei Peter
1 uur 45 is mijn tijd, wellicht kan jij beter
Mijn hartslag gaat bijna maximaal
Toch blijf ik persen op het gaspedaal
Op het scherm staat het uiteindelijke resultaat
1:37:37, een mooie tijd die (hopelijk) voorlopig staat
Ed
Dat de Sint op de werkplek wel eens langs kon komen
Een schoen met wat water voor het paard
Dat was het me wel waard
Vanmorgen warempel een kadootje in mijn schoen
Dat doet ie niet gek, die ouwe Kapoen
Na het lezen van het fraaie gedicht
Werd ik blij verrast met uitzonderlijk licht
Wekenlang zult gij mij nu op de fiets zien gaan
Met sprankelend blauw licht voor en natuurlijk rood achteraan
Op tijd naar huis en de Tacx vast klaar gezet
Nog meer kadootjes en nog veel meer pret
Voorts wat koersen door virtueel landschappelijk schoon
En al ras voert overdadig zweten de boventoon
Heuveltje op en heuveltje af
Het tempo is weer behoorlijk straf
Ruim vierenvijftig kilometer zei Peter
1 uur 45 is mijn tijd, wellicht kan jij beter
Mijn hartslag gaat bijna maximaal
Toch blijf ik persen op het gaspedaal
Op het scherm staat het uiteindelijke resultaat
1:37:37, een mooie tijd die (hopelijk) voorlopig staat
Ed
02 december 2007
Zesentwintig kilometer lange sprint
't Regent en niet zo'n klein beetje ook. 't Wordt weer geen buitenspelen zo te zien. 't Wordt dwalen met Niek langs honderden één- twee- en driezitters in en rond Alexandrium I, II en III. Niks naar het zin, dus toch vandaag of morgen maar terug richting Breda. Vandaag in ieder geval niet meer. Als we thuis komen regent het niet meer, toch besluit ik de Tacx I-Magic af te stoffen en op te tuigen. Peet draait al weken virtuele kilometers weg op de mooiste virtuele lokaties. Hierbij benaderde hij onder andere mijn persoonlijk beste tijd op het eerste traject van Milan – San Remo. Dat kan natuurlijk niet en dus glijdt het zilveren schijfje in de lade. Na een vijftal kilometers warm trappen selecteer ik het voorzichtig glooiende parcours. De beelden drijven voorbij zonder dat ik het echt registreer. Volledig geconcentreerd werk ik de zesentwintig kilometer lange sprint af om uiteindelijk mijn beste tijd met bijna twee minuten aan te scherpen. Met de rit in Afrika nog vers in het geheugen, zal de toekomst zal uitwijzen of dit voorlopig genoeg is ;-). Voor het zelfde geld komt hij van de week weer grijnzend op de werkplek en heel veel harder kan ik toch niet.
Ed
Ed
