26 oktober 2007
Mijn stoffen vingers
Later dan gepland, de natuur laat zich nou eenmaal niet dwingen, rij ik rustig naar de Hoek. Het is overal stil en verlaten. Al snel moet de verlichting aan en in de donkerte zoek ik mijn weg via de duinen en dan het bekende rondje. Heerlijk even het hoofd legen. Het monotone geraas van de weggeduwde lucht dat langs de valhelm en de ver over de oren getrokken buff glijdt werkt prettig hypnotiserend. Ik glij ver weg in mijn eigen kleine wereldje en schrik verbaasd wakker van de rinkelende telefoon. Ik stop, stap af en ben te laat. In het licht van de koplamp pruts ik met mijn stoffen vingers op de veel te kleine knopjes van de nokia. Toon bericht. Eindelijk heb ik dan de onverlaat in beeld die mijn rust zo ruw verstoort. Allemaal nullen. Lekker hoor. Enkele kilometers verder hetzelfde ritueel. En nog een keer bij de surfplas. Dit keer is het Niek die vraagt wanneer ik ongeveer thuis ben. Ja, ik heb net ook gebeld. Klopt, zonder nummermelding. Grrr.
Ed
Ed
23 oktober 2007
Blubber op haar kop
Even omkleden in het sporttenue en weg van de werkplek naar huis. Langs de weg van Schipluiden naar Vlaardingen klampt een koe zich met haar voorpoten vast aan de voor haar te steile slootkant. Aan de blubber op haar kop te zien is ze koppie onder geweest. Ik draai net om richting de dichtsbijzijnde boerderij als er al hulp aan komt. De boer met tractor en een dik touw heeft vast vaker met dit bijltje gehakt. Zachtjes trekt hij het touw strak en geeft de koe de tijd om op adem te komen. Met een hoop gespartel weet de koe de kant op te krabbelen en ze loopt even later versuft naar haar vriendinnetjes die vrolijk verder eten.
Voor de boekhouding: 25 kilometertjes in een rustig tempootje.
Ed
Voor de boekhouding: 25 kilometertjes in een rustig tempootje.
Ed
20 oktober 2007
Toeval?
Ergens afgelopen week las ik een mailtje van Mart. Of er zaterdag iemand een eindje mee wilde rijden richting zijn vakantieadres. Een mailtje terug met het antwoord dat het niet ging lukken, want Anton zou zaterdag Abraham zien en er was een verassingsfeestje in elkaar gezet te Apeldoorn. Nu wil het toeval dat Mart's vakantieadres ergens in Hoenderloo is. Hoenderloo, Apeldoorn. Hmm, dat ligt vlak bij elkaar, dus als ik bij Mart zou kunnen douchen en hij mij naar het feestje zou brengen met de auto ...? Maar even bij Monique informeren waar we precies verwacht worden. Blijkt dat Anton niet in Apeldoorn maar in Hoenderloo verrast wordt aan de Krimweg 154. Moet toch niet veel gekker worden. Toeval? Inmiddels had Mart mij een GPS-track gestuurd en wat blijkt? Het kan nog gekker. De laatste waypoint van de GPS-track eindigt namelijk in Hoenderloo aan de Krimweg 140 ... toevallig!
Goed op tijd vertrekken we naar Hoenderloo. Het is gemeen koud en het duurt even voor de beentjes warm zijn. Maar goed ook want het is nog errug donker buiten. Genietend van een mooie zonsopgang fietsen we al babbelend over gelukkig redelijk bekend terrein. De GPS-track van Mart laat ons namelijk al snel in de steek. Slechte voorbereiding? We drinken koffie bij een benzinepomp en rijden een stukje verkeerd bij Montfoort. Nog voor de Pyramide van Austerlitz heb ik het al helemaal gehad. De pezen van mijn linkerknie spelen wat op en de beentjes ontberen de broodnodige pap. Bij Mart wordt het ook allemaal wat minder. Einde seizoen? Ouderdom? Vals plat? Ik voel me als de Abraham die Anton vanmorgen heeft ontmoet. We drinken nog meer koffie in het oktoberzonnetje en proppen nog wat voedsel naar binnen. De laatste twintig kilometer raakt het tellertje de zesentwintig niet meer. De douche in Mart's tijdelijke onderkomen is goed heet en doet de pijntjes weer snel vergeten. Ik neem afscheid van de familie Mart en Oban en fiets 14 huisnummers verder waar we Anton in de Ruggestee verrassen.
Ed
Goed op tijd vertrekken we naar Hoenderloo. Het is gemeen koud en het duurt even voor de beentjes warm zijn. Maar goed ook want het is nog errug donker buiten. Genietend van een mooie zonsopgang fietsen we al babbelend over gelukkig redelijk bekend terrein. De GPS-track van Mart laat ons namelijk al snel in de steek. Slechte voorbereiding? We drinken koffie bij een benzinepomp en rijden een stukje verkeerd bij Montfoort. Nog voor de Pyramide van Austerlitz heb ik het al helemaal gehad. De pezen van mijn linkerknie spelen wat op en de beentjes ontberen de broodnodige pap. Bij Mart wordt het ook allemaal wat minder. Einde seizoen? Ouderdom? Vals plat? Ik voel me als de Abraham die Anton vanmorgen heeft ontmoet. We drinken nog meer koffie in het oktoberzonnetje en proppen nog wat voedsel naar binnen. De laatste twintig kilometer raakt het tellertje de zesentwintig niet meer. De douche in Mart's tijdelijke onderkomen is goed heet en doet de pijntjes weer snel vergeten. Ik neem afscheid van de familie Mart en Oban en fiets 14 huisnummers verder waar we Anton in de Ruggestee verrassen.
Ed
14 oktober 2007
Boudewijn
Acht uur. Het wekkertje gaat af en ik spring niet bepaald mijn bedje uit. Onder de douche word ik wakker en na de koffie ben ik redelijk bij. Mart en Piet staan al te wachten samen met ... Boudewijn! Ik ken Boudewijn al een paar jaar, maar we hebben elkaar nog nooit ontmoet. En dat terwijl we in hetzelfde huizenblok huizen. Slechts af en toe hebben we contact via de mail. Hij rijdt dus voor het eerst met ons mee. Beurtelings wisselen we wat wetenswaardigheden met Boudewijn. Hij fietst regelmatig en is ook regelmatig in het limburgse te vinden. De kilometers waaien prettig onder de wielen door en onder de duinen rossen we achter een ander groepje aan. Voorbij Wateringen haken we weer aan bij een drietal tot onder Delft. We pakken nog wat extra kilometers aan de andere kant van de Schie, waarna we op huis aan gaan. Al met al een prachtige fietsdag.
Ed
Ed
10 oktober 2007
Zeemist
De hele dag verlof en pas rond drieen op de jongedame. En goed deel van de dag heb ik verlummeld met een netwerkpakketje. Mijn netwerkje thuis draait namelijk nog niet optimaal. Vandaag glijden we langs de Waterweg, door de duinen en dan dezelfde weg terug. In de Hoek is het wat nevelig. Een koude zeemist drijft daar naar binnen. Het is weer druk met vissers langs de Waterweg en zo te zien wordt er aardig gevangen. Gisteren heb ik nog een poging gedaan aan de overkant op de Landtong, maar helaas geen dikke gullen. Wel twee kleine bolkjes die weer zwemmen.
Ed
Ed
08 oktober 2007
Een hybride
Vanmorgen was ik wel erg vroeg op het werk, maar dan mag je ook wat eerder naar huis. Al tegen half vijf zit ik op de fiets en beloof mezelf een rondje langs de duinen. Het blijft een van de mooiste routes hier in de buurt. Voorbij Delft, langs de Schie, wordt ik hard overstoken door een hybride. Dat kan natuurlijk niet en ik hang in zijn wiel. Een paar honderd meter verder valt het tempo iets terug en ik moedig de jongeman aan door hem te complimenteren met zijn snelheid. Hij zweet heftig, maar groeit en doet er een schepje bovenop. Ik heb inmiddels aardig zijn bordje leeg gegeten en neem de kop over. Langzaam versnellend moet de jongeman bij achtendertig in het uur lossen. Gniffelend rij ik de rest van de weg rustig naar huis.
Ed
Ed
07 oktober 2007
Furiade Koppeltijdrit
Vandaag is de jaarlijkse Furiade Koppeltijdrit. In tegenstelling tot andere jaren besluiten Mart en ik de benen op te warmen door even naar de Hoek te rijden. Terug in Maassluis pikken we Bram op. Bram rijdt de koppelkoers voor het eerst en doet dat met paps Mart. Bram is wat druk, maar niet echt zenuwachtig. En paps Mart ...? Hmmm. We spelden de rugnummers op en begeven ons naar de start, waar het koppel om vijf over tien wordt weggestuurd voor een maximale inspanning. Om warm te blijven rij ik deels over het fietspad mee. Mart geeft zoonlief wat aanwijzingen om hem zo veel mogelijk uit de wind te houden. Bram vindt het wel goed en rijdt vrolijk babbelend en om zich heen kijkend naast paps en duwt zelf de wind wel weg. Na het keerpunt gaat het tempo wat omhoog en de laatste meters wordt er gewoon afgesprint. Gaaf. Ruud en zoon Rutger zijn inmiddels ook onderweg. Met een ernstig koppie diep in de beugels finished Rutger met hoge snelheid. Te tien uur vierenveertig worden Mart en ik weggestuurd. We hebben geleerd van voorgaande edities en Mart zet de snelheid vast op vijfendertig. Mijn beentjes hebben de grootste moeite met deze snelheid en elke keer als Mart overneemt is de snelheid weer teruggezakt naar de twee- drieendertig. Na het keerpunt gaat het een stuk beter en kunnen we ruim boven de vijfendertig blijven. Het overnemen gaat trouwens vlekkeloos. Het laatste rechte stuk gooit Mart alles nog eens los en kan ik zijn wiel niet meer echt houden. Een twee meter later dan Mart passeer ik de meet. Beiden hebben we het gevoel een goede koppelkoers te hebben gereden. Dat klopt ook wel, want we hebben onze tijd weer aangescherpt. Hier volgen wat cijfertjes. Het zijn niet de officiele tijden, maar overgenomen van de GPS.
Furiade Koppelkoers
Jaar Tijd Gemiddelde per uur
2002 16:28 33,91
2003 15:45 35,73
2004 15:37 35,91
2007 15:34 35,98
Ed
Furiade Koppelkoers
Jaar Tijd Gemiddelde per uur
2002 16:28 33,91
2003 15:45 35,73
2004 15:37 35,91
2007 15:34 35,98
Ed
05 oktober 2007
Bidonnetje vergeten
Yeah, weekend. Bidonnetje vergeten, dus eerst maar naar huis en de rugzak af. Eenmaal thuis lokt de bank en kabbelt de goesting weg. De bank wint.
Ed
Ed
04 oktober 2007
Ter recycling aangeboden
Om kwart voor zeven verlaat ik het fietsenhok. Maar niet te ver vandaag. Even de Hoek raken en weer naar huis. De benen zitten nog vol van gisteren. Vol waarmee eigenlijk? Afvalstoffen? Ik heb vandaag toch aardig wat afvalstoffen ter recycling aangeboden in het afvalverwerkhokje.
Ed
Ed
03 oktober 2007
Ik geniet nog wat
Het loopt al tegen half zes en dus ben ik waarschijnlijk niet voor donker thuis. Eerst maar richting de Schie. Rechts van de Kandelaarweg spot ik een ooievaar. Blijft toch altijd bijzonder zo'n grote vogel. Het is goed fietsweer en de Gazelle beweegt zich met redelijke snelheid door het landschappelijk schoon. Het is vet herfst en de dierenwereld vreet zich nu vol om de koudere dagen door te komen. De karpers in de slootjes staan met de staart boven het wateroppervlak in de modder te happen op zoek naar lekkernijen. Onder de duinen tussen de camping en Monster zoekt ook een eenzame lepelaar op zijn kenmerkende manier naar voedsel. Konijntjes schieten met gevaar voor eigen leven voor mijn wielen langs op zoek naar een veilig plekkie. Het schemert al aardig en ik knip de cateye aan. Ver voor me uit zweeft een vogel. Het blijkt een uil te zijn. Ik spot er nog vier in het door het laatste licht verlichte zwerk. Ik stop en geniet van het geruisloze schouwspel. Een renner passeert me met grote snelheid, mij verwonderend aankijkend. Ik geniet nog wat.
Ed
Ed
01 oktober 2007
N470
Zou Microsoft de software verzorgen voor Garmin of klust een softwarespecialist van Microsoft een beetje bij in zijn of haar vrije tijd? Mijn Garmin Edge “hangt” namelijk. Nu heb ik ergens in de gebruiksaanwijzing iets gelezen over een bepaalde toetscombinatie, maar Control Alt Del zit hier niet op en mijn fantasie is te beperkt. Dan maar zonder snelheidsmeter. Nog voor Schipluiden zie ik de sigaar al boven Rotterdam hangen. Als ik de Schie oversteek koerst de N470 richting Zoetermeer. Aangekomen bij Zestienhoven zie ik de zeppelin een landing inzetten. Zo op het oog duikt ze toch wel erg steil naar beneden. Ik sta langs de Doenkade en dus nog een behoorlijk eind van de zeppelin, maar ze is echt gigantisch. Een bezienswaardigheid pur sang.
Ed
Ed
