28 september 2007
Grootste Zeppelin
's Werelds grootste zeppelin komt naar Nederland. Op vliegveld Zestienhoven zou ze neergestreken zijn. Dat wil ik toch wel even zien. Zestienhoven is goed aan te fietsen en dus speer ik na het werk richting Rotterdam. Eerst even naar huis, want ik heb vergeten een wielrenbroek in mijn rugzak te proppen. Zal de ouderdom wel zijn. Via de Kandelaarbrug nader ik het vliegveld en omdat het om de grootste ter wereld gaat moet het toch van verre te zien zijn. Nou, niets van dat al. Thuisgekomen lees ik op het net dat de komst een aantal dagen is uitgesteld in verband met het slechte weer in Friedrichshafen. Zondag nog maar eens even gluren. Ik laat Zestienhoven voor wat het is en onsteek de verlichting. Al knipperend passeer ik voor de tweede keer de Kandelaarbrug en ros ik via Schipluiden en de Gaag naar huis. 't Is trouwens prachtig fietsweer. Weinig wind.
Ed
Ed
27 september 2007
Materiaal
Omkleden en op de fiets springen voor een ommetje met Mart. Oeps. Verkeerde wielrenschoentjes aan. Nog niet zo lang geleden was Metgazelle voorzien van Look-pedalen, maar de fietsvakantie deed ons besluiten Metgazelle en Madam te voorzien van Shimano multipurpose pedalen. Dit zijn pedalen met aan de ene zijde een SPD-binding en aan de andere zijde een conventioneel platformpedaal. Dit scheelde tijdens de vakantie het meeslepen van een paar normale loopschoenen. De schoenen met de Look-plaatjes zijn inmiddels getooid met plaatjes geschikt voor Shimano Ultegra pedalen, net als de reserve wielrenschoentjes. Deze pedalen glimmen op namelijk op de V8. Duidelijk? Nu we het toch over materiaal hebben – Metgazelle heeft nieuwe wielen. Fraai ogende Shimano 105 race wielen WH-R560. Het achterwiel had tijdens de vakantie averij opgelopen en de lagers in het voorwiel waren ook niet helemaal meer 100%. De analoge snelheids- en hartslagmeter is vervangen door draadloze digitale snelheid- en cadanssensoren van Garmin, zodat ik de Edge 305 op beide racefietsen kan gebruiken. De twee zadeltasjes van Ortlieb, een grote en een wat kleinere, zijn ook uitwisselbaar. Waar was ik ook al weer. Oh ja, de wielrenschoentjes heb ik omgeruild voor mijn Quickies die uitstekend passen op de conventionele zijde van het pedaal. Het heeft wel een nadeel, want tot twee keer toe gleed ik van het pedaal af. Ik ben het gewoon niet meer gewend niet vast te zitten. Er staat vandaag een een stevige waai (6) uit het noordoosten en zoals gewoonlijk kwebbelen we naast elkaar de kilometers aan elkaar.
Ed
Ed
23 september 2007
De wereld is klein
We leven in tweeduizendenzeven. De wereld is klein en in Nederland heeft het grootste deel van de bevolking de beschikking over een fax, een telefoon en internet, al dan niet mobiel. Communicatie mag daarom toch eigenlijk geen probleem meer zijn. E-mail, een prachtig communicatiemiddel. Goedkoop, snel en je bereikt meerdere mensen tegelijkertijd. Je moet natuurlijk wel je virtuele postbus af en toe legen, Piet. Dan voorkom je in ieder geval dat je in je eentje over de Brouwersdam zwalkt, waarna je leeggepompt te lang op het terras blijft zitten in Renesse en dan ook nog te veel cappuccino's weg klokt, waardoor je waarschijnlijk misselijk de terugtocht moet aanvaarden. En, ook niet onbelangrijk, je je fietsvriendjes niet kan trakteren op een versnapering ;-). Mart en ik zijn voornemens een rondje kust te doen, maar als we het haagse naderen stelt Mart voor rechts af te slaan. Ik sputter niet tegen, want de souplesse ontbreekt bij mij vandaag. We rommelen door Wateringen en ik zie een bordje Rijswijk langs de kant van de weg. We kruisen door onbekende nieuwe wijken en rijden hier en daar een extra rondje om tenslotte in Delft te geraken. Langs de Schie en in het zog van anderen naar de surfplas waar Ruud bij ons aansluit. We slurpen aan een bakkie op het terras aan de plas.
Ed
Ed
19 september 2007
Ik mis de mannen
Jeetje wat een wind en niemand om mij uit de wind te houden. Peet vindt het weer hoog tijd voor de Tacx. Piet kijkt naar buiten en dat zegt genoeg en Mart heeft geen goesting. Mart heeft wel een fraai waterdicht rugzakje van Ortlieb bemachtigd. Misschien dat hij op wat hemelwater wacht. Ik rij richting de duinen, maar bij de Hoek stuur ik naar links en boks tien rondjes lang tegen de verhoging aan Waterweg. Niemand wint. Ik kabbel langs de Waterweg terug naar de werkplek. Ik mis de mannen als ik onder de douche kruip, want mijn zeep ligt nog boven in mijn bureaulade.
Ed
Ed
16 september 2007
De Duifpolder
Morgen is het minder weer met regen. Bah. Dus doe ik vandaag nog maar een klein rondje. Er staat een straf windje en het zonnetje schijnt. Ik kruis de Kwakelweg en verken de Duifpolder. Wat een prachtig stukkie om te wonen. Wat een rust. Ook een mooi visstekkie. Via Wateringen naar de Hoek en langs de Waterweg naar huis. Halverwege de Waterweg staat de beschoeiing bij de grote vierkante blokken in de fik. Een trent wellicht.
Ed
Ed
15 september 2007
De Spaanse Polder
Zonnetje, weinig wind, goed fietsweertje dus. Tijd om even de benen te strekken. Langs de Waterweg moet ik even van de fiets omdat de brandweer een bermbrandje staat te blussen. Ik rol richting de Schie en op de Harreweg naar Schiedam heeft iemand blijkbaar genoeg van de verkeers belemmerende maatregelen. De stoplichten zijn compleet vernield ondanks cameratoezicht en het gevaarlijke obstakel in de weg zal daardoor ook wel niet meer werken. Het zijn ook vreselijk irritante obstakels. Ook al zijn er geen tegenliggers, het obstakel laat 1 auto per minuut door. Gedachtenloos rij ik verder en ergens rij ik verkeerd. Wel mooie weggetjes en ik herken de Spaanse Polder. Voorbij de A13 doe ik een bekend rondje en steek de Schie weer over. De Gaag brengt me tenslotte thuis.
Ed
Ed
14 september 2007
Glimmend titanium
Er schuift een vette wolk voor de zon en het begint te miezeren. Zonde. Mijn mooie V8 onder het natte straatvuil. Zand en andere ellende zuigt zich vast aan glimmend titanium en nestelt zich schaamteloos in en tussen de draaiende delen van Shimano. Het regent niet hard en het is niet zo koud. Eigenlijk is het best wel lekker. Ik moet remmen en het geschuur van de remblokjes op zanderige velgen doet me gruwen. Het wordt een kort rondje, want we zijn uitgenodigd voor een hapje bij Kaat Mossel.
Ed
Ed
12 september 2007
De benen zijn nog verrot
Even thuis de rugzak afgooien en een bidon met water pakken. Wat later zwoeg ik met Piet zij aan zij naar de Hoek. Ik moet na een paar kilometer al een tandje lichter. De benen zijn nog verrot van afgelopen zaterdag en pas in de duinen vlak voor het Haagse voelen ze weer redelijk aan. Piet trakteert op cappuccino's in Kijkduin. Een half uurtje later zoeven we windje mee dezelfde weg terug. Dat gaat een stuk beter en een prachtige zonsondergang begeleidt ons het laatste stukje naar Maassluis.
Ed
Ed
08 september 2007
Gerrie Knetemann Classic
Peet, wat heb ik toch een hekel aan je ;-). We, Peet, Lex, Mart en ik, zijn onderweg naar huis en Peet doet een dikke dertig over het parcoers van Den Helder Wateringen. Met moeite kan ik volgen. Tijd om even ergens anders aan te denken. Gisteravond zijn Monique en ik een wijntje wezen drinken aan het vlietje als afsluiting van de vakantie. Met iets te veel wijn het wiegje in en veel te vroeg ging de wekker. Vijf uur en half zes staat Mart voor de deur. Een snelle douche en de spulletjes bij elkaar zoeken in het donker want Monique slaapt nog. Koffie maken. Bandjes oppompen en de bidons vullen. Ai, mijn zadeltasje nog niet gemonteerd. Hop, naar boven en een rugzakje pakken. Mart is precies op tijd en ik slik nog even snel mijn koffie weg. Op naar het station te Delft. We zijn inmiddels bij Castricum en ik vind het niet leuk meer. Ik hoop een beetje dat Mart begint te klagen. Peet trapt onvermoeibaar hetzelfde tempo en alle stoplichten die normaal op rood staan springen nu als bij toverslag op groen. Mijn giropasje vertoont kuren als ik wat treinkaartjes wil pinnen. Die van Mart ook. Mart lukt het op een andere NS-automaat en op tijd arriveert de trein richting Alkmaar. Na wat omzwervingen zijn we toch nog op tijd voor de start van de tweede Gerrie Knetemann Classic. Peet, Lex en Rene doen de 100 kilometers en Mart en ik de 150. Na het startschot gaat het richting de kust. Ik herken Schoorl en zie een bordje Heerhugowaard. Er is ook weinig tijd om om je heen te kijken. Het gaat hard. Ik raak zelfs een keer bijna de vijftig. De eerste tachtig gaan volgens Mart in een goede drieendertig gemiddeld. Veel te hard. Mart rijdt de hele weg in het rood volgens zijn hartslagmeter. Ergens zullen we de tol moeten betalen. In Beverwijk sluip ik met de auto's mee over een kruispunt heen. Peet, de beul, Lex en Mart stoppen braaf voor het stoplicht. Op mijn gemakkie rij ik rond de twintig naar het pontje. Heerlijk. We raken Amsterdam en al waaierend werken we door het polderlandschap terug naar Alkmaar. Verschillende keren wordt ik op het kantje gezet en moet ik alle zeilen bijzetten om het contact met mijn voorganger niet te verliezen. Na de laatste rust moeten we nog maar een zesentwintig, maar het gaat niet meer zo hard. Uiteindelijk rijden we de Classic met een gemiddelde van even dertig. Aan de andere kant van het Noordzeekanaal vullen we de bidons bij een tankstation en trekken Mart en ik een beetje de lijn. We beloven Peet een pak slaag als hij nog langer zo hard door trekt. Peet kijkt ons onschuldig lachend aan en zegt dat het onze eigen schuld is. Ik denk dat hij gelijk heeft, maar zeg dat natuurlijk niet. Hoewel Mart serieus heeft overwogen om in Castricum op de trein te stappen claimt hij op voorhand het Kopje van Bloemendaal. Peet rijdt echter moeiteloos omhoog en suist als eerste naar beneden. De rest volgt op minuten. In de duinen verliest Lex (gelukkig ;-)) zijn snelheidsmeter en kunnen we weer even rusten. De laatste kilometers worden er nog wat snelle meters uit geperst. Peet, bedankt voor het thuis brengen. Je hebt me pijn gedaan. 260,74 Kilometers met een gemiddelde snelheid van 28,5 per uur. Au.
Ed
Ed
07 september 2007
Het vakantiegevoel
't Is nog steeds vakantie en het vakantiegevoel is er ook nog steeds. We zitten lekker in het zonnetje op het terras aan de haven van Hoek van Holland. De koffie en het gebak smaken goed. We hebben zojuist een rondje Westland gefietst en Niek fietst een stuk gemakkelijker dan voor de vakantie. Dit blijkt uit het gemiddelde van 22,6 per uur over 51,21 kilometers. Voor de vakantie was dat zo'n beetje alleen haalbaar in een fantasievolle droom ;-). Vanmiddag gaan we een staatslot halen en met een beetje geluk is komende maandag de laatste werkdag. We zijn overigens beiden een dikke twee kilo kwijt geraakt tijdens de Tour De MoniEdje, hoewel we goed en gezond hebben gegeten en gedronken. 't Is wel weer heel gunstig voor mijn bloedsuikertjes geweest. Slechts drie keer een bescheiden insulineshot nodig gehad in 22 dagen. Nog meer wetenswaardigheden: Totaal gefietste afstand – 1644 kilometers in 19 dagen, gemiddelde afstand per dag - 86,53 kilometer, grootste afstand per dag – 137,32 kilometer, calorieverbruik van Ed gemiddeld per dag – 2778 calorieen. Het Extrawheel heeft uitstekend voldaan. Downhillen met een maximale snelheid van 66,4 kilometer per uur is totaal een probleem. De plunjebalen laten zich makkelijk vullen en bleken voldoende groot om de hele lichtgewicht uitrusting voor twee personen te herbergen. Tip van Monique – zorg voor sneldrogende sokken.
Ed
Ed
05 september 2007
Iets met poep
Sasja belt af. Iets met poep of zo en iets te laat meld ik me bij Peet. Mart is er ook. Vakantieverhalen worden uitgewisseld en daardoor ligt het tempo gelukkig niet zo hoog. De laatste drie weken heb ik ongetwijfeld duurvermogen opgebouwd, maar van enige snelheid is geen sprake geweest. Het scheelt wel een slok op een borrel en dan bedoel ik het fietsen op de nieuwe Gazelle en ook nog zonder het Extrawheel met de bijbehorende plunjebalen. Scheelt toch zo'n dertig kilootjes wat je moet verplekken. Ik mag als eerste het bochtje naar rechts nemen op de verhoging aan de Waterweg en Mart verklaart dat hij altijd al een virtueel Extrawheel meesleurt. Jammer genoeg zijn we al weer duidelijk op weg naar de kortste dag. Ruud's advies heb ik dan ook overgenomen voor wat betreft de kleding en de verlichting ;-).
Ed
Ed
03 september 2007
Einde Tour De MoniEdje
Zes uur dertig. Het regent. Nog maar even omdraaien. Acht uur. Ik kijk naar buiten en zie mensen gehaast met parapluutjes vlak langs de gevels lopen. Het hoost. Laaghangende wolken jagen tempovast over de Maasstad. In een zwak moment stel ik Monique voor de rest met de trein te doen. Monique denkt twee seconden na en een uurtje later hengel ik vier enkeltjes Maastricht Maassluis uit een NS-automaat. Het landschap trekt voorbij en zo ongeveer bij Eindhoven is alles blauw. In Maasluis stappen we uit en proberen met onze twee fietsen, een extrawheel en twee plunjebalen het station te verlaten. Nou, dat valt niet mee. Kaartje er in en een poortje zwaait open. Fiets er door en er zelf achter aan lopen. Niet dus, want de sensoren zien de fiets waarschijnlijk al voor een persoon aan, met als gevolg dat het poortje te vroeg sluit. Bizar. Na een hoop gescheld op de NS komt een oudere vrouw met de oplossing. Ze duwt op de noodknop en alle poortjes zwaaien open. We zijn weer thuis na 1644 kilometer fietsen. Einde Tour De MoniEdje.
Ed
Ed
02 september 2007
Het eindpunt van De Groene Weg
Niek wil vandaag Maastricht halen. Voor ons het eindpunt van De Groene Weg. Er wachten nog zeker twee pittige hellingen en de nog af te leggen afstand is 125 kilometer. Het is zondag en we trekken door trieste dorpjes waar niets beweegt en zeker geen winkeltjes zijn. Toch vinden we een boulanger en Niek slaat in voor een weeshuis. Tegenover de boulanger staat een pracht van een kasteeltje, aan drie zijden afgeschermd door een boerderijachtig gebouw met stallen en plek om te wonen. De muurankers vertellen dat het gebouwd is in 1669. We steken La Meuse over bij Huy en het laatste stuk hebben we de wind zowaar in de rug. Is het vermoeidheid of is de route niet duidelijk genoeg beschreven? Het zal de vermoeidheid wel zijn, maar we zijn regelmatig de weg perdu. We dwalen door Tongeren en uiteindelijk vallen we via een zigzagweggetje De Kanne in om via de Mergelweg Nederland binnen te rijden. Met een ommetje gaat het naar het station van Maastricht, het eindpunt. We stallen Madam en Metgazelle tegen de pui en schieten en fotootje. Yeah! Goed gevoel. Een hotelletje en een kroeg zijn snel gevonden. Way past bedtime duiken we er in.
Ed
Ed
01 september 2007
Saint Hubertus
Daar staat ze dan. Midden op een grote rotonde in Saint Hubertus. Een bronzen edelhert met een enorm gewei en in het midden op zijn voorhoofd een kruis. Zo moet meneer Hubertus, inmiddels Saint en dus heilig verklaard en beschermheilige van de jacht, hem hebben zien staan tijdens de jacht. Hij verklaarde dat het kruis zelfs licht gaf. Het was vast een zware dag. Ook voor ons. Voor het gevoel hebben we de hele dag omhoog gereden. Of klimmen of vals plat omhoog. Maar dan is daar de beloning en we suizen naar beneden. We verbeteren beiden ons record. Niek scoort 55,8 en ik 66,1. En dat op een half hard achterbandje, want ik durf er nog steeds niet te veel lucht in te blazen. Het tentje staat nu in Rochefort en we gaan ons best doen morgen Maastricht binnen te vallen.
Ed
Ed
