31 augustus 2007
En mijn billen? Oef!
Ik stap op de fiets en oef ... de billen doen nog zeer van gisteren. De wind is vandaag wat gedraaid. Ze blaast nu uit het noordwesten en waar gaan we vandaag heen? Goed geraden! Toch sloffen we nog vreselijk, want het is nog steeds droog. Af en toe schuift er een dikke grijze voor de zon, maar daar blijft het bij. We rijden over een virtuele lappendeken. Het zijn de boeren die de omgeving kleuren. Ze maken het land alvast weer klaar voor de winter. De grond wordt omgegooid en bemest. Het laatste hooi wordt nog een keer gekeerd of verzameld. Sommige veldjes zijn nog groen van de mais of van het gras. De limosines staan vredig te grazen. Toch heeft dat wel wat. Het koe zijn. 's Morgens wakker worden en je staat tot aan je knieen in je bord met eten en de rest van de dag mag je je vol proppen. Volop drinken en als je moet, dan moet je. Gewoon ter plekke alles laten vallen. Wordt je echter als stiertje geboren, dan is de kans wel erg groot dat je als nuchter kalf in het slachthuis verzeild raakt. Zo niet? Dan krijg je waarschijnlijk een harem. Rond de middag kruisen we de grens met Luxemburg en de Voie de la Liberte. Het pad dat gemarkeerd wordt door betonnen palen ter ere van de amerikaanse generaal Patton. We denken er over om deze route volgend jaar te fietsen. Iets van 1200 kilometer van Normandie naar Bastogne. Uren later passeren we ook de belgische grens. Er staat geen bord of zo, maar je merkt het aan de weg. Alles gaten en afgebrokkelde randen. En mijn billen? Oef!
Ed
Ed
30 augustus 2007
Haar Madam
Wind, wind, wind. Harde koude wind op de kop. Je zal er somber van worden en de vele kleine dorpjes helpen niet mee. Alles grijs en grauw en stil en nergens een bakkie koffie te krijgen. Pas om kwart over drie het eerste bakkie van de dag na zo;n zestig kilometer. We moeten er nog dertig bij verzinnen voor een campingplekkie. Heuveltje af dorpje in en heuveltje op dorpje weer uit. Veel van hetzelfde en veel, heel veel wind. Monique heeft het vandaag niet zo op al die gehuchten en herkauwers. Ze is een beetje van slag, want ze heeft haar kilometerteller verloren. Ze heeft dus geen idee hoe ver we zijn en hoe hard ze rijdt op haar Madam. Morgen zal ze wel een stuk vrolijker zijn, want de kilometerteller vonden we later terug in de slaapzak.
Ed
Ed
29 augustus 2007
Tour de Lasalle te Den Helder
Het Fort Erfprins te Den Helder heette vroeger het Fort de Lasalle. De naam komt nu nog terug in de jaarlijkse Tour de Lasalle te Den Helder. De naam is afkomstig van een groot krijger en een standbeeld kwamen we van hem tegen, trots zittende op een steigerende hengst, in Luneville voor het Chateau Stanislav. Een kasteel ontworpen naar voorbeeld van het grote Versailles. We doen een rondje tuin met vijvers en heel veel later doen we na 85,2 kilometers een lekker biertje in Chateau-Salins. Oh ja, bijna vergeten. In Einvaux kwamen we een bijzonder huis tegen. Op de eerste etage hing een prachtig stuk houtsnijwerk, voorstellende een wielrenner. In de remmen natuurlijk en stiekum op het naambordje kijken. Er woont een zekere J.P. Munier. Mij zegt het niets maar Joris zegt waarschijnlijk – oh die, dat is die renner uit ... die de ... heeft gewonnen in ....
Ed
Ed
28 augustus 2007
Haringen
Kwart over acht rollen we de kleine camping al weer af op zoek naar de route. In het begin glijden we over glooiende hellingen en kunnen we goed meters maken. We kruisen door verschillende forets en komen dan bij een wel heel steil klimmetje. Ik kom net aan fietsend boven. Niek gebruikt de laatste honderdenvijftig meter de benenwagen ;-). De Garmin software geeft een 13% aan. Op zich valt dat wel mee, maar een kilometer lang is best wel heftig. Niek heeft haar krachten vandaag ook niet slim verbruikt. Zo weigert ze terug te schakelen naar het kleinste blad voor en het af en toe intervallen gaat je natuurlijk ook niet in je koude kleren zitten. Het moraal ligt nog op een hoog nivo, ondanks de twee regenbuien. Dikke druppels. Gelukkig niet al te lang. Na vijfennegentig kilometer slaan we de haringen in de grond van Charmes.
Ed
Ed
27 augustus 2007
Sannepan
Er is er een jarig hoera, hoera. Sannepan van harte gefeliciteerd met je 31e verjaardag. Het gaat nu wel erg hard naar de veertig ;-). De Tour de Moniedje slaapt vandaag uit. Het is rustdag en wasdag en puzzeldag en gewoon een nietsdoendag. Ik moet nog wel even wat geld pinnen en een boodschapje doen in Jussey, zo'n 12 kilometer verderop, want we zitten hier echt in een weg-van-de-snelweg-gehucht. Op de camping staan vier campers en twee tenten. That's it. 't Is eigenlijk een oude boomgaard en het regent letterlijk appels en kleine blauwe pruimen. Deze laatsten zijn erg lekker. Niet te zoet, net goed. Mirabels zijn het, zo vertelt Jean Pierre, de gastheer. Oogsten doet ie niet meer. Is niet de moeite. 't Zijn nog oude hoge bomen. Madam Jardel heeft haar best gedaan met het koken, want Monique douwt een behoorlijke vracht van die koude rommel naar binnen. Op het genante af, zeg maar. Pate, tomaat, sla, komkommer en in gelei verpakte boontjes, worteltjes, selderij en ik heb er een half ei in ontdekt. Als Niek klaar is krijgen we een quiche van aardappels en daarna kazen, fruit, gebak en koffie toe. Tussendoor houdt Jean Pierre het gesprek goed gaande tussen ons, een duitse studiobaas met zijn vrouw die les geeft aan zwakzinnige kinderen en een messieur pattisserie. De namen ben ik even kwijt. Het duitse gezin doet een week Roulez Nature – met paard en huifkar trekken van dorp naar dorp over rustige wegen. Zag er wel leuk uit.
Ed
Ed
26 augustus 2007
Een renard
Vanaf Marnay verplekken we de tent naar Baulay via de D29 naar Avrigney-Virey en Charcenne, de D12, de D474 naar Gy, de D23 naar La Chapelle-Saint-Quillian – hier slaan we een mijlpaal, want we hebben al duizend kilometers afgelegd – Saint Gand, Greucourt, Fresne-Saint-Mames, Soing-Cubry-Charentenay – we spotten hier een buizerd op de grond en een renard die zich heel even laat zien – Fedry, Rupt-Sur-Saone en Scey-Sur-Saone-Et-Saint-Albin, de D56 naar Ferrieres-Les-Scey en de N19 naar Porte-Sur-Saone, de D20 naar Amoncourt, de D57 naar Amanche en tenslotte de D54.
Ed
Ed
25 augustus 2007
Stokbroodje met loopkaas
Vanaf Point-De-Poitte koersen we vandaag over de Jura. Eerst dus wat klimmen naar een plateau en dan genieten van de omgeving met de geur van vers gemaid gras in je neus. Alles weiden met wat koetjes en hier en daar wat kleinschalige productiebossen. We doen een stokbroodje met loopkaas met een fantastisch uitzicht op de Cirque Ladoye. Vlak voor een vier kilometer lange afdaling halen we een drietal wielrensters in. De indrukwekkenste doet toch gauw zo'n honderdentwintig schoon aan de haak. Ze berijdt een Giant. In de afdaling elle tombe als een baksteen naar beneden. Ik moet flink bijtrappen om bij te blijven. We zetten het tentdoek omhoog aan de L'Ognon in Marnay. Het watertje barst van de forel. We zijn halverwege de Groene Weg en vieren dat in een restaurantje. Niek gaat voor het boskonijn en ik zuig een forel met verse bospaddestoelen naar binnen. De rode wijn komt uit Ardois. Een plaatsje waar we vandaag langs zijn gekomen.
Ed
Ed
24 augustus 2007
Sil vous plait
Een uurtje later dan gebruikelijk staan we op en alles is nat van de dauw. Niet alleen de buitenkant van de tent, maar ook de binnenzijde druipt van het water. De slaapcabine is gelukkig droog. We pakken het spul nat in en gaan op weg. Wederom is het een mooie groene route met toch ook weer veel klimmetjes. Het venijn zit dit keer in de staart. Het boekje geeft aan dat er een 2,5 kilometer klim op het programma staat en dat klopt ook wel. Ze tellen waarschijnlijk alleen de aaneengesloten klimmetjes, want wat verder wachten nog heel veel kleinere klimmetjes en een heel mooie afdaling. Regelmatig stoppen we onderweg om te genieten van de natuur, een romeins aquaduct of hangen we op een terras en bestellen we onze standaard aanvulling vocht – deux cafe aux lait, moin de lait et deux jus d'orange, sil vous plait.
Ed
Ed
23 augustus 2007
Er zijn er twee jarig
Er zijn er twee jarig, hoera, hoera, dat kun je niet zien dat zijn Remco en ik ... Remco heeft een duikpak gehad en Ed een Chambord, Corona de Luxe, original blend, 100% tobacco en natuurlijk Neerlands Mooiste die thuis in de slaapkamer hangt. De dag begint meteen met twee klimmetjes. De ene 12% en de andere een gemoedelijke 8%. Dan volgt een heerlijk lange afdaling. We rijden recht de graanschuur van Frankrijk in. De hele vallei is bezaaid met mais. Mais, mais, mais. We pikken er een paar mee voor vanavond. Voor het eerst hebben we de wind in de rug en hij staat strak te blazen. Na 93,2 kilometer houden we het voor gezien en maken kamp. Niek heeft een koningsmaal bereid. Een mix van diverse groenten als voorafje en gamba's als hoofdmaaltijd, weggespoeld met te veel wijn.
Ed
Ed
22 augustus 2007
Geen moraal
Alles is redelijk droog tot dampig. De schoenen zijn nog lang niet droog, maar dat geeft niet want de sokken zijn ook nog vochtig. We halen wat broodjes in het centrum en laten Saint-Donat-Sur-L'Herbasse achter ons. Het zonnetje schijnt en dat maakt dat alles weer wat beter voelt. Zelfs de natte sokken worden gewaardeerd. We fietsen vandaag een kleine zeventig kilometer en kamperen voor de verandering eens een beetje op tijd. De omgeving onderweg was wederom groots en gratis. Nog een stel landgenoten tegengekomen die, vanwege een lekke tent en dus ook zeiknatte slaapzakken en zo, terug fietsen naar Avignon. Ze pakken daar de trein naar huis. Ze hebben het gehad. Geen droge kleren meer en geen moraal. Wij zwaaien ze gedag en gaan verder. Het is alles klimmen en dalen. De Groene Weg een vlakke route? Mijn neus. Als je de klimmetjes van twee- driehonderd meter niet mee telt, dan is ie wel aardig vlak. Niek wordt met de dag sterker. Af en toe wordt er zelfs nog om de premie van de dag gesprint ... heuveltje op. Moraal zat. In een village langs de route raken we nog in gesprek met een belgische kunstenaar die verhaalt over zijn exposities. Zijn laatste project gaat over de waanzin van oorlog. Hij heeft dan ook een compleet kerkhof met heel veel nationaliteiten nagebouwd. Het is te bezichtigen via het net op verbekefoundation.com of zoiets. De naam van de kunstenmaker is Roger Claessens of zoiets. Lekker vaag natuurlijk, maar het pakje sigaretten van Monique, waar een en ander is opgekrabbeld, heeft ze in een prullenbak gemieterd. Vanavond brengen we nacht door in Meyrieu-les-Etangs. Morgen zien we wel weer.
Ed
Ed
21 augustus 2007
Doorweekt
Alles is doorweekt. Als we opstaan regent het weer. Alles nat inpakken dus en hopen op een zonnetje. Na veertig kilometer in de stromende regen rijden houden we het voor gezien en gaan we op zoek naar een dak boven ons hoofd. Dat valt nog niet mee en uiteindelijk vinden we een kant en klare tent met bedjes en zo. Helaas was het hotel met wifi volgeboekt. De zon breekt toch nog door en alles wordt te drogen gehangen. Het is half tien en het bedje roept.
Ed
Ed
20 augustus 2007
Mart op zijn tijdelijke stoepie
Negen uur melden we ons met een plakkie bij Mart op zijn tijdelijke stoepie. Altijd gezellig wisselen we wat belevenissen uit. Blijkt dat Mart onderweg .... Jullie lezen het wel op zijn blog ;-). De baksteenuitmaassluis.blogspot.com. De Tirreno staat trouwens te verkommeren tegen een boom. Vooral veel slapen, beetje lezen en veel slapen doet de anders zo energieke Mart op zijn vakantieadres. De Tour de MoniEdje wacht echter op niemand en we wensen Mart en de zijnen verder een prettig verblijf. Gisteren hebben we zo'n honderdentwaalf kilometer afgelegd (een nieuw record voor Niek) en waarschijnlijk waren we sterk, want naar terug naar Crest is het alleen maar vals plat omlaag, terwijl we gisteren dachten dat we vals plat omlaag reden, reden we dus 35 kilometer vals plat omhoog! Direct na Crest gaan we op zoek naar een camping. Lekker vroeg het tentje opzetten, de was doen en zo. Pas na bijna zeventig kilometer met toch ook weer veel heftige klimmetjes vinden we onderdak bij een Camping de Ferme nabij Chabeuil. De wasmachine doet de was en we hangen de was te drogen in het late avondzonnetje. Als we gaan slapen is de helft droog en Niek laat de was hangen tot morgenochtend. Achteraf niet zo'n goed plan, want als we vijf minuten liggen begint het tikken tegen het tentdoek. Het regent de hele nacht door.
Ed
Ed
19 augustus 2007
haar enkel licht gekneusd
Zo'n rustdag is eigenlijk helemaal niks. Niek heeft haar enkel licht gekneusd en ik ros van de spierpijn van het roeien. Op tijd verlaten we de camping en het doel van vandaag is een happie eten bij Mart, Lilian, Jim en Bram. De familie heeft hun vouwwagen ontvouwd in Die (spreek uit als Diejee). Regelmatig bellen we onderweg, maar de familie geeft niet thuis. Het juiste adres heb ik natuurlijk niet bij me gestoken. Gewoon ergens in Die. Na ongeveer zestig kilometer, tussen Montellimar en Crest is het klimmen geblazen. Niet zo steil, maar wel heel lang. De prachtige omgeving glijdt voorbij zonder dat we er echt naar kijken. Van Crest naar Die lijkt de weg ogenschijnlijk geleidelijk af te lopen en we vrezen morgen de tegenwind en het vals plat omhoog. We moeten immers terug naar Crest om het pad van de Groene Weg op te pikken. In Die hebben we nog steeds geen contact met Mart en na het tentje opzetten gaan we weer uit eten. Tijdens de maaltijd belt Mart. We spreken morgenochtend af. Hij zorgt voor een bakkie en wij voor een plakkie.
Ed
Ed
18 augustus 2007
Aktieve rust
Alweer een rustdag. Aktieve rust dus. We worden 32,5 kilometer stroomopwaarts afgezet. Ik sleep de kano over het uitgesleten pad naar het water. De ton op zijn plek, Niek er in en afzetten. Ik verlies mijn evenwicht en ... jawel, plons. Nog geen meter uit de kant ga ik achterover koppie onder en met mij mijn nog niet veiliggestelde portefeuille en telefoon. De portefeuille doet het nog. De telefoon is helaas overleden. Relaxed roeien we stroomafwaarts en nemen moeiteloos de stroomversnellingen. Dit ondanks het feit dat als Monique stenen rechts ziet, ze driftig aan de linkerkant begint te peddelen. Ik leg het nog een keer uit maar geef het al snel op. Het kost gewoon wat meer energie. Een van de laatste stroomversnellingen gaan we toch koppie onder. De kano, peddels en slippers worden even verderop opgevangen. Even lekker schelden en dan rillend en onder de kippevel weer verder peddelen. Gauw het zonnetje weer in. Bijgebruind arriveren we laat in de middag op het eindpunt.
Ed
Ed
17 augustus 2007
Le Pont D'Avignon
Le Pont-Saint-Benezet, beter bekend als Le Pont D'Avignon, la la la la, la la la la. We hoeven er maar een klein stukje voor om te rijden. Iedereen kent het liedje, maar wij hebben nooit geweten dat de brug de andere kant van de rivier niet haalt. Ergens halverwege houdt het gewoon op. Moet er toch vandaag of morgen eens de geschiedenis op na slaan. We verlaten de Pausenstad aan de noordzijde en nemen ergens een verkeerde afslag. We moeten weer kilometers terug en er staat nog steeds een forse wind. Uit het noorden natuurlijk. We verlaten de route en zoeken een weg naar Pont-Saint-Esprit. Niek wil de Ardeche nog een keer doen en dus rijden we daar wat kilometers voor om. De naam Pont-Saint-Esprit is ergens in mijn geheugen blijven hangen en eigenlijk moeten we naar Saint-Martin-D'Ardeche. Dit ligt nog eens tien kilometer verder. Na vijfennegentig kilometer in het zonnetje gilt het door Niek veroverde biertje naar binnen. Het tentje staat en we gaan uit eten. Niek kiest filee Mignon en ik zie filee Cangarou op het menu staan. Kangaroe met verse vijgen, het blijkt een voortreffelijke combinatie.
Ed
Ed
16 augustus 2007
Papieren GPS
Nog meer flamingo's. We rijden met een straffe tegenwind naar het noorden langs de boorden van de delta. De wegen zijn smal en vooral rustig, zodat we gewoon naast elkaar kunnen fietsen. Het zonnetje brandt best wel. We kruisen een paar keer Le Petit Rhone en bij Arles steken we Le Grand Rhone over. De GPS gebruiken we alleen nog maar om de route te registreren. We zijn overgestapt op de papieren GPS. We scheuren gewoon elke keer een blaadje uit de routebeschrijving. Het tentje, de Caribou van Lowland, zetten we op in de buurt van Saint-Etienne-du-Gres. In tegenstelling tot de Mountaintracker van Lowland laat dit tentje zich niet makkelijk mannen. Het moet allemaal met geweld en de binnentent houdt eigenlijk de boel bij elkaar. Voortaan slepen we die extra kilo van de mountaintracker wel mee.
Ed
Ed
15 augustus 2007
Madonna Sara
Vandaag een rustdag en dat is best wel vermoeiend. We slenteren rond de eglise op zoek naar een speciaal kadootje voor Linda. Het is alleen hier te verkrijgen. We kunnen het echter nergens vinden. De kerk, compleet met kantelen, doet aan als een verdedigingswerk en is dat in de oudheid vast geweest. We bezoeken het dakterras van de weerkerk. Je komt er via een smal en steil rondlopend trappetje met diep uitgesleten treden. Best wel eng dat dakterras. Je kan zelfs over het dak kruipen en op de nok gaan zitten om te genieten van het uitzicht. Via een ander trappetje gaan we weer naar beneden. Niek merkt op dat deze treden veel minder versleten zijn en trekt daar de conclusie uit dat het dakterras vooral in trek is bij zelfmoordenaars. Natuurlijk bezoeken we ook de kerk zelf en zijn vooral benieuwd naar de kelder. Daar staat ze dan. Omgeven door honderden kaarsen, het is dan ook ziekelijk heet, en behangen met kettingen en klederen. De zwarte madonna Sara. Aanbeden door zigeuners van over de hele wereld. Volgens de overlevering heeft Sara samen met de twee Maria's hier voet aan wal gezet na de kruisiging van de Zoon van God. Maria, zo wil het verhaal, met het heilige bloed in haar schoot. We hadden het eigenlijk al opgegeven, maar uiteindelijk vinden we het kadootje voor Linda. Als laatste bezoeken we het Musee Baroncelli. Een heerschap dat veel betekent heeft voor deze omgeving.
Ed
Ed
14 augustus 2007
Voorbij Martiques
Dat is even lekker. Vanaf het hotel suizen we kilometers lang met hoge snelheid naar beneden. Althans, voor het gevoel. Het stuur zit nog steeds los vast, zeg maar. Voorbij Martiques, waar de plaatselijke fietshersteller pas over twee weken weer present is, vinden we een Decathlon. Hier kopen we een nieuwe stem voor de stuurpen. Een goed uurtje later vervolgen wij onze weg. Nog geen tweehonderd meter verder klapt mijn achterband. Op zich niet zo erg, maar door het plotseling compleet leeglopen van de achterband komt de velg ongelukkig in aanraking met het asfalt. Hierdoor raakt de velgrand, die de buitenband moet vasthouden, ontzet. Met behulp van een kei en de kapotte binnenband sla ik zo goed en zo kwaad als het kan de velg weer in model. Het smeden van koud aluminium heeft wel tot gevolg dat het scheurt. Nog een laatste klap en op hoop van zegen monteren we een nieuwe binnenband en de buitenband en rommelen we verder naar de route. De band blijkt in de loop van de dag goed te blijven zitten. Ik durf de band echter niet meer maximaal op te pompen en neem de extra rolweerstand maar voor lief. Aan het eind van de D35 pakken we het pontje bij Bac de Bacarin. Tijd voor een foto, want we zijn nu in het Parc Naturel Regional de Camarque. Een mijlpaal tijdens onze Tour de MoniEdje. We doen wat boodschappen in Salin-de-Giraud en informeren bij het Office du Tourisme naar de dichtsbijzijnde kampeerplek of hotelletje. Het wordt kiezen tussen Arles (39 kilometerjes) of Saintes-Maries-de-la-Mer (35 kilometertjes). Saintes-Maries-de-la-Mer is en het minst aantal kilometers en het officiele start en/of eindpunt van de Groene Weg. De keuze is dus snel gemaakt. De zon schijnt, de temperatuur is aangenaam en de wind komt uit het zuidwesten. Schuin tegen dus. We rijden nu echt de Camargue binnen. Laat de wilde paarden en de flamingo's maar komen. We hebben het fototoestel op grijpafstand. Het is allemaal groen en nat, maar de paar paarden die we zien staan gezapig binnen een afrastering te wachten op wat klanten. Flamingo's? Niets. We zijn nu bij de Digue a la Mer. Omgeven door prachtig natuurschoon wagen we ons op de verhoging. Meer is het niet. Die jongens hier kunnen nog wat van ons leren. De dijk is bedekt met losgestort grind of beter gezegd losgestorte keien en kuilen. Heel veel kuilen. Goed te doen met een mountainbike, maar met onze dunne bandjes? Supergeconcentreerd rijden dan maar en hopen dat we overeind blijven. Bij een fraai ogend vuurtorentje in het bruingroene nat horen we van een passant dat het nog slechts twaalf kilometer is naar Saintes-Maries-de-la-Mer. De laatste kilometers is het helemaal martelen en moeten we van de fiets af. Zand, mul dik zand. Oef, eindelijk wordt het redelijk begaanbaar en hier is het afgeladen met campers. Honderden campers ... en ... flamingo's. Een paar wat dichterbij de kant en verderop duizenden. We schieten wat plaatjes en gaan op zoek naar een camping. We zetten de tent op in het stuifzand en gaan uit eten met uitzicht op L'Eglise. Van Gogh heeft dit vissersdorpje nog in al haar schoonheid en eenvoud mogen aanschouwen. Nu is het verworden tot een soort mengeling van ValkenburgLourdes aan Zee.
Ed
Ed
13 augustus 2007
Marseille
Op de gok fietsen we een stukje terug naar Bandol op zoek naar een fietsenmaker, maar helaas is deze gesloten. Vette pech. Dan het stuur maar weer fixeren met een nieuw stukkie plakband en terug omhoog naar de route. We passeren een dode eekhoorn en een ander bruin marmotachtig ding. Vandaag doen we veel klimmen en dus ook veel dalen. Het is bloederig heet. Ik gil een helling af en wacht beneden op Monique. Daar komt ze al aan. Wapperend oranje en midden op de weg met achter haar een kleine file auto's. Verderop slachten we wat kiwi's en nog verder komt Niek op een steil stukkie wat ongelukkig tot stilstand waar ze een paar lelijke schrammen aan overhoudt. Mijn druppels zweet vormen een plasje water op de stang. Het meertje kan nog 1 druppel hebben en loopt dan leeg. De nieuwe GPS is nog geen succes. Met de voorbereidde routes in GDB formaat kan de GPS niet overweg. In een dorpje kopen we een kaart van Zuid Frankrijk. Ook met deze kaart dwalen we voor ons gevoel uren door Marseille. Dit is mede te danken aan de slechte GPS-ontvangst. Er zijn hier en daar wel wat fietspaden, maar zeker geen fietsbordjes. Het geheel is puur ingericht voor gemotoriseerd verkeer. Uiteindelijk vinden we de weg naar de haven en koersen we langs de Middelandse zee. In Le Rove pakken we een hotelletje. Het is al zeven uur geweest en er staan nog geen campings op de bordjes. Het eten en drinken is goed en tevreden vallen we in slaap met toch weer 81 kilometers in de benen.
Ed
Ed
12 augustus 2007
Touchdown
V A K A N T I E T W E E D U I Z E N D E N Z E V E N
Touchdown. Vlucht HV 6087 landt tien minuten te vroeg op Aeroport de Toulon-Hyeres, zoals aangekondigd door de piloot van Transavia kort na de start op Vliegveld Zestienhoven te Rotterdam. Simon, het avontuur is begonnen en nogmaals bedankt voor het vroege opstaan en natuurlijk de lift naar het vliegveld. Helemaal goud. Het is heet en windstil op het pleintje net buiten de terminal. Eerst de fiets van Niek maar uit de doos en in elkaar zetten. Dan is Metgazelle aan de beurt. De trappers er op en dan nog even het stuur vast. Oeijoeijoei. Nee toch zeker. Jawel. Het stuk metaal waar je je stuur mee vastzet ligt nog in Maassluis op de trap. We zoeken nog tussen de stukken karton en plastic maar helaas. Eigen schuld, dikke bult. En nu. Tape, zegt Niek op het moment dat ik er ook aan denk. Aldus verlaten we het Aeroport met een wat wiebelig wegdraaiend stuur, waardoor Extrawheel wat achter me aanwappert. Alles went en na een tiental kilometers weet ik niet beter. Het remmen blijft echter een avontuur. Zeker als we downhillen. Nog voor Toulon haal ik een stukkie hout uit de band van de Extrawheel. Bagage er uit en de Extrawheel op zijn kop. Binnenbandje er uit en plakken. Een goed kwartiertje later zijn we weer onderweg. Vlak voor de eerste camping doen we een klim van tien procent. Niek moet passen en loopt het laatste stuk. Niet zo gek als je bedenkt dat ze op het middelste blad omhoog heeft proberen te komen.
Ed
07 augustus 2007
Het klikt eigenlijk meteen
Met Aad en Mart een rustig rondje. Niet te ver en niet te hard en het is droog. Wel wat stoffig hier en daar, maar vooruit. Je wilt neerlands mooiste toch niet direct blootstellen aan het brute asfalt en dito klinkerwegen. Rustig aan maar. Vooral en eerst maar even wennen aan elkaar. Het klikt eigenlijk meteen. Het bochtenwerk gaat nog erg braaf, maar neerlands mooiste luistert naar elke beweging en dat geeft vertrouwen. Veel schakelwerk en af en toe een voorzichtige versnelling. Het klikt eigenlijk meteen. Het stuur kan voor mijn gevoel nog wat lager, maar dat zien we na de vakantie wel. De eerste 39,2 kilometerjes in 26 per uur zijn een feit en voelen aan als één groot feest.
Ed
Ed
06 augustus 2007
De Gazelle V.8
Daar is ze dan. Neerlands mooiste. De Gazelle V.8. Mag ik haar even voorstellen?
# Volledig Shimano Ultegra 3x10
# Het gevoel is terug dankzij double butted full titanium frame
# Perfect en sensibel stuurgedrag met trillingsdempende light weight full carbon voorvork
# De geroemde GazelleTraditional geometrie
# Clean uiterlijk door toepassing van gestraalde aanduidingen (geen stickers!)
# Volledig Shimano Ultegra 3x10
# Het gevoel is terug dankzij double butted full titanium frame
# Perfect en sensibel stuurgedrag met trillingsdempende light weight full carbon voorvork
# De geroemde GazelleTraditional geometrie
# Clean uiterlijk door toepassing van gestraalde aanduidingen (geen stickers!)
05 augustus 2007
Toeval
Toeval? Van de week besloot ik de hoogtemeter van mijn nieuwe speeltje, de Garmin Edge 305, een keer te testen. Waar kan je dat beter doen dan op de Van Brienenoordbrug. Toeval? Gisteren valt de nieuwe editie van het Zuid-Hollands Landschap op de deurmat met een fraai artikel over een chaotisch groene oase – het Eiland van Brienenoord. Toeval. Kijk ik vanmorgen naar oude beelden op het NostalgieNet en waar gaat het over ... precies – de bouw van de Van Brienenoordbrug in 1964. Ik probeer mijn cadans vast te houden, maar het blijft bij proberen. Aan de andere kant draai ik onder de brug door en ben eigenlijk van plan het eiland te bezoeken. Ik zie er toch maar van af, want anders ben ik niet voor donker thuis. Het eiland van Baron van Brienen zal niet zo snel wegspoelen. Voor de zoveelste keer ben ik de weg kwijt in Rotterdam en altijd in de Slinge. Het bordje naar Brielle zal ik wel weer ergens gemist hebben. Via Rhoon en Hoogvliet ga ik uiteindelijk op huis aan. Toch weer tachtig kilometer in de benen.
Ed
Ed
02 augustus 2007
MMX-technologie
Op naar Wateringen om nog wat laatste gadgets te scoren voor mijn recentelijk via de marktplaats, na niet mis te verstane onderhandelingen, aangeschafte Fujitsu B110 Lifebook. Een bijna tien jaar oud rekenmachientje, aangedreven door een pentium processor met heuse MMX-technologie. Mart rijdt gezellig mee. Met extra bagage en benen die niet echt willen hang ik vervolgens in het zog van Mart, die ogenschijnlijk makkelijk het tempo hoog houdt. En dan te bedenken dat hij vanmorgen ook al tientallen kilometers heeft weggeduwd. Als je nog jong bent kan je blijkbaar veel aan ;-).
Ed
Ed
01 augustus 2007
De veiling te Naaldwijk
Druk, druk, druk. Geen tijd om te fietsen en geen tijd om mijn blog bij te werken. De voorbereidingen voor de Tour de MoniEdje nemen de meeste tijd in beslag, naast de dagelijkse werkzaamheden op de produktie-afdeling van de fabriek waar ik een boterham bij elkaar sprokkel. Het is woensdag en het is redelijk weer en afspraak is afspraak, dus meld ik me klokslag half acht bij Sasja. Ze dreutelt al ongeduldig heen en weer met een warrig verfrommeld binnenbandje in haar handen. Wil jij ... kan jij ... Natuurlijk Sas en volgende week sta ik zeker met een kwast de kozijnen te schilderen? Goed, ik doe het nog een keer voor nog en ik pas Ed's onvolprezen kraanvogel-vouw-methode toe op het binnenbandje. “Waar gaan we naar toe?”, hoor ik achter me roepen. Over de Kandelaar, roep ik terug. 't Is even stil. Oh, ik dacht een rondje Westland. Vind ik ook goed en we draaien weg van de Kandelaar. Heb jij wel eens die brug omhoog gefietst op de veiling te Naaldwijk. Jawel, stiekum. Wil je soms ... en we rollen richting Naaldwijk waar we genieten van een fraai uitzicht en zien waarom het Westland ook wel de Glazen Stad wordt genoemd. Na een rondje dak gieren we naar beneden, ronden de veiling en zetten koers naar huis. Het fiets- en loopbruggetje over de Burgemeester Elsenweg is voor Sas een brug te ver ;-). Kramp? Verderop dwalen we op een doodlopende weg rond een blauw hek op zoek naar een vage kennis van Sas. Het schemert al als ik Metgazelle in de gang parkeer.
Ed
Ed
