25 juli 2007
Kraanvogel-vouw-methode
Hier volgt het ongecensureerde wielerverslag van Sasja:
“Woensdagavond 25 juli, dé avond waarop Ed en Sas besluiten na lange tijd weer 's een ommetje op de racefiets te maken. Klokslag 19:30u meldt Ed zich op de Kluiskade. Hij heeft het zowaar weten te vinden (zonder eerst naar PdB's huis te moeten fietsen om vandáár de oversteek naar de Kluiskade te maken). Alvorens op te stijgen, lijkt het Sas een goed idee dat Ed toch nog even naar 'r achterwiel kijkt. Diezelfde middag heeft Sas namelijk voor het éérst een nieuw binnenbandje aangebracht. Jammer was alleen wel, dat Sas de band niet eerst leeg had laten lopen, alvorens deze van een plakkertje te voorzien. Toen zij hem dan ook geplakt en wel, leeg wilde laten lopen, om 'm netjes, volgens de kraanvogel-vouw-methode van Ed, in het bandenplakdoosje op wilde gaan bergen, bleek het plakkertje te zijn opgezwollen tot een dikke dreutelige wrat, waarvan zij niet de indruk kreeg dat het nog zin had, en dus maar besloot het plakkertje er weer af te trekken en er dan toch maar een nieuw plakkertje op te gaan doen ………. Hahahaha wat een lange zin zeg, maar ik wilde hem jullie zeker niet onthouden. En bovendien, ook leuk om te vermelden, Sas, gehandschoend en wel (we willen natuurlijk géén smeer aan de vingers), ging toen het buitenbandje aanbrengen, (1e keer gelukt zónder bandenwippers), waarna er alleen bij het ventiel een beetje een naar bobbelig effect waar te nemen viel, GVD GVD!!!!, band er weer af, die verdomde binnenband zat de buitenband dusdanig in de weg … kortom, bandje eraf, toen maar begonnen met wippen terhoogte van het ventiel, met grof geweld lukte het dan toch de buitenband er zónder bobbels om te leggen.Pffff, wat een gedoe, bloed/zweet en tranen, maar goed dat ik niet in de flat woon, anders was ik er zekers vanaf gesprongen. En dan heb ik jullie nog niet eens verteld hoé klote het was om het wiel er na afloop weer IN te krijgen, langs die nare ketting en dan ook nog via achterlangs die klote derrailleur), maar goed, dat zal ik jullie verders besparen. Ed constateerde dus dat het wiel niet helemaal zat zoals het hoort te zitten …. Besloot het wiel er toch maar even uit te halen, enfin ….. Om 19:50 zaten we op de fiets.
De rest is eigenlijk niet zo interessant of de moeite van het vertellen waard, hahahaha, Delft - Kandelaarbrug over - wat plotseling overstekende Prewalsky-paarden ontweken, later nog een sliertje ouwe snelle renners ons éérst laten passeren om ze daarna VOL in te halen tot ze uiteindelijk nog een vaag stipje achter ons in de verte waren, uiteindelijk via de Waterweg huiswaarts. We waren fff over 21:30uur thuis. Aansluitend een douche, vervolgens loom naar bed, een halfuurtje geslapen, en uiteindelijk de rest van de nacht wakker gelegen, teveel adrenaline ???, vanochtend 6x de wekker ge-snoozed, waarna ik uiteindelijk om 9u wakker schrok, shit !!!, een natte washand, een veeg make-up, geen tijd om mn haar nog bortstelen, om vervolgens om 09:35uur in te klokken, met een gillende Martin van der Hidde boven uit het raam, dat ik TE LAAT ben, ja Mart ik weet het …. Loop ik hier de afdeling op, wens mijn PeopleSoft-collega's goedemorgen, waarvan er 2 mij met schuchtere blik opnemen en informeren of ik vannacht soms, sinds jaren weer 's een hele goede beurt heb gekregen, want mn haar zit zo slordig en ik schijn zo verwilderd te kijken ……......
En nu klaagt Ed over zere bovenbenen ??? … zou het komen omdat ik langs de Waterweg in de luwte heb gereden ???????
Sas”.
“Woensdagavond 25 juli, dé avond waarop Ed en Sas besluiten na lange tijd weer 's een ommetje op de racefiets te maken. Klokslag 19:30u meldt Ed zich op de Kluiskade. Hij heeft het zowaar weten te vinden (zonder eerst naar PdB's huis te moeten fietsen om vandáár de oversteek naar de Kluiskade te maken). Alvorens op te stijgen, lijkt het Sas een goed idee dat Ed toch nog even naar 'r achterwiel kijkt. Diezelfde middag heeft Sas namelijk voor het éérst een nieuw binnenbandje aangebracht. Jammer was alleen wel, dat Sas de band niet eerst leeg had laten lopen, alvorens deze van een plakkertje te voorzien. Toen zij hem dan ook geplakt en wel, leeg wilde laten lopen, om 'm netjes, volgens de kraanvogel-vouw-methode van Ed, in het bandenplakdoosje op wilde gaan bergen, bleek het plakkertje te zijn opgezwollen tot een dikke dreutelige wrat, waarvan zij niet de indruk kreeg dat het nog zin had, en dus maar besloot het plakkertje er weer af te trekken en er dan toch maar een nieuw plakkertje op te gaan doen ………. Hahahaha wat een lange zin zeg, maar ik wilde hem jullie zeker niet onthouden. En bovendien, ook leuk om te vermelden, Sas, gehandschoend en wel (we willen natuurlijk géén smeer aan de vingers), ging toen het buitenbandje aanbrengen, (1e keer gelukt zónder bandenwippers), waarna er alleen bij het ventiel een beetje een naar bobbelig effect waar te nemen viel, GVD GVD!!!!, band er weer af, die verdomde binnenband zat de buitenband dusdanig in de weg … kortom, bandje eraf, toen maar begonnen met wippen terhoogte van het ventiel, met grof geweld lukte het dan toch de buitenband er zónder bobbels om te leggen.Pffff, wat een gedoe, bloed/zweet en tranen, maar goed dat ik niet in de flat woon, anders was ik er zekers vanaf gesprongen. En dan heb ik jullie nog niet eens verteld hoé klote het was om het wiel er na afloop weer IN te krijgen, langs die nare ketting en dan ook nog via achterlangs die klote derrailleur), maar goed, dat zal ik jullie verders besparen. Ed constateerde dus dat het wiel niet helemaal zat zoals het hoort te zitten …. Besloot het wiel er toch maar even uit te halen, enfin ….. Om 19:50 zaten we op de fiets.
De rest is eigenlijk niet zo interessant of de moeite van het vertellen waard, hahahaha, Delft - Kandelaarbrug over - wat plotseling overstekende Prewalsky-paarden ontweken, later nog een sliertje ouwe snelle renners ons éérst laten passeren om ze daarna VOL in te halen tot ze uiteindelijk nog een vaag stipje achter ons in de verte waren, uiteindelijk via de Waterweg huiswaarts. We waren fff over 21:30uur thuis. Aansluitend een douche, vervolgens loom naar bed, een halfuurtje geslapen, en uiteindelijk de rest van de nacht wakker gelegen, teveel adrenaline ???, vanochtend 6x de wekker ge-snoozed, waarna ik uiteindelijk om 9u wakker schrok, shit !!!, een natte washand, een veeg make-up, geen tijd om mn haar nog bortstelen, om vervolgens om 09:35uur in te klokken, met een gillende Martin van der Hidde boven uit het raam, dat ik TE LAAT ben, ja Mart ik weet het …. Loop ik hier de afdeling op, wens mijn PeopleSoft-collega's goedemorgen, waarvan er 2 mij met schuchtere blik opnemen en informeren of ik vannacht soms, sinds jaren weer 's een hele goede beurt heb gekregen, want mn haar zit zo slordig en ik schijn zo verwilderd te kijken ……......
En nu klaagt Ed over zere bovenbenen ??? … zou het komen omdat ik langs de Waterweg in de luwte heb gereden ???????
Sas”.
18 juli 2007
De oude garde
Het thema van vandaag is water. We volgen Peet die ons langs allerlei watertjes leidt. Greppels, meertjes en plasjes, we steken kanaaltjes over via steile bruggetjes. We pakken ook nog een tijdelijk pontje – ingezet omdat de brug over de Haagse Trekvliet er uit ligt. We daveren rond het Recreatiegebed Vlietland. Op het vlakke kan ik aardig mee, maar vandaag heb ik niet veel extra's in huis. Bij elk klimmetje zak ik naar achter en moet ik Piet, Peet en Lex laten gaan. Lex wordt trouwens elke week sterker. Nog een week of twee en dan zijn we gezien. De oude garde wordt afgelost, zegt Piet.
Ed
Ed
17 juli 2007
Omkleden en weg
Schrik wakker op de bank. Blijk slechts een minuutje weggezakt te zijn. Kijk naar buiten. Zon schijnt. Mart bellen voor een rondje. Geen gehoor. Omkleden en weg. Telefoon rammelt op de Woudweg. Mart. Al een paar dagen niet zo lekker in het velletje. Hoopt er morgen weer te zijn. Voor me rijdt een renner met ongeveer dezelfde snelheid. Niet zo hard dus. Voor de Hoek bedankt een andere renner me voor de lift. Nooit in de gaten gehad dat er iemand zat te zuigen. Het regent voorbij de Hoek op de Noordzee. De heuvel sla ik over en schiet over schoon asfalt naar Maassluis.
Ed
Ed
14 juli 2007
Den Dolder
Veel te laat – vanmorgen tevergeefs grotendeels bezig geweest om ons netwerkje in de lucht te helpen, grrr @%$&#$%! grrr – rij ik naar het noordoosten met een gunstig windje. Rene, neef van Niek, viert vandaag zijn vijftigste verjaardag. Ik pik de route van afgelopen zondag op en geniet wederom van het typische nederlandse laagland. Uitgestrekte weilanden, bespikkeld met al wat nederland aan vee en gevogelte te bieden heeft en veel, erg veel dijken. Mijn brein waait lekker leeg en komt weer even tot leven als Niek zich meldt om daarna weer lekker leeg te raken. Het Western Hotel blijkt erg klantvriendelijk en de gastvrouw ziet geen beletsels als ik vraag of ik Metgazelle naast mijn bed mag stallen. Na een hete douche wandel ik naar het feestje en eet mijn buikje rond met een goed stukje saté en andere lekkernijen.
Ed
Ed
11 juli 2007
Boeket Bloeme(n)
Zo zit je wat warrig langs een vlietje suikers naar binnen te werken – in Wateringen een CDROM-spelertje bemachtigd voor mijn Lifebook B110 en vergeten op tijd wat te eten, bloedglucose 3,4 mmol is een beetje aan de te lage kant – en een paar uur later rij ik in het gezelschap van Peter en Lex een fanatiek woensdagavondrondje in het Westland. Peet verrast ons met fraaie weg-van-de-snelweg-weggetjes. Er wordt stevig doorgetrapt en Lex kan het niet laten om zo nu en dan weg te spurten. Peet en moi doen niet mee met alle capriolen van Lex, want de rit van afgelopen zondag laat zich nog duidelijk voelen. Nog niet zo lang geleden wapperde het boeket Bloeme(n) willoos weg in de tegenwind bij een tempoversnelling langs de Schie, maar dat gaat niet meer lukken. Lex volgt makkelijk en Peet toch wel dankzij zijn avonturen op de Tacx afgelopen winter. De laatste kilometers naar Maassluis zet hij nog even flink aan.
Ed
Ed
08 juli 2007
Een kleine molen malend mannetje
Verrassingsvol komt Peet ons tegemoet rijden, waarop Mart en mijn persoon omdraaien en we de tocht van vandaag gedrieen aanvangen. De tocht van vandaag heeft een nostalgisch tintje. Voor Mart en mezelf was het ooit de eerste lange tocht - toen nog op twee gelijkwaardige citybikes in de kleuren zwart en paars van het merk Batavus. Het doel van toen was het Middelpunt van Nederland te Lunteren. Het doel van vandaag is het Laagste Punt van Nederland, het voormalig Geografische Middelpunt van Nederland, het Zwaartepunt van Nederland, het Middelpunt van Nederland en het Hotel de Wereld te Wageningen. We omzeilen Rotterdam en steken binnendoor naar de Rotte via de Kandelaarbrug. We stoppen even bij het Laagste Punt van Nederland voor een foto en pikken bij Gouda de ooit gereden route op. We sloffen met de wind, want het kleine beetje wind dat er staat hebben we ook nog eens mee. De volgende bezienswaardigheid van vandaag dient zich al vrij snel aan. De Piramide van Austerlitz. Ze ziet er redelijk goed uit, maar mag nog steeds niet worden betreden. We rijden er een omheen en ploeteren door het zachte zand met een licht verzetje. Als ik achterom kijk waar de mannen blijven glijdt mijn voorwiel weg en is een val onvermijdelijk. Ik land hierbij boven op een nog leeg te knijpen tube vloeibaar voedsel. De tube knapt met als resultaat een achterzak voor zoete derrie. Jakkes. Veel te lang maken we gebruik van het terras en zetten de tocht voort naar het voormalig Geografische of Kadastrale Middelpunt van Nederland. Dit bevindt zich in de Onze Lieve Vrouwe Toren in hartje Amersfoort. De plaatselijke uitbater vertelde veel miraculeuze en vooral triviale verhalen over het hoe, wat en waarom met betrekking tot de wetenswaardigheden rond de X- en de Y-as en de lokale wonderbaarlijke legendes. We rossen verder en het Zwaartepunt van Nederland onder Putten zijn we voorbij zonder dat we het in de gaten hebben. Vermoeidheid? We rijden niet terug ;-). Het Middelpunt van Nederland is veranderd. Lag er eerst een makkelijk te bewateren solitaire kei. Nu liggen er drie! Een foto en we pakken de oude route weer op. Het Hotel de Wereld bewaren we voor een ander toertje. De tijd begint namelijk te dringen en de avondetappe van Mart Smeets gaan we al niet meer redden. Vlak voor Amerongen rijden we over de Bergweg die zijn naam alle eer aandoet. Mart notabene, plaatst een aanval en jakkert met een klein verzetje omhoog, gevolgd door Peter. Halverwege pak ik beiden, maar wederom komt er een kleine molen malend mannetje voorbij. Het zal toch niet ... Nee, bang als ik ben dat ik dit nog maandenlang moet aanhoren schakel ik zwaarder en duw ik Metgazelle naar boven, voorbij Mart. Bovenop jubelen mijn kuiten het uit ... van de krampverschijnselen. Deze verschijnselen blijven me de rest van de rit achtervolgen en spelen bij elk viaductje weer op. In Wijk bij Duurstede doen we een gezellig hapje met uitzicht op de Neder-Rijn. Veel verder, ongeveer bij Gorinchem, is de pijp leeg. Etend en drinkend moet ik verschillende keren lossen. De kop overnemen is er al helemaal niet meer bij. Het regent inmiddels. Mart is nog goed en leidt de dans naar Rotterdam, waar ik wonderwel lichtelijk herstel. Nu beleeft Peet wat mindere momenten. Zonder verlichting (!) schuifelen we door het Oeverbos naar huis, waar ik moe gespeeld onder douche stap. Rot af val ik niet veel later in de sponde.
Ed
Ed
01 juli 2007
Rutger, licentiehouder
Met een gunstig windje rollen Niek en ik richting Gouda, waar Rutger, licentiehouder, acht jaren jong, uitkomend in categorie 1, zijn eerste vermetele meters zal maken, op weg naar een hopelijk lange en voldoening schenkende wielerloopbaan. Voor we echter op het fietsbaantje aan het Kale Jonkerpad aankomen, worden we in Nieuwerkerk aan den IJssel ingehaald door een donker wolkendek. Wadend door gordijnen water zoeken we naar het goed verstopte parkoers. In de luwte van de kantine spotten we Rutger met een toch ietwat nerveuze vader. Het is even droog, maar als Rutger warm draait komt het weer met bakken naar beneden. Het wielerbaantje blijkt overzichtelijk van opzet en we kunnen de strijd goed volgen. Verspreid over het asfalt doen de coureurs hun stinkende best. Zo ook Rutger, die door de speaker zonder bril voor een meisje wordt aangezien. Onbevreesd slingert hij zich door de vele bochten en bijt zich uiteindelijk vast in de staart van het peloton. De moeilijkste plek zoals we allemaal weten, want na elke bocht is het weer keihard aanzetten. Rutger – chapeau! Na wat koffie in de kantine gaan we terug naar huis. Eerst pulk ik nog wat glasscherfjes en steentjes uit mijn voorband. We pakken een iets andere route en na enkele kilometers al rijdt Niek lek. Op een beschut plekkie vervang ik de binnenband en hang Nieks fiets zolang aan een hek. Normaal houdt je maatje je fiets vast, maar het maatje van vandaag grijpt haar kans. Het is droog en als je even niets te doen hebt dan ... juist ... dan steek je een peukie op en frommel je je lekke binnenband in het zadeltasje van je fietshersteller. We schieten in de regen nog een plaatje van het laagste punt van Nederland en doen ons tegoed aan het fastfood van McDonald's. Na Rotterdam gaat het kaarsje van Niek langzaam uit. In de voorbereiding naar onze eigen Tour de France heeft ze haar grenzen weer verkend en verlegd. Honderd kilometer, op twee en een halve kilometer na ;-).
Ed
Ed
