24 mei 2007
Mijn glimmende haardos
Weinig wind, een zonnetje, bijna weekend en met een ommetje naar huis. Na goed tweeeneenhalf spoel ik moe, maar tevree, de zeep uit mijn glimmende haardos.
Ed
Ed
23 mei 2007
Mark, gefeliciteerd met je 18e verjaardag
Mark, gefeliciteerd met je 18e verjaardag. Wij heffen hier het glas. Dat je maar een hoop lol mag hebben in Parijs. Mijn lol bestond vandaag, naast de normale werkzaamheden, uit een rondje met fietsvriend Mart. Gezellig, veel babbelen en dus bijna de hele route naast elkaar. Langs de Waterweg stoppen we even om een man afgevoerd te zien worden op een brancard. Gezien zijn natte kledij heeft hij niet geheel vrijwillig het nat opgezocht. Vijf (5) politiewagens en een motoragent zijn ter plekke aanwezig. Twee met agenten bemande scooters, rijdend richting ongeval, komen ons een paar minuten later tegemoet. Is dertien man/vrouw. Zet je toch aan het denken. Na de stop is de snelheid er uit. Mart geeft aan dat het niet meer zo soepel gaat en ik ruik een overwinning op de Herenlaan. Het mag helaas niet zo zijn. Ik wurg me naast Mart, wat voor mij al een hele prestatie is, en ik heb even het idee dat hij het laat lopen. Hij zet echter weer aan en drukt een heel wiel eerder over de meet.
Ed
Ed
20 mei 2007
Een jagende ooievaar
Pringpring. Soezel ik net even weg op de bank, laat de telefoon weten dat er een smsje klaar staat. Mart is ook binnen, verregend. Samen uit, samen thuis is er vandaag niet bij. Vanmorgen samen een verrassend mooie landelijke route gereden. Met name de Alblasserwaard heeft zich van haar beste kant laten zien. Paaiende brasems, veel karpers en de toch altijd weer bijzondere aanblik van een jagende ooievaar. Ik laat Mart achter in de Alblasserwaard, familiebezoek, en rij alleen zuidelijk van de Oude Maas richting het pontje van Hekelingen. Al vrij snel word ik opgepikt door een gezellig groepje renners uit Spijkenisse, rijdend in gele shirts van Albers Fietsen uit Zuidland. Het laatste stuk naar het pontje kom ik per ongeluk op kop en begint de man naast me met wieltje drukken. Al snel rijden we de anderen los en speren we naar het pontje. Ruim voor het pontje worden we bijgehaald en knalt de rest over ons heen. Uit beleefdheid laat ik de mannen gaan – dat was in ieder geval mijn excuus ;-). Als tegenprestatie betalen ze mijn overtocht! Mannen, bedankt. Het pontje bij Rozenburg is pontje nummer vier en tevens het laatse pontje van vandaag. Als ik onder de douche vandaan kom hoost het en soezel ik weg op het regenritme.
Ed
Ed
15 mei 2007
Spetjes op mijn onderlip
West 4. Met halve wind rij ik langs de Waterweg. Geen visser te zien. Ook geen fietsers. Ik voel wat spetjes op mijn onderlip. Een meeuw? Ik kijk om me heen en spot gelukkig ook geen vogels. Ik veeg de spetjes weg met mijn handschoen en lik uit automatisme enkele momenten later toch mijn lippen af. De paar spetjes waren hopelijk de voorboden van een korte maar heftige regenbui. Voor het zo ver is heb ik de Hoek twee keer gezien en ben ik thuis.
Ed
Ed
14 mei 2007
Zusje in Hellevoetsluis
Boven het pontje naar Rozenburg hangt een enorme donkergrijze regenwolk. Verder naar het zuiden breken stukjes zon ander partijen donkergrijs. Even wat afgeven bij zusje in Hellevoetsluis en hopen dat ik droog blijf. Een glaasje fris en snel weer terug naar Maassluis. 't Blijft bij een paar spetjes en voor donker sta ik onder de douche.
Ed
Ed
09 mei 2007
Achterstallig onderhoud?
“t Heeft lang geduurd, maar eindelijk passeer ik weer eens als eerste de finishlijn op de Herenlaan ;-). De concurent, Mart, trapte zijn ketting er af en gaf de strijd op. Achterstallig onderhoud? Dit overkomt Mart namelijk met enige regelmaat, de laatste tijd. Voor Mart dus een DNF deze ronde. Misschien schakelde hij vandaag wel mis omdat ik hem onderweg suf geluld heb met verhalen over het afgelopen weekend.
Ed
Ed
06 mei 2007
Holland's Toughest Race
Slechts drie minpuntjes - géén pandabeer, géén otters en géén snoeken. Verder was 't weer bar gezellig met Linda en Remco in Artis, waar de graskarpers dol zijn op patat. En Lionel? Gewoon zichzelf, een superster! Rond twee uur trek ik de vette lappen over me heen en schrik drie uur later wakker. Slaapdronken strompel ik onder de hete douche en om zes uur zit ik in de auto. Op naar Vaals waar ik vandaag hoop mee te doen met de Holland's Toughest Race, beter bekend als de Shimano Fiets Challenge 2007. Ik hoop mee te doen, want de inschrijving sluit om half negen. Met de snelheidsmeter een fractie boven de toegestane snelheid zoef ik naar de voet van de Vaalserberg waar ik vijf voor half negen aankom. Een goedbedoelende verkeersregelaar verspert mij echter de toegang. Het is een chaos op de berg, zegt hij. De auto kan ik een paar straten verderop kwijt en ik besluit dan maar zwart mee te rijden. Oeps. Ik kan slechts vier repen vinden. De rest ligt thuis op de bank. Ik stel mezelf gerust en bedenk dat er bij de bevoorrading vast wel voldoende te snaaien valt. Ik hijs me in mijn favoriete wielertenue en doe nog een laatste poging om me in te schrijven. Ik fiets een grote tent binnen en wordt opgevangen door twee meiden die me snel inschrijven en zelfs mijn rugnummer 2691 opspelden. Helemaal gelukkig, en zevenentwintigeneenhalve euro armer, verlaat ik de tent. Buiten hang ik de chip aan mijn wiel en één van de jonge dames komt hardlopend op me af. Meneer, meneer, uw bril!. Dankbaar zet ik de zonnebril op en ros naar beneden, naar de start. Joris moet hier ook ergens staan. Ik schuif aan in vak 1 en een paar minuten later schiet Danny Nelissen ons weg. Ik rommel over de tijdregistratie en ben weg. Een koude start en meteen omhoog de Vaalserberg op. Geloof me, dit is niet leuk. Kreunend rol ik over de top heen en suis België binnen over heel slecht asfalt. Ik check de teller, zadeltas, gps en ... oeps ... mijn pomp ligt nog in de achterbak. Het is nevelig en behoorlijk fris. Ik tast in het rechterrugzakje waar ik mijn armstukken verwacht en ... oeps ... die liggen nog op het dashboard. Draaien, keren, klimmen, dalen. Ik speur de omgeving af op zoek naar een winkeltje of benzinepomp om mijn karige voedselvoorraad aan te vullen. Draaien, keren, klimmen, dalen. Na een twintigtal kilometers is het lichaam eindelijk redelijk opgewarmd. Ik passeer zelf renners in de klim. De zon breekt door en blij als blik neem ik de kop over ... in de afdaling van pukkel nummer veel. De laatste reep heb ik een half uurtje geleden al ingeslikt en net als ik me zorgen begin te maken is daar de bevoorrading. Ik slik een halve liter zoete EAS naar binnen en ga op zoek naar vast voedsel. Helemaal niets. Geen kruimel. Noppes. Ik heb geen keus en spring weer op de fiets. Vijf kilometer verder spot ik een ambulance met twee broeders en ik doe mijn verhaal. Als ik zeg dat ik diabeet ben, rent één van de broeders naar de ambulance en komt terug met een appel, een blikje sevenup en een kadetje met ham. Ik dank de mannen en prop vervolgens de appel naar binnen. Gelijk Simon waag ik me ook aan het klokhuis, maar dat spuug ik toch maar tegen het asfalt. Het broodje moet er wat later ook aan geloven. Draaien, keren, klimmen, dalen. Ik moet nog een dikke veertig kilometer en voor me rijden twee jonge kerels met volgepropte achterzakken. Je raadt het al. Dat wordt bedelen. Ik begin mijn relaas met “vriend, luister ...” en weet de renner een halve energiebar af te troggelen. Mierzoet, dat ding. Draaien, keren, klimmen, dalen. Nog een vijftien kilometer en het laatste beetje zoete vloeistof heb ik een tijdje geleden al in mijn keelgat laten glijden. Wederom bedelen dus. Dit keer is een Fries het slachtoffer. “Vriend, luister ...”. Hij bezit nog één krentenbol waar ik de helft van mag hebben. Twee keer kauwen en slikken, en de krentelbol is geschiedenis. Al een tijdje maakt een dame deel uit van ons groepje van zes. Om de beurt nemen we de kop over. Als zij overneemt kreunt het groepje. Op de één na laatste klim moeten we haar laten gaan. Ik heb haar niet meer terug gezien. Alleen rij ik onder het doek door. De rest heb ik ook moeten laten gaan. Gulzig verdwijnt een zak hete patat. Ik bel Joris en we spreken af bij de McDonalds in Maastricht. We delen onze avonturen van de dag. Joris bemachtigde een fraaie 67e plek van de 202 deelnemers aan de honderd kilometer. Voor mij was vandaag na honderdvijftig kilometer plek 798 van de 942 gereserveerd. Een gezellige afsluiting van een heftig dagje fietsen.
Ed
Ed
04 mei 2007
Ellende van gisteren
Vandaag probeer ik de ellende van gisteren uit mijn benen te rijden. Een vooral rustig ommetje naar huis dus. De tweeendertig kiometer trap ik met een licht verzetje weg. Vanavond een etentje bij de Italiaan in Rotterdam en morgen een rustdag. Nou ja ... rustdag. Eerst naar Artis en daarna naar Lionel Richie met Linda en Remco.
Ed
Ed
03 mei 2007
Een broodje pindakaas
Na de vergadering in het helderse fiets ik even langs bij mijn jongste dochie. Omkleden, koffie, een broodje pindakaas en een knuffel en tegen half twee, veel te laat, duwt de wind me langs het Noordhollands Kanaal naar huis. Ik moet voort maken, want Niek staat om half acht op het vliegveld in Rotterdam. Op het pontje bij Velzen bel ik Niek en ik krijg een twintig minuten extra tijd. Het vliegtuig uit Alicante heeft natuurlijk een fikse tegenwind te verwerken. Voorbij Castricum komt de noordoostelijke wind van rechts en op de geestgronden waar de meeste bloembolbedden al gekopt zijn heb ik de wind zelfs even schuin tegen. Even na half zeven steek ik thuis de sleutel in slot, wat eten, douchen en op naar het vliegveld waar ik rustig een bakkie doe en de Transavia, gevuld met Niek een touchdown zie maken.
Ed
Ed
