29 januari 2007
Good old Arnold Schwarzenegger
Trainen en televisie kijken. Het één valt goed te combineren met het andere. Gedurende deze hersteltraining trap ik rustig de kilometertjes weg, terwijl good old Arnold Schwarzenegger, als brandweerman notabene, gewelddadig huis houdt in Colombia.
Ed
Ed
28 januari 2007
Het Beest van Kaapstad
Afgestapt, gedoucht en net gegeten. Zojuist ben ik tekeer gegaan op de Tacx. Er moesten 70 kwaliteitskilometers verreden worden en ik moest nog wat rechtzetten. Capetown! Een @!*(^%-traject naar deTafelberg. Het is op de één of andere manier mijn ding niet. Het rost van het vals plat en allemaal kleine heuveltjes richting Tafelberg. Het gaat echter niet echt verkeerd, want ik bouw een voorsprong op op pacer Peet die gezien mag worden. Drie keer moet ik echter even van de fiets. Twee keer om een losgewerkte spanner vast te zetten en één keer om de ketting weer op het binnenblad te zetten. Ik wilde nog lichter schakelen, maar zat al op het binnenblad. De voorsprong weet ik uit te bouwen, maar op de helft van de rit heb ik het eigenlijk al helemaal gehad. Mijn egen tijd verbeter ik met ruim veertien minuten en die van Peet met zeven. Niks mis mee en ik verheug me al op morgen als ik Peet blij mag maken met het behaalde resultaat ;-). Een sms-je doet mijn mobieltje trillen. Een sms-je van Peet? “Hallo Ed, laat je verrassen en lees je email! :-). Gr, Peet(het Beest van Kaapstad)”. Hij zal toch niet ... Jawel!! Het Beest van Kaapstad heeft toegeslagen. Zijn mailtje luidt als volgt:
“Wat moet je doen om een punt te scoren als je het opneemt tegen Ed, die altijd probeert om sneller te zijn? Je neemt een route waarbij hij aangeeft dat er halverwege geen motivatie meer was! Dus Kaapstad in de la en gaan met Peet als tegenstander. Direct maak ik tempo om dit voordeeltje voor Ed te minimaliseren. Hartslagmeter laat het in het begin even afweten, maar dit is van korte duur. Ik zie dat ik al dik boven de 160 bpm uitkom. Hmm, als compensatie zie ik dat ik ruim voorop rij. Vasthouden is mijn motivatie en dit lukt. Ik trap met enige reserve verder en kijk hoe ik de hartslag kan bedwingen. Dit lukt niet. Het blijft tegen de 170 kloppen en dan ben ik pas 15 km onderweg. Het gevoel is normaal. Desondanks loop ik uit en zie ik het goed... mijn voorsprong is halverwege rond de 3 km! Met de wetenschap dat het zwaartepunt in de tweede helft ligt, doe ik het voor mijn gevoel ‘rustig’ aan. Dat het helemaal niet rustig gaat merk ik op het moment dat er twee keer vlak na elkaar een stukje van 8% opdoemt. Dit kost kracht en ik moet zelfs gaan staan en piek 180 bpm. Phoe hoe zal het laatste stuk gaan? Doorgaan, we zien het wel. Ik ben blij als de laatste 5km in beeld komt en daar zit nog een aardige klim bij, die ik zonder problemen omhoog fiets. Mozes kriebel, dit wordt een eindtijd binnen de 2½ uur. Ja ‘makkelijk’ wordt er bijna 10 minuten sneller gereden dan de vorige ronde Kaapstad. Ik ben benieuwd hoelang Ed er voor nodig heeft om deze tijd te verbeteren. Is dit een stevig puntje voor Peet in de onderlinge strijd tussen Ed en Peet... we zullen het zien.
Groetjes, Peter”.
Gefeliciteerd Peet. Het zal inderdaad nog wel even duren voor ik dat stuk Afrika weer eens van dichtbij ga bekijken, maar als ik dat doe dan zal ik glinsteren van de motivatie ;-)
Ed
“Wat moet je doen om een punt te scoren als je het opneemt tegen Ed, die altijd probeert om sneller te zijn? Je neemt een route waarbij hij aangeeft dat er halverwege geen motivatie meer was! Dus Kaapstad in de la en gaan met Peet als tegenstander. Direct maak ik tempo om dit voordeeltje voor Ed te minimaliseren. Hartslagmeter laat het in het begin even afweten, maar dit is van korte duur. Ik zie dat ik al dik boven de 160 bpm uitkom. Hmm, als compensatie zie ik dat ik ruim voorop rij. Vasthouden is mijn motivatie en dit lukt. Ik trap met enige reserve verder en kijk hoe ik de hartslag kan bedwingen. Dit lukt niet. Het blijft tegen de 170 kloppen en dan ben ik pas 15 km onderweg. Het gevoel is normaal. Desondanks loop ik uit en zie ik het goed... mijn voorsprong is halverwege rond de 3 km! Met de wetenschap dat het zwaartepunt in de tweede helft ligt, doe ik het voor mijn gevoel ‘rustig’ aan. Dat het helemaal niet rustig gaat merk ik op het moment dat er twee keer vlak na elkaar een stukje van 8% opdoemt. Dit kost kracht en ik moet zelfs gaan staan en piek 180 bpm. Phoe hoe zal het laatste stuk gaan? Doorgaan, we zien het wel. Ik ben blij als de laatste 5km in beeld komt en daar zit nog een aardige klim bij, die ik zonder problemen omhoog fiets. Mozes kriebel, dit wordt een eindtijd binnen de 2½ uur. Ja ‘makkelijk’ wordt er bijna 10 minuten sneller gereden dan de vorige ronde Kaapstad. Ik ben benieuwd hoelang Ed er voor nodig heeft om deze tijd te verbeteren. Is dit een stevig puntje voor Peet in de onderlinge strijd tussen Ed en Peet... we zullen het zien.
Groetjes, Peter”.
Gefeliciteerd Peet. Het zal inderdaad nog wel even duren voor ik dat stuk Afrika weer eens van dichtbij ga bekijken, maar als ik dat doe dan zal ik glinsteren van de motivatie ;-)
Ed
27 januari 2007
Klonters baggerspecie
Zeven uur 's morgens. Het is nog donker. Het ontbijt smaakt goed, maar het lichaam is nog niet wakker. Ik sudder nog wat na op de bank en schiet wakker rond half negen. Het is al een tijdje licht en waarschijnlijk krijgen we een vroege lente. Waterhoentjes bakenen hun stukje water af door buurmannen agressief schrik aan te jagen met de kin laag op het water en de veren uitgezet om zo groot mogelijk over te komen. Verderop bouwen vader en moeder fuut al aan een nest tussen afval en overjarig riet. De zon schijnt het grootste gedeelte van de rit, maar bij Wateringen kan ik een klein buitje niet ontlopen. Met de nokia van het werk in de achterzak – die krijg je alleen als je bereikbaar moet zijn - zwerf ik door het Westland. Honderdvijfenvijftig kilometers binnen een straal van een uur rond de werkplek. 't Is te doen. Het is beter dan uren op de Tacx of zevenenzeventig en een half rondje op de plaatselijke wielerbaan ... toch? Het worden 138,58 kilometers, want net als ik voor de laatste keer naar de Hoek wil rijden word ik overvallen door een gierende hongerklop. Geen repen meer in de achterzak en dus ga ik op huis aan. Het koude zweet breekt me uit en met onderhuids heen en weer rennende mieren – zo voelt het – val ik thuis aan op een banaan, dextro en brood. Een tien minuten later ben ik weer het mannetje en spoel ik de klonters baggerspecie van Metgazelle het putje in.
Ed
Ed
26 januari 2007
Limburgs landschappelijk schoon
Niek aan de telefoon. Yeah. De hele RLV van de Amstel Gold Race uitgereden. Zevenenvijftig kilometers over limburgs landschappelijk schoon. 't Viel niet mee, maar toch uitgereden. Twee uur en veertig minuten in het zadel. Niet verkeerd.
Ed
Ed
25 januari 2007
Over het virtuele wegdek
Niek heeft het hart van een leeuwin. Ze belde vanmiddag met de mededeling dat ze Real Live Video van de Amstel Gold Race ging rijden. Hieronder het resultaat. Een NoFin. De streep niet gehaald, maar wel geprobeerd! Morgen gaat ze in de herkansing met een slope-percentage van 50%. We gaan het meemaken.
Gisteren heeft Peet een tijd gezet op de eerste twee secties van de RLV Aube Valley. Deze handschoen raap ik natuurlijk op en ìk snel net voor Peter uit over het virtuele wegdek. Ik heb geen oog voor het fraaie landschap dat voorbij dendert, want ik kan Peet maar niet lossen. Als ik dan eindelijk een gaatje heb geforceerd, schakel ik mis en gaat Peet me weer voorbij. Met opgeblazen dijen blijf ik Peet uiteindelijk een vijftien seconden voor. Het tweede deel heb ik moeite Peet voor te blijven op de hellingen. In de afdalingen kan ik gelukkig elke keer een voorsprongetje nemen en deze bouw ik uit naar een dikke veertien seconden op de meet.
Peet, jongen, je kan weer aan de bak.
Ed
Gisteren heeft Peet een tijd gezet op de eerste twee secties van de RLV Aube Valley. Deze handschoen raap ik natuurlijk op en ìk snel net voor Peter uit over het virtuele wegdek. Ik heb geen oog voor het fraaie landschap dat voorbij dendert, want ik kan Peet maar niet lossen. Als ik dan eindelijk een gaatje heb geforceerd, schakel ik mis en gaat Peet me weer voorbij. Met opgeblazen dijen blijf ik Peet uiteindelijk een vijftien seconden voor. Het tweede deel heb ik moeite Peet voor te blijven op de hellingen. In de afdalingen kan ik gelukkig elke keer een voorsprongetje nemen en deze bouw ik uit naar een dikke veertien seconden op de meet.
Peet, jongen, je kan weer aan de bak.
Ed
21 januari 2007
Peet als haas
Hoezo een rustweek? Er moeten vandaag een vijftig kilometers op tempo worden weggetrapt. Ik kies voor de aanloop van Milan - San Remo en neem Peet als haas. Lange tijd rijden we samen op, maar in de finale pakt hij me nipt. Deze rit van 26 kilometer doe ik nog een keer, maar dan wat langzamer. Hierna doet Niek dezelfde rit en haalt ze ruim zeven minuten(!) van haar beste tijd af op dit traject.
Ed
Ed
20 januari 2007
Tarzan II
Week negen al weer van het trainingsschema. Een rustweek. Niet verkeerd, want ik ben er wel aan toe. Zeker na die rit van vorig weekend. Met Tarzan II op de buis trap ik rustig de vijfenzestig kilometers weg, op naam van Monique. Even voor mij heeft ze zich pijn gedaan met wat versnellingen.
Ed
Ed
19 januari 2007
De zoon van de vriend van Mart
Vijf keer acht minuten met vijf minuten rust over 55 kilometer. Moet toch goed te doen zijn. Na een half uurtje warm trappen, wat eigenlijk best lekker gaat, verhoog ik het tempo van 31 naar 35. Ik trap er nog twee sessies van acht aan vast en dat gaat best moeizaam. 't Is me vandaag te heftig. Ik sla de laatste twee sessies over en geef na een goede veertig kilometer de pijp aan de zoon van de vriend van Mart. Morgen is er weer een dag.
Ed
Ed
17 januari 2007
Tien keer twee keer één
Intervallen. De dag extra rust heeft me goed gedaan en de tien keer twee keer één zijn goed te doen.
Ed
Ed
15 januari 2007
Gazelles op de Tacx
Ik wissel de Gazelles op de Tacx en stap op voor wat een vijfenzeventig kilometer lange rit zou moeten worden. De rit van afgelopen zaterdag heeft echter haar sporen achtergelaten en na zo'n twintig rustige kilometers hou ik het voor gezien.
Ed
Ed
13 januari 2007
Over tapijten schuim
Moe, gedoucht. De koffie en het bord macaroni smaken geweldig. Is weer eens wat anders dan sportdrank, water, brood, een banaan en acht energierepen. Oeps, dacht ik bij het verlaten van Den Helder tegen half één, misschien niet zo slim om nu naar Maassluis te fietsen. Oké, de windkracht zes tot zeven aan de kust was wel voorspeld, maar ze voelt veel harder aan. Of moet de rum van gisteravond nog wat verdampen. Eerst maar eens warm rijden en dan zien we wel. De wind blaast recht van voren. Zo ook op de Hondsbosschezeewering. Ik worstel mezelf omhoog naar de andere kant en zie een prachtig opgeklopte Noordzee. Rollende keien achterlatend breken woeste golven geweldadig kapot op de sterke dijk. Uiterst links ontwijk ik allerhande rommel en vaar ik over tapijten schuim met een snelheid ver onder de twintig. De dijen branden en toch geniet ik waanzinnig. Ik verlaat de dijk weer en ben blij met de bebouwing van Bergen. Vlak na het pontje van Velzen drink ik een bakkie en bel Niek. Ruim drie en een half uur over vijfenzeventig kilometer. Moet ik je komen halen, vraagt ze. Nah, 't gaat wel. Ik neem nog een bakkie en besluit iets van de kust af te rijden. 't Maakt eigenlijk niets uit, want na Haarlem klauw ik onbeschut over de geestgronden. De wind blaast je hier onbelemmerd tegemoet. 't Begint al weer te miezeren, maar ook deze keer gaat het niet echt regenen. Nederland is vol zeggen ze. Nou, ik weet intussen wel beter. Vanaf Leiden rij ik leeggepompt redelijk beschut naar huis. Acht en een half uur had ik vandaag nodig om de 162,77 kilometer te overbruggen met een gemiddelde snelheid van 21,60 per uur. Ik kauw voor het slapen gaan nog een half pak pinda's weg. Enkele uren later word ik wakker met een te lage suikerspiegel. Een banaan biedt uitkomst.
Ed
Ed
11 januari 2007
Morgen een rustdag
Wederom intervallen. Dit maal 55 kilometer met drie keer twaalf minuten versnellen en vijf minuten rust. De laatste sessie voelen de bovenbenen wat branderig aan en de laatste tien kilometer kom ik maar moeizaam door. Morgen een rustdag en dan rij ik, zoals het er nu uitziet, vanaf Den Helder naar huis. De wind briest ongeveer vijf vanuit het zuidwesten. Je kan niet altijd de wind mee hebben.
Ed
Ed
10 januari 2007
Tim, Teun en Theo
Een uurtje fietsen met vijf keer vier minuten een versnelling en dan een minuut rust. Intervallen dus. Bah. Achteraf gezien toch wel lekker, maar het ging dan ook super. Of ik ben goed bezig of ik ben geinspireerd door neerlands hoop, Tim Teun en Theo. Gisteravond mocht ik met Niek naar de finale van de Rotterdamse Zesdaagse. Wilma, nog bedankt voor de kaartjes. Genoten hebben we. Wat een geweld en wat een spanning. Volgend jaar gaan wij voor een plaatsje aan de ring. Wat een spektakel. Wat moeten die mannen een verschrikkelijk motor in hun borstkast hebben draaien. De laatste wedstrijd was een koppelkoers van een uur, aangevuld met vijftig ronden. Niet normaal. Één grote intervalsessie. En dan weten de toppers de rest ook nog meerdere rondjes te lappen. En dat doen doen ze dan zes dagen lang. Ik ben een watje.
Ed
Ed
08 januari 2007
*.caf-files
Een kwaliteitsritje van 70 kilometer staat er op het programma van vandaag. Peet heeft me zijn in *.caf-files verpakte Real-Live-Video-prestaties gestuurd en ik besluit zijn tijden aan te vallen. Eerst maar eens warm rijden en dan bij het starten van de video vol op de pedalen. Mijn strategie lukt aardig. Al snel bouw ik een voorsprong op en die probeer ik zo lang mogelijk vast te houden. Op sommige stukken krijg ik het toch benauwd als ik met 37 per uur door het virtuele landschap van Italie raas en ik zie dat Peet toch meters weet te heroveren. Uiteindelijk moet Peter er aan geloven en stuur ik hem een vers mailtje met wat *.caf-files. Vandaag of morgen zie ik wel weer een mailtje in mijn postbus vallen voorzien van een lachebekje.
Ed
Ed
06 januari 2007
Bevallige vormen
Om zeven uur gaat de wekker, maar pas na elf uur stap ik er uit. Het is droog, maar voor de zekerheid plaats ik de spatbordjes. Je weet maar nooit met die loodgrijze luchten. Ik ontwijk wat natte weggedeelten om Metgazelle zoveel mogelijk schoon te houden. Nog voor de Hoek begint het echter al te miezeren. Onder de duinen zie ik meerdere olieslachtoffers. Mantelmeeuwen met een vieze donkergele kraag en een zwarte onderkant. Zonde. Voorbij Den Haag pikt een groep van zes mij op en gezamelijk blazen we naar Katwijk. 't Gaat me te hard en nog voor Katwijk moet ik er al af. Via Voorhout buig ik weer af naar het zuiden en kruis ik de A4 naar Zoeterwoude. 't Miezeren is gestopt. Het regent nu zachtjes. Een groene route brengt me naar Zoetermeer en een lang en slecht gelegd fietspad loopt naar Pijnacker. Het regent hard nu. Ik merk er niet zo veel van, want de bevallige vormen van een wielrenster leiden voldoende af. We wisselen een enkel woord en in Oude Lede gaan we ieder ons weegs. Het is bekend terrein nu en ik spoel reep nummer zoveel weg met een slok koud water. De regen wordt weer wat minder nu en gaat langzaam over in motteren. De Kandelaar, Vlaardingen en zwaar van het water strip ik in de gang. Ik duik gezellig met Metgazelle onder de douche.
Ed
Ed
04 januari 2007
Amstel Gold Race
Toch wel leuk. In 2005 heb ik de Amstel Gold Race gereden. Het was koud en vooral heel nat. Een dag later verdwenen de profs vanaf de start in een vette mist. Geen helicopter en dus geen beelden. Nu zie ik de beelden op de laptop die de profs die dag aan den lijve hebben ondervonden. Een klein wereldje zonder een duidelijke horizon. Ging ik in 2005 voor de maximale afstand van 250 kilometer, nu ga ik voor de maximale afstand van 59 kilometer op de Tacx Real Live Video. De heuvels in het limburgse landschap komen me vaag bekend voor. In ieder geval herken ik duidelijk de Kruisberg en de lange afdaling naar Valkenburg, waar vanuit het centrum de laatste klim naar de finish begint. Toegejuichd door een enthousiaste rijendikke menigte word ik voor de tweede keer naar boven gedragen – een stuk fitter dan in 2005 fiets ik onder hetzelfde doek door.
Ed
Ed
03 januari 2007
Een mindere dag
Na 33 kilometer stap ik af. Zestig kilometer met intervalsessies was de bedoeling. Het ging niet zo lekker. Gewoon een mindere dag. Gewoon een lekker hete douche pakken en wat anders gaan doen.
Ed
Ed
