13 januari 2007
Over tapijten schuim
Moe, gedoucht. De koffie en het bord macaroni smaken geweldig. Is weer eens wat anders dan sportdrank, water, brood, een banaan en acht energierepen. Oeps, dacht ik bij het verlaten van Den Helder tegen half één, misschien niet zo slim om nu naar Maassluis te fietsen. Oké, de windkracht zes tot zeven aan de kust was wel voorspeld, maar ze voelt veel harder aan. Of moet de rum van gisteravond nog wat verdampen. Eerst maar eens warm rijden en dan zien we wel. De wind blaast recht van voren. Zo ook op de Hondsbosschezeewering. Ik worstel mezelf omhoog naar de andere kant en zie een prachtig opgeklopte Noordzee. Rollende keien achterlatend breken woeste golven geweldadig kapot op de sterke dijk. Uiterst links ontwijk ik allerhande rommel en vaar ik over tapijten schuim met een snelheid ver onder de twintig. De dijen branden en toch geniet ik waanzinnig. Ik verlaat de dijk weer en ben blij met de bebouwing van Bergen. Vlak na het pontje van Velzen drink ik een bakkie en bel Niek. Ruim drie en een half uur over vijfenzeventig kilometer. Moet ik je komen halen, vraagt ze. Nah, 't gaat wel. Ik neem nog een bakkie en besluit iets van de kust af te rijden. 't Maakt eigenlijk niets uit, want na Haarlem klauw ik onbeschut over de geestgronden. De wind blaast je hier onbelemmerd tegemoet. 't Begint al weer te miezeren, maar ook deze keer gaat het niet echt regenen. Nederland is vol zeggen ze. Nou, ik weet intussen wel beter. Vanaf Leiden rij ik leeggepompt redelijk beschut naar huis. Acht en een half uur had ik vandaag nodig om de 162,77 kilometer te overbruggen met een gemiddelde snelheid van 21,60 per uur. Ik kauw voor het slapen gaan nog een half pak pinda's weg. Enkele uren later word ik wakker met een te lage suikerspiegel. Een banaan biedt uitkomst.
Ed
Ed
