31 december 2006
Een gezellige jaarwisseling
Ik piep er even tussenuit om de benen te strekken. Het wordt een rondje Den Helder van 32 kilometer, onderbroken door een bezoekje aan oude vrienden en mijn jongste. Via de helderse zeewering, altijd fraai, rij ik terug voor een gezellige jaarwisseling met zelfgemaakte stoofpeertjes en appelmoes, spruitjes, rollade, oliebollen, riocha, vriendinnetje Niek, jokeren, bruine rum met Pepsi Max, Pepsi, nichtje Kim, Apfelkorn, zusje Angelica, Breezertje, moedertje, veel lachen, luxe pinda's, aftellen, Champagne, toosten, terugblikken, vuurwerk kijken, jokeren, nog meer eten en drinken tot ver in 2007.
Ed
Ed
30 december 2006
Steve Irwin
Onderweg naar moeders voor de komende jaarwisseling gier ik met windkracht zeven in de rug door de duinen op de grens van Noord- en Zuid Holland. Draaiend om een bult zand sta ik opeens oog in oog met twee aan de linkerkant van het fietspad geparkeerde damherten, beide getooid met een indrukwekkend gewei. Ik flits op aanraakafstand voorbij het eerste damhert. Het tweede hert draait bliksemsnel om zijn as en galoppeert een twintig meter voor mij uit om vervolgens links af te slaan. Ik draai me om en zie alleen nog duinen. Een heftig stuk natuur en zo dichtbij. Even voel ik mij Steve Irwin en gil uit volle borst om uiting te geven aan plots opgekropte emoties. Geweldig.
Ed
Ed
29 december 2006
Lekke band? Op de Tacx?
Alweer een lekke band? Op de Tacx? Jawel. Gisteren ook al. Gisteren een heel klein splintertje verwijderd uit de buitenband. Nu is een scheurtje in de buitenband waarschijnlijk de oorzaak. De tien bar drukt de binnenband het minuscule scheurtje in en de binnenband schaaft zichzelf kapot. Een andere reden kan ik niet verzinnen. De buitenband voorzie ik van een plakker en ik spring weer op de fiets. Nog geen tien kilometer verder wederom lek. Oorzaak, wederom een scheurtje in de buitenband op een geheel ander plekkie. Ook deze plak ik dicht en ongestoord kan ik de intervalsessie van veertig kilometer vervolgen. Drie keer vijf minuten versnellen als je al een dikke dertig per uur rijdt valt me vandaag vies tegen. Ik probeer het dan ook niet. Af en toe een minuut versnellen. Meer zit er niet in vandaag.
Ed
Ed
28 december 2006
27 december 2006
Een triootje wellicht
Mart gaat voor de tienduizend en zal daar nog een paar koude en natte kilometers voor op moeten vreten. Perfect Mart, vast een diepe buiging voor deze prestatie in twee opeenvolgende jaren. Op weg naar een triootje wellicht? Ik blijf vandaag weer binnen en volg trouw het schema. We zijn inmiddels beland in week vijf. Het wordt een zestig kilometer vlak, rijdend rond de dertig met elke zes minuten een sprint van tweehonderd meter. Bàh, intervallen. Geen tijd om een spelletje te pokeren op de XBOX. Gewoon sprinten, herstellen en weer sprinten. Gelukkig staat er morgen weer intervallen op het programma. Jammer genoeg slecht veertig kilometers in plaats van zestig.
Ed
Ed
26 december 2006
De Tafelberg
De DVD-speler slikt het schijfje geruisloos in. Vandaag ga ik voor een tourtje van drieenzeventig kilometers door het zuiden van Afrika. Al snel vallen de druppels bij bosjes. Klimmen, dalen, klimmen, dalen. De benen lopen net wat te snel vol en krijgen net niet voldoende tjd om te herstellen. Op de helft heb ik het eigenlijk al helemaal gehad. De Tafelberg komt wel steeds wat dichterbij. Net als ik het voor gezien wil houden passeer ik een bordje met daarop Kabelbaan Tafelberg. Ik duw dus nog maar wat verder en rij over een aantal geduldstoepjes (zuid afrikaans voor drempels) De weg slingert verder langs de flanken van de Tafelberg en doet me de pijn in mijn benen net voldoende vergeten. Achteraf blijkt Peter het traject een kilometer per uur sneller te hebben afgelegd. Goeie poeier Peet. Peet gaat van de zomer nog voor verrassingen zorgen.
Ed
Ed
25 december 2006
24 december 2006
23 december 2006
Open Water Diver Brevet
Gisteravond de spulletjes al klaargelegd, zodat ik niet in het donker alles bij elkaar hoef te scharrelen. Even na vieren verlaat ik Maassluis richting Schiphol. Mijn jongste dochie vliegt vandaag met manlief en een vriendin en een vriend naar Egypte. Manlief en vriend gaan voor het Open Water Diver Brevet van de Professional Association of Diving Instructors. Vet cool. Dochie en vriendin gaan voor het intellectuele werk, lezen op de buik en op de rug de binnenkant van de oogleden bewonderen ;-). 't Heb wel wat dat in 't donker fietsen. Al het asfalt is helemaal voor je zelf. Bijna geen stoplichten en alle honden liggen nog op hun matje. De wind is koud en oostelijk en schuin tegen. Nog voor zevenen ben ik op Schiphol en breng ik een uurtje zoek met koffie drinken, eten en mensjes kijken. Het vliegtuig is overboekt, maar gelukkig mogen ze mee. Het is gillend druk in de vertrekhal waar ik het gezelschap uitzwaai. Op het gemakkie kleed ik me weer aan en loop met de fiets aan de hand de vertrekhal uit en ... Schiphol blijkt niet gebouwd voor uitzwaaiende fietsers. Buiten is er geen fietspad en dus terug de terminal in om via een vaste trap aan het begin van de terminal een niveautje lager te geraken. Het oostenwindje heb ik nu schuin van achter. Grotendeels rij ik dezelfde weg terug. In Rijpwetering spot ik Hendrik Gerardus Joseph Zoetemelk in brons in de tuin van Restaurant De Paerdeburgh. Ik stap af en inderdaad – Joop met zijn handen omhoog over de streep en de ketting achter op het grootste blad!!
Ed
Ed
21 december 2006
No more speed, I'm almost there ...
“No more speed, I'm almost there ...”. Met The Golden Earring op 10 ros ik de laatste kilometers naar de virtuele finish. De veertig kilometers indoors met drie maal vijf minuten op vijfentachtig procent van de maximale hartslag zitten er bijna op. Het grote blad moest er aan te pas komen om mijn luie hartslag wat op te vijzelen, maar verder ging het gewoon lekker.
Ed
Ed
20 december 2006
Televisie en XBOX aan
Het trainingsschema van de wielervrienden uit Belgie schrijft een zestig kilometerrit voor met elk kwartier een versnelling. De Tacx staat. Flesjes water binnen handbereik, naast de controller van de XBOX van Mark voor een spelletje poker. Televisie en XBOX aan. Oké starten maar. Na een kwartier is het tijd voor de eerste tussensprint en de eerste druppeltjes zweet vinden elkaar op mijn hoofd om gezamelijk af te dalen via mijn kin richting handdoek. Drinken en ... oei ... eten vergeten. Niek? Wil je even wat reepjes voor me pakken? Nog maar één? Oei ... dat ga ik niet redden. Wil je een boterhammetje voor me klaarmaken? Het lichaam geeft aan dat het nu toch wel heel erg verlegen zit om wat kant en klare suikers. Zweverig onderbreek ik de fietssessie om mijn bloedglucose te meten. Drie komma vijf millimollen op een liter. 't Is ook helemaal niks. Waar praten we over. Gemakshalve uitgaande van zeven liter bloed kom ik uit op een concentraat van 0,0000245 kubieke millimeters. Dat 't nog terug te vinden is. Toch wel knap van die bloedglucosemetertjes. Inmiddels voel ik aan het tintelen in mijn benen dat de cellen gretig graaien naar suikers in mijn bloedbaan. Ik stap na vijf minuten weer op en prop nog vier boterhammen naar binnen. Toch wonderlijk hoe snel het lichaam weer arbeid kan leveren. Mijn dikke drieduizend dollars, moeizaam bij elkaar gesprokkeld op de XBOX, zijn inmiddels ruim gehalveerd. Het zal het tekort aan suikers wel geweest zijn ;-). Daar wordt je altijd wat warrig van. Aan het eind van de fietssessie voel ik me lekker. Ik ben zeshonderd virtuele dollars armer, maar wel weer een stap dichterbij de voltooiing van een klassieker.
Ed
Ed
19 december 2006
Nat straatvuil
De wind is te verwaarlozen en het zonnetje schijnt. Genieten dus over vlak asfalt langs de Waterweg. Vanaf de pukkel zag ik dat er een nieuwe weg klaar lag aan de andere kant van het spoor. Een groot hek in de Hoek geeft toegang – of mag je er nog niet langs? - tot een knap geasfalteerd en reeds belijnde weg richting het Nieuw Oranjekanaal. Wat ik mis is een fietspad. Wat ik missen kan is de blubber die van vrachtwagenbanden afspetterd op mijn schone fiets. Schoon hou ik Metgazelle toch niet, want hoewel het zonnetje schijnt zijn de wegen nat. Het oprapen van nat straatvuil hou je toch niet tegen en de wasmachine is geduldig. Verder volg ik grotendeels Mart's rondje en kom relaxed weer thuis.
Ed
Ed
18 december 2006
17 december 2006
Jawel, vette hagel
Er staat wel wat wind, maar het is droog en af en toe een zonnetje als ik 's middags naar buiten kijk. Ik loop met Metgazelle de trap af en zie een enkel spetje regen. Misschien had ik beter even kunnen wachten want de spetjes worden een regenbui. Op het snelle asfalt langs de Waterweg wordt de regenbui een waarlijke ijskoude hoosbui met, jawel, vette hagel. Aan het eind van het Oeverbos is de bui overgewaaid en ben ik aardig vochtig. Niet lang daarna rij ik in schoongewassen lucht met een rugverwarmend zonnetje door de polders aan de andere kant van de Schie. Even vet genieten. Terug richting de Kandelaar en uiteindelijk de kust blaast de wind recht in de mikkert met een dikke vijf, bijna zes. Met halve wind zeil ik naar de Hoek. Onderweg word ik ingehaald door een dikke bandenspecialist met in zijn wiel een zuiger op een racefiets. Ik pik niet eens aan. Ze gaan te hard. Vanaf de Hoek heb ik een welverdiend rugwindje.
Ed
Ed
16 december 2006
15 december 2006
Buiten is het waterkoud
Mijn heup, hoewel nog wat stram, voelt de laatste dagen weer redelijk aan.
Het velletje zit eindelijk goed dicht. Het is vandaag precies twee weken
geleden dat ik op de fiets zat. Hoog tijd dus voor wat kilometers. Buiten is
het waterkoud en er waait een stevige wind. Ik kies voor de Tacx. Op het
gemakkie rij ik mezelf achterna in de virtuele wereld.
Ed
Het velletje zit eindelijk goed dicht. Het is vandaag precies twee weken
geleden dat ik op de fiets zat. Hoog tijd dus voor wat kilometers. Buiten is
het waterkoud en er waait een stevige wind. Ik kies voor de Tacx. Op het
gemakkie rij ik mezelf achterna in de virtuele wereld.
Ed
14 december 2006
13 december 2006
12 december 2006
11 december 2006
10 december 2006
09 december 2006
07 december 2006
06 december 2006
05 december 2006
04 december 2006
03 december 2006
02 december 2006
01 december 2006
Pijnlijke heup
Op een parkeerlaats ergens in Alphen aan de Rijn trek ik mijn wielerkleding aan. De koersbroek ben ik de snelheid vergeten in mijn tas te proppen. Even sta ik in dubio. Zal ik toch maar met de auto naar Den Helder of riskeer ik een paar blaren op de bips. Ik kies voor de blaren en ros met een lekker strak windje naar het noorden. In de spits rij ik met een verhoogd adrenalinegehalte dwars door Amsterdam en pak ik het pontje over het Noordzeekanaal naar Zaanstad. Op het pontje verhaalt een enthousiaste forens in een rode Mango, het oudere broertje van de Quest, over de vele voordelen van een ligfiets. Hij is eigenaar van Ventisit, een bijzonder ligfietsmatje. Al snel verlies ik hem na het verlaten van het pontje uit het oog. Met het verdwijnen van het daglicht daalt de temperatuur tot onder de tien en ben ik blij dat ik de overschoenen niet ook vergeten heb. Op een erg donker stuk vlak na Alkmaar kijk ik achterom of mijn knipperend achterlichtje nog knippert. Op zich niks mis mee, maar als ik weer naar voren kijk word ik verblind door een tegemoet komende auto met groot licht. Ik zie even helemaal niks meer en mijn voorwiel raakt van het asfalt. Er is geen redden meer aan en moedertje aarde geeft natuurlijk geen krimp. Met een pijnlijke heup hijs ik me op de fiets en rij verder. De rest van het weekend breng ik hinkend door.
Ed
Ed
