30 november 2006
Beslagen brilleglazen
Vlak voor ik de werlplaats verlaat meet ik nog even mijn bloedsuikernivo. Vier komma acht zegt het apparaat. Ik pulk een halve banaan uit haar schil en geef de andere helft traditiegetrouw aan Peter. Het is al donker. Ik pak bijna hetzelfde rondje als begin deze week. Nu met knipperend achterlichtje. De kilometers glijden rustig onder de wieltjes door en met beslagen brilleglazen – hier moet ik toch eens wat op verzinnen – grijp ik bij een stoplicht half naast een paaltje met drukknop. Ik kan maar net voorkomen dat ik ter plekke omdonder. Een snelle blik in de rondte leert me dat ogenschijnlijk niemand getuige is van deze lachwekkende vertoning. Ik steek de snelweg over en vergis ik me nu of zie ik alle mensjes in hun auto's (glim)lachen?
Ed
Ed
29 november 2006
Vandaag wilde ik eigenlijk mijn maximale hartslag bepalen op de Tacx, maar het lichaam wilde niet en dan houdt het natuurlijk op. Plichtmatig rammel ik een veertigtal kilometers weg.
Ed
Ed
27 november 2006
Mijn metalen vriendin
De regen spettert buiten het fietsenhok waar ik mijn metalen vriendin optuig voor een rondje. Het spetteren duurt gelukkig maar even. Vanmorgen kon ik mijn achterlichtje niet vinden en maakte ik gebruik van Marts kadootje, een klein rood knipperend ledje. Zeker niet goed bevestigd of het elastiekje is geknapt, want het ledje is pleite. Dan maar zonder achterlicht met een rustig ommetje naar huis.
Ed
Ed
26 november 2006
Spelen met de wind
Het is mooi weer buiten. Een graadje of twaalf en droog. Het waait alleen behoorlijk. Een dikke vijf, bijna zes. Na anderhalve week rust is het wel lekker de frisse wind te voelen. Een mooi begin van de komende wintertraining met als doel het rijden van de Ronde van Vlaanderen in 2007. Mart pakt hetzelfde trainingsschema op en dus zullen we waarschijnlijk deze winter wat vaker in elkaars zog hangen. We volgen het trainingsschema, groep C, van www.dewielervrienden.be. Nu volg ik het nieuwe asfalt langs de Waterweg en zeil ik aangenaam naar Delft. Hier draai ik tegen de wind in en daalt het tempo dat toch al niet zo hoog lag. Ik haal toch nog een renner in bij het golfterrein, maar hij pikt niet aan. Een andere renner voorbij Schipluiden pikt wel aan en neemt even over om vervolgens tot de Gaag in mijn wiel te hangen. Ik voel me lekker en geniet van de duizenden kievitten die spelen met de wind.
Ed
Ed
25 november 2006
23 november 2006
22 november 2006
21 november 2006
20 november 2006
19 november 2006
Een heel heel fijn weekend
We snoozen een paar keer onder het motto – het is zondag en dan is er toch niets vroeg open. Rond tienen struinen we door het Louvre. We vinden ons terug bij de omgekeerde pyramide (Da Vinci). Ook is er een aparte expositie van William Hogarth en onze eigen Rembrandt van Rijn. We zien verschillende schetsen van de hand van de meester die uiteindelijk terug zijn te zien in de verschillende schilderijen. Kopieren deden ze vroeger ook al. Een oude man met baard was waarschijnlijk een geliefd personage, want die vinden we telkenmale terug in de werken van Rembrandt. We dwalen verder in het immense museum. Niet alleen de kunstwerken zijn indrukwekkend. Ook het gebouw zelf blijft een bezienswaardigheid op zich. We springen de metro weer in en doen nog even snel La Basilique du Sacré Coeur de Montmartre. Natuurlijk branden we weer een kaarsje en Linda stoot ditmaal niet bijna de hele kaarsenstandaard om, maar verband wel bijna haar handje als ze weer een onmogelijk plekje uitzoekt voor haar kaarsje. Op Montmartre zelf doen we een remake van een foto die ik daar een tien jaar eerder van Linda heb geschoten. De blauwe deur, verveloos ditmaal, is er nog steeds. Terug in het hotel pakken we onze bagage en wandelen terug naar Gare du Nord. Een zwerver ligt nog steeds op zijn stukje stoep. Het regent zachtjes. De Thalys vertrekt precies op tijd. Als het donker wordt spelen we weer kaart op het scherpst van de snede. Ik verklein een aanzienlijke achterstand, maar moet tot mijn spijt Linda de overwinning gunnen met een minimaal verschil. Werkzaamheden aan het spoor bij Roosendaal doet de Thalys uitwijken naar een alternatieve route die voor mij eindigt in Utrecht. Linnepin, nogmaals heel heel erg bedankt voor een heel heel fijn weekend. Thuis gooi ik de rugzak leeg. Er komen wat kadootjes uit, kleren en natuurlijk de zwembroek en het thermo-ondergoed ;-).
Ed
Ed
18 november 2006
The Buzz Lightyear's Laser Blast
Disney resort Paris. De poorten zijn net open en we sluiten geduldig aan in de rij voor een kaartje. In Disney is het al kerst. Een enorme versierde kerstboom staat aan het begin van Mainstreet. Het sprookjeskasteel glanst in de morgenzon. Één van de voor ons nieuwe attracties is Buzz Lightyear's Laser Blast. Een geweldige rit, waar je actief kan laseren op heel veel doelen. Er wordt zelfs een score bijgehouden en dat doet het testosteronspiegeltje verschrikkelijk stijgen. Vanuit alle standen laseren we er luid gillend op los. Linda weet nog niet dat er ook een joystick op het karretje zit waar je het karretje mee kan ronddraaien. Ik wel ;-). De uitslag is er dan ook naar. Een ruime overwinning pour moi. We eten en drinken wat en de ochtend giert voorbij. We hebben verschrikkelijk veel lol samen. Net als tien jaar geleden sabbelen we weer vol overgave op een lollie en genieten schaamteloos van wat wordt geboden. Eigenlijk hadden we hier vandaag met z'n drieen moeten zwalken. Sannepan, we missen je. In de middag doen we Le Parce Walt Disney Studios. Het is hier een stuk rustiger, maar ook heel erg leuk. Na een animatieshow nemen we plaats achter een lessenaar waar we tekenles krijgen aan de Animation Academy. Het begint met het schetsen van een vierkant en een paar lijntjes trekken later verschijnen daar opeens de contouren van Winnie The Pooh. Een karikatuur van Pooh, maar toch onmiskenbaar Pooh. Het loopt al weer tegen zessen en we wandelen terug naar Disney 1 waar we net op tijd zijn voor een Grande Finale in Mainstreet. Het kerstgevoel borrelt omhoog als we het zien sneeuwen in het licht van de feestelijk opgetuigde straatlantaarns. Er wordt langzaam toegewerkt naar de climax, het sprookjeskasteel in de verte wordt geleidelijk in een paarsachtige gloed gehuld. De duizenden mensen vloeien richting uitgang en wij? Wij doen nog snel het spookhuis, de piraten en last but zeker not least, The Buzz Lightyear's Laser Blast. Nu met Linda aan de joystick ;-). We maken elkaar gek en gaan beiden voor de volle winst. Echt een te gek spelletje. Er kan er natuurlijk maar één de winnaar zijn. Afgeknoedeld ploffen we 's avonds laat op het hotelbed. Morgen wacht Parijs weer.
Ed
Ed
17 november 2006
Thalys
Maanden geleden vroeg mijn jongste dochhie of ik komend weekend vrij wilde houden. Verder geen informatie. Vandaag sta ik met gevulde rugzak, waaronder een zwembroek en thermo-ondergoed, op het perron van Maassluis waar Linda steels wat kaartjes uit de automaat trekt. De reis voert ons naar Rotterdam. Hier hebben we blijkbaar ruim de tijd voor een bakkie. We slenteren naar perron drie en op de borden zoek ik naar aanwijzingen waar we heen gaan. Venlo, Zwolle, Enschede. Dan valt mijn oog op de paarse vlaggen van de Thalys en kijk ik Linda vragend aan. Gaan we met de Thalys? Gaan we naar Parijs? Linda lacht en knikt. We glijden door het landschap van Frankrijk met grote snelheid. Jammer genoeg heb ik mijn GPS niet bij me. Een gemiste kans. We vermaken ons onderweg met een spelletje kaart en vroeg in de middag stappen we uit op Gare du Nord. Op weg naar de uitgang ontdoet een wereldfietser zijn fiets van blauw plastic. Zijn route zal hem deze keer naar Londen brengen. Parijs – Amsterdam, Parijs – Lissabon, Parijs – Praag. Op deze wijze wil hij alle hoofdsteden van Europa bezoeken. Wij verlaten het station en richten een half uurtje later ons hotelkamertje in. Daarna stappen we in de metro en zoeven ondergronds naar de Catacomben van Parijs. De verzamelde macabere overblijfselen van zo'n zeven miljoen mensen liggen hier keurig opgetast, diep onder de grond. Parijs, de achtergrond waar tegen de plot van de Da Vinci Code zich afspeelde. Als je dan toch in de buurt bent ... Le Saint-Sulpice, een fraai ogende kerk staat gedeeltelijk in de steigers en binnen gaan we natuurlijk op zoek naar La Rose Ligne en de sluitsteen. La Rose Ligne, een gematerialiseerde meridiaan. De geel koperen lijn loopt dwars door de kerk waar hij eindigt bij een obelisk. Je kan het maar gezien hebben. We kuieren vervolgens naar de Notre Dame, tenminste ... dat denken we. Het blijkt een heel andere Notre Dame en tot overmaat van ramp worden we ook nog eens de verkeerde kant opgestuurd door een paar francaises. Het zal wel aan onze gebrekkige beheersing van de franse taal liggen. Na wat omzwervingen koersen we weer op ons tijdelijke onderkomen aan. We bekijken de plattegrond van Parijs en besluiten morgen naar Euro Disney te gaan.
Ed
Ed
16 november 2006
Information Security Foundation
Ruim op tijd melden we – collega's John, Wilma en ik – ons bij de balie van het instituut EXIN. We hopen aan het eind van een examensessie het diploma Information Security Foundation mee naar huis te kunnen nemen. We zoeken een plekkie en ogenschijnlijk onaangedaan nemen we de omgeving in ons op. Er heerst een stille bedrukte en ietwat zenuwachtige sfeer. Of projecteer ik mijn gevoelens op mijn omgeving? Om twaalf uur mogen we de examenzaal in waar we getest worden op onze opgedane kennis. Het zijn multiple choice vragen en vol vertrouwen begin ik aan vraag één. Oeps. Na vraag vier denk ik dat als het zo door gaat dat ik wel naar huis kan gaan. Gelukkig gaat de rest van de vragen redelijk. Veel vragen moet ik drie keer lezen voordat ik de vraag begrijp en dan nog het juiste antwoord er bij zoeken. Het EXIN test niet alleen je kennis, maar ze laat je ook de duistere spelonken en de oneindige mogelijkheden van de nederlandse taal zien. Na vraag veertig druk ik op de entertoets en het eindresultaat mag er wezen. Een vette acht glanst op het beeldscherm. Op een terras in Hoog Catherijne laten we ontspannen het examen nog eens voorbij trekken. Lekker gevoel – alle drie geslaagd.
Ed
Ed
15 november 2006
14 november 2006
13 november 2006
Vrij van wind
De Flat stage 28,7. Een vlakke route in het virtuele terrein van Capricorn. Niek is een goed uurtje geleden afgestapt en de Tacx-trainer staat nog in de woonkamer. Ik laad hetzelfde programma en kies als tegenstander mezelf. De route heb ik twee jaar geleden ook gereden. Ik rij dus achter mezelf aan ;-). De laatste vijf kilometer rijden we samen in hoog tempo naar de finish. Een nipte overwinning voor Ed uit 2006, zeg maar. Ik voel me goed en doe de route nogmaals. Na enkele kilometers neem ik de kop over en besluit vol door te gaan. Vrij van wind, stoplichten, loslopende honden en slecht wegdek, finish ik met een gemiddelde snelheid van 37,7 kilometer per uur.
Ed
Ed
12 november 2006
11 november 2006
10 november 2006
09 november 2006
08 november 2006
Rottig kwartiertje
Het miezert lichtjes als ik de Coldenhovelaan opdraai. Nou ja, nat is nat. Ik heb er wel spijt van dat ik de spatbordjes er vanmorgen niet op heb gezet, want het begint echt te regenen. In gedachten zie ik de modder in een fraaie boog onbelemmerd op mijn rug kletsen. Via de duinen wil ik naar huis, maar bij Kwintsheul gier ik opeens van de honger. Ik tast in mijn zakken en vind slechts een half rolletje Dextro. Oeps, foutje. De repen liggen op het werk. Het tempo stort in elkaar en na een rottig kwartiertje graai ik bij het tankstation richting de bloemenveiling gulzig een bounty uit de schappen. Proppen. Ik hou het verder voor gezien en neem de kortste weg naar huis.
Ed
Ed
07 november 2006
Blauw aangelopen longblaasjes
Het wekelijkse sportuurtje begint altijd rustig met het doornemen van het wereldnieuws en andere triviale zaken. Ditmaal worden we twee keer opgejaagd door wielhangers. Je gaat automatisch toch een trappie harder en de verhalen worden wat verbrokkeld verteld. Af en toe moet je toch je blauw aangelopen longblaasjes wat zuurstof gunnen. Vanaf Delft gaat het gas er op en rommelen we om en om naar de Herenlaan. Van beiden is het beste eraf en Mart gaat van kop af steeds harder rijden. Op de meet zijn we allebei stil. Een fotofinish!?! Bij gebrek aan de juiste apparatuur houden we het op remise.
Ed
Ed
06 november 2006
Hoo-ah!
Hoo-ah! Met de volle belofte om mijn pseudo-pap en (fiets)vriendje Ed om half 5 van zijn high security werkplek op te halen om een rustig rondje te gaan wielen, stap ik om 4 uur 20 de deur uit met het gevoel dat het allemaal nét ff iets sneller gekund had. Eenmaal warm aangekleed op de fiets cross ik richting het boerenland met het gevoel dat het allemaal net ff iets te snel gáát. Zo’n 15 minuten later tref ik Ed die net z’n telefoon wegstopt na een verontrust telefoontje met het idee dat ik ergens in de 4 te maken bochten verdwaald ben. Twee minuten later racen we door het kassen-landschap en spotten hier en daar nog een verdwaalde reiger. Een kleine 20 minuten verder staan we stil omdat Ed nodig gebruik moest maken van de door de natuur geboden sanitaire voorzieningen, waar ik rustig afwacht tot we weer verder kunnen. Zo’n 200 meter verder staan we stil met een lek achterwiel aan een van de fietsen. Nadat Edje zijn band geplakt heeft rijden we verder de volle schemering in waarna we een uur later weer op de stoep voor ons huis staan.
Mark
Mark
05 november 2006
Of ik gek was
“Ga jij 30 kilometer fietsen”! Ja, ik ga dertig kilometer fietsen. Ed keek mij aan of ik gek was geworden. Nog geen twee weken op de fiets en dan al een etappe doen vol met flinke klimmetjes erin. Van Kruisberg naar Leberg. (Virtueel dan ;-)) Begonnen met rustig malen en de snelheid in de rode cijfers (ik ging niet snel genoeg waarschijnlijk) wilde Ed dat ik wat sneller ging om te kijken of de cijfertjes dan in het wit zouden verschijnen. “Niks”, zei ik. “Ik moet nog dertig kilometer dus het gaat lekker in mijn eigen tempootje”. De heuveltjes op met soms 11% gingen in het kleinste verzet. Beentjes gingen wat zeer doen aan het einde en ik begon zelfs te zweten !!?? Het ritje gedaan in zo’n 1 uur en 45 minuten. Dinsdag de derde etappe maar da’s gelukkig maar 20 kilometerjes.
Niekie
Niekie
04 november 2006
Boerenkarper
Mark loopt naar het raam en kijkt naar buiten. Ziet dat de zon schijnt en vraagt of ik zin heb om een eindje buiten te fietsen. Een goed kwartiertje later trap ik me suf langs de Waterweg met Mark in mijn wiel. De benen doen nog zeer van de inspanning van gisteren. Halverwege de Waterweg vind ik mezelf terug aan de andere kant van de dijk waar de wind wat minder is. We pakken de bult en via de Hoek rollen we terug richting Maassluis. We slaan linksaf naar de Lier en bij 't Woudt stoppen we een moment. We zien een boerenkarper van aanzienlijk formaat zich half op zijn kant door een boerenslootje werken op zoek naar dieper water om te overwinteren. Veel verder dartelt een vlucht kieviten laag boven een weiland. Een paar spreeuwen doen hun best het spektakel te volgen. Via de Gaag en de Kwakelweg gaan we op huis aan. De zon heeft tijdens het ritje de bewolking niet opzij kunnen duwen.
Ed
03 november 2006
Op fietsvakantie in 2007
Op fietsvakantie in 2007. Waar komt het onzalige idee vandaan. Bedacht in de laatste vakantie of was het al eerder. Ik fiets helemaal niet, nooit! Fietsen op niets af da’s niks voor mij. Zo’n jaar of vijf geleden wel een mooie oranje Gazelle Primavera aangeschaft met het idee om te gaan fietsen maar daar is niets van terecht gekomen. De Gazelle is nu in gebruik door zoon Mark. Zo af en toe dan ? En het is al zolang geleden dat ik voor het laatst op de fiets gezeten had dat mijn mooie dames-zadel zoek is. Dit zadel is omgewisseld om aan een heren-achterwerk te voldoen. De zolder maar eens goed gaan afzoeken want het heren-zadel dat er nu op zit is niet geschikt voor mijn achterwerk.
Twee weken geleden op zondag 21 oktober het eerste kleine rondje gereden op de wielerbaan in Maassluis. Leren fietsen op een racefiets. Ik durfde zelfs te gaan staan en reed het huppie op de wielerbaan a la Boogie naar boven. Mijn fietshandschoentjes zijn al een tijdje geleden door Ed in gebruik genomen en leven niet meer. Met de gewone leren handschoenen aan mijn handjes was het niet prettig fietsen. De handjes gingen zeer doen. Aan de zit op zo’n racefiets moet je wel wennen. Het lijkt wel allemaal heel onnatuurlijk en ongezond voor het lichaam.
Al met al een 10 kilometertjes gefietst die zondag.
Op dinsdag 23 oktober in de namiddag gefietst naar de waterkering en langs de Waterweg terug naar huis. Zesendertig km/pu was mijn hoogste snelheid waarbij moet worden vermeld dat ik een flink stormpje in de rug had. Gefietst ca 27 kilometers.
De volgende rit was donderdag 25 oktober met een rondje van 20 kilometer. Het gaat al ietsje beter met het fietsen. Beenspieren moeten echter nog gekweekt worden.
Buiten wordt het slechter met het weer en zodoende wordt de Tacx te voorschijn gehaald. Een eerste sessie van 6,7 – 2,6 en nog eens 2,6 kilometers fietsen. Ik merk dat je gemakkelijk te snel wil gaan op zo’n apparaat en daardoor snel aan het einde van je latijn bent. Zeker daar Ed het eerste stuk van de ronde van Vlaanderen fietste en ik hem een twee dagen later als opponent koos om dat ook te gaan doen. Proberen bij te blijven als je helemaal geen fietsspieren en konditie hebt doet je dan snel de das om. Na 10 kilometer was Niekie al stuk.
Vrijdag jongstleden weer op de fiets gestapt en de etappe opnieuw geprobeerd. Eigen tempootje en de 21,9 kilometers afgelegd in 1:05:12 (een gemiddelde van 20,1 km/pu). Snel ? Nee zeker niet maar wel een hele overwinning voor mij.
Monique
Twee weken geleden op zondag 21 oktober het eerste kleine rondje gereden op de wielerbaan in Maassluis. Leren fietsen op een racefiets. Ik durfde zelfs te gaan staan en reed het huppie op de wielerbaan a la Boogie naar boven. Mijn fietshandschoentjes zijn al een tijdje geleden door Ed in gebruik genomen en leven niet meer. Met de gewone leren handschoenen aan mijn handjes was het niet prettig fietsen. De handjes gingen zeer doen. Aan de zit op zo’n racefiets moet je wel wennen. Het lijkt wel allemaal heel onnatuurlijk en ongezond voor het lichaam.
Al met al een 10 kilometertjes gefietst die zondag.
Op dinsdag 23 oktober in de namiddag gefietst naar de waterkering en langs de Waterweg terug naar huis. Zesendertig km/pu was mijn hoogste snelheid waarbij moet worden vermeld dat ik een flink stormpje in de rug had. Gefietst ca 27 kilometers.
De volgende rit was donderdag 25 oktober met een rondje van 20 kilometer. Het gaat al ietsje beter met het fietsen. Beenspieren moeten echter nog gekweekt worden.
Buiten wordt het slechter met het weer en zodoende wordt de Tacx te voorschijn gehaald. Een eerste sessie van 6,7 – 2,6 en nog eens 2,6 kilometers fietsen. Ik merk dat je gemakkelijk te snel wil gaan op zo’n apparaat en daardoor snel aan het einde van je latijn bent. Zeker daar Ed het eerste stuk van de ronde van Vlaanderen fietste en ik hem een twee dagen later als opponent koos om dat ook te gaan doen. Proberen bij te blijven als je helemaal geen fietsspieren en konditie hebt doet je dan snel de das om. Na 10 kilometer was Niekie al stuk.
Vrijdag jongstleden weer op de fiets gestapt en de etappe opnieuw geprobeerd. Eigen tempootje en de 21,9 kilometers afgelegd in 1:05:12 (een gemiddelde van 20,1 km/pu). Snel ? Nee zeker niet maar wel een hele overwinning voor mij.
Monique
Heel herkenbaar
Enkele kilometers intrappen en enkele kilometers uitrijden. Hier tussendoor pak ik de derde etappe van de virtuele Ronde van Vlaanderen van Leberg naar Muur. De beelden die voorbij komen zijn heel herkenbaar en de te overwinnen percentages liegen er niet om. Aan het eind van de rit heb ik toch wel zere benen.
Ed
Ed
02 november 2006
01 november 2006
Kruisberg naar Leberg
Het tweede gedeelte van de Kruisberg naar Leberg is langer en heftiger dan het eerste stuk. Steile hellingen naar beneden en voor mij heftige beklimmingen wisselen elkaar af.
Ed
Ed
De laatste hellingen
Mark rijdt ook naar de Kruisberg met mij als directe tegenstander. Heel lang kan hij volgen, maar hij moet mij op de laatste hellingen laten gaan.
Ed
Ed
Iets met onze kanaries
Niek pakt vandaag ook het eerste gedeelte van de Ronde van Vlaanderen naar de Kruisberg. Halverwege stapt ze echter af. Iets met onze kanaries. Ze fluiten te hard of zo ;-).
Ed
Ed
