31 oktober 2006
Real Live Video
Eerst maar eens een kilometer of vijf warm rijden in het virtuele landschap. Vervolgens start ik de Real Live Video van de Ronde van Vlaanderen. Het is niet de volledige ronde, maar de belangrijkste gedeelten zijn aanwezig. Ik ga voor het eerste gedeelte – van de Start naar de Kruisberg – een parcours van 21 kilometer. De eerste kilometers zijn vlak en het terrein loopt zelfs met een lekker vals plat naar beneden. We rijden door verschillende dorpjes en ik ga zo op in de video dat, wanneer de motoragent bij het naderen van een kruising even de remlichten laat oplichten, ik de neiging om ook even de remmen aan te raken maar net kan onderdrukken. De laatste kilometers gaan gemeen omhoog en doen mijn benen branden. De mensen langs de kant maken juichende bewegingen. Wel grappig. “Kom op Ed, à la Boogie”, roept Niek live naast me. Ik ga staan, maar dat kost zo veel dat ik al snel weer ga zitten.
Ed
Ed
30 oktober 2006
29 oktober 2006
virtueel landschappelijk schoon
De dikke wind weerhoudt Niek er van buiten te wielen. We tuigen de Tacx Basic op, zodat Niek evengoed de broodnodige kilometertjes kan wegrollen in het virtueel landschappelijk schoon van Capricorn.
Ed
Ed
Pijnlijke plekken
Mart rijdt vandaag solo Gorinchem visa versa. Lekker uitslapen dus onder het motto rusten is ook trainen. Gisteravond heb ik de Tacx Basic met i-magic upgrade geinstalleerd op de laptop van Monique en de hele configuratie in de woonkamer opgesteld. De Real Live Video's zien er veelbelovend uit. Monique koerst vandaag indoors. Mark en ik gaan vandaag voor een rondje Schipluiden. We gaan goed gekleed – volgens het drie lagen systeem – op pad, want windfinder.com voorspelt een magere vijftien graden met een stevige bries. Op het viaduct over de A20 verrast Mark mij door de binnenbocht te pakken en is warempel enkele seconden eerder boven. We gaan verder richting Schipluiden en op de Watersportweg waarschuw ik Mark voor de eerste drempel. Drempel twee zie ik te laat – dromen ? - en ik raak even de rem aan. Mark kan niet meer uitwijken en raakt met zijn voorwiel mijn achterwiel. Hij valt. Ogenschijnlijk valt de schade mee. Een schaafwondje op de enkel en wat pijnlijke plekken. Vanaf Schipluiden pakken we de Gaag naar Maassluis. Thuis blijken de pijnlijke plekken schaafwondjes te zijn op enkel, knie, heup en elleboog.
Ed
Ed
28 oktober 2006
27 oktober 2006
Even sterk
Mart rijdt rond het middaguur met een ommetje het weekend in en ik heb nog een sportuurtje tegoed. Het valt goed te combineren en dus rijden we zoals altijd gezellig babbelend langs Heren wegen. Vanaf de Kandelaarweg, waar we helaas niet lang genoeg gebruik kunnen maken van een collega fietser, boksen we samen tegen een straffe wind. Mart verkeert in de veronderstelling dat ik wat sterker ben en ik laat hem maar in de waan, bang als ik ben dat hij versnelt. Waarschijnlijk zijn we vandaag even sterk. Toch ben ik licht in het voordeel. Mart rijdt met zijn backpack en ik ben mijn zadelkoffertje vergeten, dus pak ik op kop en tijdens het volgen wat minder wind. Ik hoop in ieder geval dat hij net even meer pijn heeft geleden ;-). In Maassluis wens ik Mart een prettig weekend en rij in een rustig tempo de laatste kilometers terug naar de werkplek.
Ed
Ed
26 oktober 2006
Sterretje in de voorruit
Iets later dan gepland, steenslag zorgde enige tijd geleden voor een mooi sterretje in de voorruit van de peugeot en diende hoognodig gerepareerd te worden, rijden Niek en ik naar Maasland. Ik wilde eigenlijk een rondje Broekpolder doen, maar, zo dicht bij huis en dan nog verkeerd rijden. Uiteindelijk rijden we Maasland uit richting de Lier. Er staat een flinke wind uit het zuiden, maar we rijden redelijk beschut. Op het Kralingerpad lijkt een bekende ons tegemoet te rijden. Jawel, Peter heeft er weer een werkzame dag op zitten en is op weg naar huis. We steken de Maasdijk over en op de deels nieuw geplaveide Schenkeldijk is het genieten geblazen van een fraaie zonsondergang boven de 4e en de 5e Petroleumhaven. Langs de Waterweg staan enkele vissers met de wind vol in de snufferd. Je kan beter aan de overkant staan ... denk ik dan. De laatste honderd meter naar Maassluis zetten we nog even aan.
Ed
Ed
25 oktober 2006
Een ransuil
Einde werkdag, omkleden en naar buiten voor een rondje richting kust. Ai, een lekke achterband. Oorzaak - een stukje glas. Een kwartiertje later ben ik echt weg en rij een klein stukje mee met Peter. Vanaf de Zwethkade Zuid draai ik onder het viaduct door over de Lange Wateringkade naar Kwintsheul. Direct na het viaduct spot ik vlak langs de weg een roofvogel op een hoop strobalen. Een vette buizerd, denk ik, maar bij het passeren blijkt het een ransuil (opgezocht op het net) te zijn. Een prachtig vogeltje. Met het oostzuidoostelijke windje, kracht 5, is het goed toeven onder het duin. Het begint inmiddels aardig door te druppelen. In het schijnsel van mijn lamp flitsen konijntjes naar veiliger oorden. De bult aan de Waterweg sla ik over. De beentjes zijn moe.
Ed
Ed
24 oktober 2006
Monique gestrekt op het asfalt
Met pas veroverde BBB Winterlight handschoenen rollen Niek en ik richting de Hoek. We pakken de windluwe route via de Weverkade. Na de Herenlaan slaan we links af de Coldenhovelaan op en steken over naar de Oudecampsweg – althans dat is de bedoeling. Ik steek over, de filerijders wachten netjes, ik kijk achterom en zie Monique gestrekt op het asfalt. Ze krabbelt overeind en steekt alsnog over. Ze was gestopt en zette weer af – de stepbeweging – om vaart te maken, niet rekening houdend met het feit dat nieuwe schoenplaatjes en asfalt elkaar slecht verdragen. Weg controle en landen op de elleboog met een schaafwondje als gevolg. Verder gelukkig alles heel. Ook de motivatie heeft geen deuk opgelopen. We peddelen verder naar de Hoek en Niek verteert de wind niet zo lekker. Ze schakelt voor drie. En dan is daar het keerpunt. Met een griefelijke steun in de rug waaien we terug naar Maassluis. Niek, op het grote blad, poogt de veertig te raken, maar blijft steken bij de zesendertig. Wel een nieuw persoonlijk record: 27,39 kilometer afgelegd met een gemiddelde snelheid van 18,91 kilometer per uur.
Ed
Ed
23 oktober 2006
22 oktober 2006
Het begin is er!
Niek staat bijna klaar om de eerste kilometers asfalt op te vreten met haar oranje Gazelle Primavera. Jawel, het gaat gebeuren. Als je op fietsvakantie wilt moet je trainen. Nog een haaltje nicotine en een slok cafeine en we zijn weg. We kiezen voor een redelijk windvrije route. Eerst het Lickebaertbos en daarna een paar rondjes op de wielerbaan. Alles gaat rustig aan. Het op- en afstappen, het schakelen, het bochten nemen en de snelheid ;-). Maar het begin is er!
Ed
Ed
Glurend door een spleetje
Om half negen, zoals afgesproken, sta ik op het stoepie bij Mart. Glurend door een spleetje in de tuinpoort zie ik geen beweging. Dat wordt dus alleen de wind wegduwen. En wind staat er genoeg. Ze blaast met een hele dikke vijf vanuit het zuiden. De zes zwanen hebben er ook flink moeite mee. Ze stayeren van links naar rechts over de Waterweg naar Rotterdam. Hoewel ik geen last heb van spierpijn is de strafexpeditie van afgelopen donderdag nog goed te merken als ik de Kandelaarbrug neem. Aan de ander kant van de Schie ligt hier en daar nieuw asfalt en veel afgevallen bladeren. Het is nu echt herfst. Onderweg naar de kust krijg ik zo nu en dan een voorproefje van wat me onder het duin te wachten staat. Harde wind. De snelheid onder het duin schommelt tussen de 20 en 25 kilometers per uur. Ik haal drie dikkebandenfietsers in, in de hoop dat ze aanpikken en daarna overnemen. Het mag niet zo zijn. Het bultje aan de Waterweg doe ik één keer en worstel verder naar huis waar Monique op me wacht voor een klein rondje.
Ed
Ed
21 oktober 2006
20 oktober 2006
19 oktober 2006
Ik ben een lul
Een bijna rondje Mart met Mart. Mart is in vorm en dat wil hij weten ook. Hij neemt hard over en zelfs met wind tegen rij ik in Mart's zog op het grote blad. Even heb ik het idee dat hij me los wil rijden. Eindelijk is daar de Waterweg en rijden we op het gemak, vijfendertig, naar de bult. Met brandende benen ben ik als eerste boven. In ieder geval geen dubbelslag voor Mart. Dan rijden we terug richting Maassluis met de wind op kop. Ik ben een lul. Het tellertje van Mart gaat naar de vijfendertig en ik moet zonodig overnemen. We draaien de Herenlaan op en ik ben een makkelijke prooi.
Ed
Ed
18 oktober 2006
17 oktober 2006
16 oktober 2006
Willem I, Heer van Brederode
Het Acda en de Munnik deuntje wekt me om zeven uur. Snooze. Ik ben nog niet hersteld van gisteren. Om negen uur kruip ik uit de slaapzak en onder de douche. Moeders maakt een lekker bakkie koffie. Ik graai alle spulletjes bij elkaar en wuif naar moeders die me voor gek verklaart. De route voor rond het IJsselmeer wacht geduldig in mijn GPS. Rond het IJsselmeer betekent nog twee dagen worstelen tegen de wind, want hij draait naar het zuidzuidoosten. Ik laat de route voor wat het is en zet koers naar huis, langs de kust. Het windje blaast nog steeds naar het westen en voelt niet ongunstig. Bij de benzinepomp aan de Doggersvaart sla ik wat mondvoorraad en drinken in voor de komende kilometers. Na Julianadorp, Callantsoog en Petten, volg ik het slingerweggetje door het beschermde natuurschoon tussen de Hondsbossche Zeewering en de Oud Schoorlse Zeedijk naar Groet. In Schoorl leg ik beslag op een viertal verse krentebollen en in Bergen doe ik een koffie met appeltaart. Hier blijkt de Extrawheel een echte noviteit. Tussen de happen appeltaart door beantwoord ik vragen en demonstreer ik het los- en vastkoppelen van de triangel. Nee, ik heb geen stickers. Het moet niet gekker worden. Ik zoek de rust van het asfalt weer op, maar word ook daar regelmatig aangesproken door wielrenners die het naadje van de kous willen weten. Op zich niet zo erg, want de kilometers babbelen snel voorbij. In het Nationaal Park Zuid-Kennemerland schiet ik wat foto's bij de Ruine van Brederode in Santpoort, eens een machtig bolwerk van Willem I, Heer van Brederode. Het Kopje neem ik met het lichtste verzet. De afdaling over het gladde asfalt gaat met dik vijftig in het uur. Het derde wiel suist probleemloos mee naar beneden. Gaaf. Op de grens van Noord- en Zuid-Holland vlak bij de resten van een deel van de Atlantik Wall parkeer ik de driewieler en ga op zoek naar wat minder warme wielerkleding. Het lossen van de plunjebalen gaat me steeds makkelijker af. Ik steek de Oude Rijn over en in het haagse vul ik mijn koolhydraten aan. Met nieuwe energie ga ik op huis aan via Wateringen en de Gaag. Het is al een tijdje donker als Monique de deur open doet.
Ed
Ed
15 oktober 2006
Angst blijkt een slechte raadgever
Tegen half tien verlaat ik Maassluis met een oostnoordoostelijk windje, kracht 4/5. Naar de Hoek langs de Waterweg gaat lekker, maar met de neus richting het helderse en een schuine zijwind tegen valt het niet mee. De wind doet het tempo aanzienlijk dalen tot rond de twintig kilometer per uur. Het wordt een lange dag. De zijwind heeft geen merkbare invloed op de Extrawheel. Ze volgt trouw en ik heb er verder geen omkijken naar. De vervelende dubbel uitgevoerde verkeersdrempels in de haagse duinen ter hoogte van Waterdel worden moeiteloos overwonnen. In de duinen die volgen rij ik standaard twee tandjes lichter dan normaal en gooi ik zelfs af en toe het binnenblad in de strijd. Het is onaangenaam koud. De zon slaagt er langs de kust maar niet in de bewolking weg te duwen. Het losgereden schelpenpad in de buurt van de noordwijkse golfclub neem ik iets te fanatiek. Ik kom duidelijk wat techniek te kort. Het mulle zand grijpt zich vast aan mijn voorwiel en sturen wordt wel heel erg lastig. Zeker ook omdat de Extrawheel blijft duwen. Met meer geluk dan wijsheid weet ik overeind te blijven en neem voorzichtig en ietwat zweterig de eerstvolgende bocht naar rechts. Angst blijkt een slechte raadgever, want ten tweede male donder ik bijna om omdat ik geen vaart heb. De Hoge Duin En Daalseweg, ook wel bekend als het Kopje van Bloemdaal laat zich redelijk gemakkelijk veroveren. In tegenstelling tot het duintraject is het hier een drukte van belang en in de afdaling moet ik regelmatig in de remmen. Op het pontje bij Velsen staat de Extrawheel in de warme belangstelling van een stel wereldfietsers. Volgende maand gaan ze vijf maanden fietsen in de omgeving van de chinese muur. Bij Egmond Binnen ga ik rechtsaf voor de broodnodige afwisseling. Het groots aandoende Heilooerbos, getooid in herfstkleuren, ligt er prachtig bij. Dwars door Alkmaar koers ik naar de andere kant van het Noorhollands Kanaal en rij heerlijk uit de wind in het zonnetje. De billen zijn inmiddels aardig gevoelig en ik strek even de benen. Bij Schoorl steek ik het kanaal weer over. Tegen zessen plof ik gesloopt bij mijn dochie en schoonzoon op de bank in Julianadorp. De koffie met een warm broodje worst doet weldadig aan.
Ed
Ed
14 oktober 2006
De uitrusting
Ik loop de fiets na en monteer achter nieuwe remblokjes. Morgen fiets ik naar Den Helder met in mijn kielzog de Extrawheel. De twee keer zestig liter waterdichte zakken, model plunjebaal, vul ik met een complete kampeeruitrusting, voor één persoon. De slordige twintig kilo verdwijnt zonder al te veel proppen. De uitrusting bestaat uit:
13 oktober 2006
12 oktober 2006
11 oktober 2006
Ongeschreven wielerwet
Even voor vieren meld ik me op mijn vrije dag bij het fietsenhok. Peter zit in het zonnetje en waagt zich nog snel aan een nicotineshot voor we met Piet en Mart het asfalt opzoeken. Er wordt meteen al lekker doorgereden en Mart etaleert zijn kracht door er af en toe een versnelling tussendoor te gooien. Ook rijdt hij op gezette tijden achter Piet met één been los. Peter wordt elke keer sterker en rouleert regelmatig mee. Ook tegen de wind in. De bult aan de Waterweg nadert en dan word ik toch altijd wat schichtig. Piet reed mij op het viaduct toch wel heel makkelijk voorbij. Met een lichte voorsprong op Piet beginnen Mart en ik aan het klimmetje. Piet komt aangestormd, maar omdat Mart en ik naast elkaar rijden kan hij er niet voorbij. Ik versnel het laatste stuk en Piet komt net wat te kort. De spontane combine met Mart resulteert in een klein succesje voor mij. Er bestaat echter een ongeschreven wielerwet dat openstaande rekeningen altijd worden vereffend. De laatste kilometers probeer ik dan ook de snelheid hoog te houden om Mart in een zetel naar de meet te brengen. Halverwege de Herenlaan explodeert de strijd tussen Mart en Piet. Mart versnelt van achteruit en pakt al snel een paar meter. Piet krijgt het gaatje niet meer dicht en Mart passeert als eerste de virtuele finish. De combine heeft gewerkt. De rekening is vereffend.
Ed
Ed
10 oktober 2006
09 oktober 2006
Een uurtje buitenspelen
Ik mag nog een uurtje buitenspelen van Niek, want de peertjes moeten toch nog even prutten. Tien minuten later til ik Metgazelle de trap af en ben ik weg. Het is lekker weer, een graad of vijftien en niet al te veel wind. Ik trakteer mezelf op een rondje Mart, maar het Staelduinsebos sla ik over. Twee uurtjes later til ik Metgazelle de trap weer op. De peertjes zijn precies goed.
Ed
Ed
08 oktober 2006
Een kadootje
Een bijna volle maan gluurt naar binnen door het klapraampje en ik zit op de bank om kwart voor zeven 's morgens op de zondag een zelfgebakken broodje weg te spoelen met koffie en thee. Om half acht meld ik me bij Mart die me verrast met een kadootje. Een voor- en achterlicht voor op de fiets. Twee kleine ledlampjes die je eenvoudig op je fiets kan bevestigen. Ze worden natuurlijk meteen geinstalleerd en met een veilig gevoel trappen we richting de Beneluxtunnel. We pakken het pontje bij Hekelingen en ergens tussen Oud- en Zuid-Beijerland zoek ik Marts rug om wat bij te eten en te drinken. De Bettinibenen van afgelopen week zijn foetsie. Het gaat wel, maar ik heb niets over. Ik heb het idee dat ik met kaneelstampers in de rondte rij. De ene na de andere vette reep slik ik weg, maar echt helpen doet het niet. Toch glijdt Goeree Overflakkee redelijk gemakkelijk onder de wielen door, maar het laatste stuk naar huis gaat het weer niet zo lekker. Hoewel het weer een gezellige rit was ben ik blij dat het hete water over me heen gutst.
Ed
Op advies van mijn diabetisch verpleegkundige heb ik vanmorgen de helft van de gebruikelijke hoeveelheid insuline gespoten. Onderweg had ik het idee dat de voeding niet snel genoeg werd opgenomen. Eenmaal thuis zijn de bloedglucosewaarden echter normaal en dalen nog wat extra zoals gewoonlijk na een inspanning. Ik ad dus gewoon geen goede dag. Volgende keer nog maar een keer proberen met de helft minder insuline.
Ed
Op advies van mijn diabetisch verpleegkundige heb ik vanmorgen de helft van de gebruikelijke hoeveelheid insuline gespoten. Onderweg had ik het idee dat de voeding niet snel genoeg werd opgenomen. Eenmaal thuis zijn de bloedglucosewaarden echter normaal en dalen nog wat extra zoals gewoonlijk na een inspanning. Ik ad dus gewoon geen goede dag. Volgende keer nog maar een keer proberen met de helft minder insuline.
07 oktober 2006
06 oktober 2006
05 oktober 2006
04 oktober 2006
03 oktober 2006
Bettinibenen
Iets voor zevenen pas thuis en Metgazelle staat al te steigeren als ik de voordeur open. Ze wil naar buiten. Even uitwaaien. Snel omkleden dan maar en een halve banaan naar binnen laten glijden. Er staat een dikke westenwind, kracht vier. De Cateye is al snel geen overbodige luxe. Bij Vlaardingen graai ik naar de plek waar zich normaal een gevulde bidon bevindt. Niks bidon. In de snelheid gewoon glad vergeten. Voorbij Schipluiden wordt de lucht schoon gewassen en met mijn mond wagenwijd open lik ik zoveel mogelijk vocht van mijn wangen. Ik heb vandaag blijkbaar Bettinibenen want ik trap lekker door de dikke wind heen richting de Hoek. Dan gooi ik de spinaker los en het laatste rak zeil ik pijnloos naar huis met het tellertje dik in de dertig.
Ed
Ed
02 oktober 2006
01 oktober 2006
