30 september 2006
29 september 2006
Een winderig weekend
Het doet nog au van afgelopen woensdag. Ook na het warm trappen blijft het au doen. Ik geef het op en rij in een rustig tempo het weekend tegemoet. Vanavond naar het helderse. Het wordt een winderig weekend, zuid vijf. Terug fietsen is geen optie en dus heeft Metgazelle een paar dagen vrij.
Ed
Ed
28 september 2006
Fietsvriendjes
27 september 2006
Gelijk Marianne Vos
Een rondje wielen met de mannen is wachten op de eerste die het lontje aansteekt. Deze keer is het Marcel die van achteruit iedereen verrast door als eerste zijn vlag te planten boven op de brug in Schipluiden. Mart doet nog wel een poging, maar komt te kort. Peet verrast ons ook door kilometers lang de wind te breken. Hij is sterk en klopt mij eenvoudig op het viaduct over de A20. Mart doet nog wel een poging, maar komt te kort. Marcel heeft het niet zo op het vlak achter een voorganger rijden of hij duwt het liefst zelf de wind opzij. Dit en zijn dikke banden kosten hem handenvol energie. Ed C. hoor je niet. Hij kiest trouw het wiel van Peet en hoe verder we wielen hoe sterker hij lijkt te worden. Langs de Waterweg speelt Peet met zijn krachten en met ons. Na verschillende versnellingen moet Peet passen en gaan Mart en ik voor de bolletjestrui. Mart doet nog wel een poging, maar komt te kort. Hij neemt echter wraak op de Herenlaan. Peet trekt de sprint voor hem aan en gelijk Marianne Vos staat hij alleen op de foto.
Ed
Ed
26 september 2006
De Extrawheel
Omdat Niek niet onwelwillend tegenover een kampeer-racefiets-vakantie staat ben ik vorige week op zoek gegaan naar mogelijkheden om de kampeeruitrusting aan je fiets te hangen. Je komt er al snel achter dat een racefiets niet echt geschikt is om er bagagedragers voor en achter op te monteren. Topeak.de biedt oplossingen middels een bagagedrager die je aan je zadelpen bevestigd, maar vijfentwintig kilo kampeerspulletjes is ietwat te veel gevraagd. Dan komen de fietstrailers in beeld. Ik heb er vier kunnen vinden. De Bob-Yak, Monoporter, The Kool Mule en de Extrawheel. Vier gelikte karretjes. De ene kan 50 kilo's torsen en de andere is ook nog eens opvouwbaar. De ene heeft al een reputatie opgebouwd en de andere is net op de nederlandse markt. Uiteindelijk gaan we voor de Extrawheel. De Extrawheel maakt gebruik van een 28 inch wiel. Dit rolt volgens mij lichter dan een klein wiel en je hoeft geen extra reserve vouwbandje en extra reserve binnenbandje met afwijkende maatvoering mee te nemen. En ook niet onbelangrijk – de Extrawheel is ook nog eens bijna de helft (!) goedkoper. Afgelopen zaterdag heb ik in Wormer de Extrawheel opgehaald en vandaag wordt hij voor het eerst uitgelaten. Ik rij langs Mart om de aanwinst te showen en hij besluit met me mee te rijden. Tijdens het wachten op Mart wordt de Extrawheel vol belangstelling en grondig bekeken door een voorbijganger. We rijden naar de Hoek langs de Waterweg. Het voelt niet verkeerd. Natuurlijk is het even wennen en voel je dat er wat aan je fiets hangt. De bult aan de Waterweg is de volgende uitdaging. Staand fietsen is vooralsnog geen optie. Het geslinger laat zich te duidelijk voelen in het frame. Heuveltje af gaat perfect.
Ed
Ed
25 september 2006
24 september 2006
23 september 2006
22 september 2006
21 september 2006
Vanmorgen 18 eenheden Lantus gespoten. Iets meer dan normaal om de in mijn ogen wat hoge bloedglucosewaarden naar beneden te brengen. Verder twee boterhammen 's morgens en twee boterhammen tussen de middag gegeten. Een uurtje voor de avondmaaltijd heb ik nog een appel naar binnen gewerkt en wat vitamine C. Vandaar de “hoge” waarden in onderstaand grafiekje. Afgezien van de hoge waarden komt duidelijk naar voren dat zelfregulatie met behulp van de bloedglucosemeter SensoCard eigenlijk een wilde gok is. De bloedpriksessie is uitgevoerd met elke keer een schone naald en de prikplaatsen zijn de pink, ringvinger en middelvinger van beide handen. Het grootst gemeten verschil is 1,7 mmol/L (13,0 – 11,3 mmol/L). Als duursporter is een verschil van 1,7 mmol/L het verschil tussen je lekker voelen of warrig van de fiets stappen.
De SensoCard functioneert optimaal blijkens meerdere testen met de meegeleverde “CheckStrip”. De getoonde waarde 589 valt binnen de range 564 – 604.
Twintig juni jongstleden is een brief, ondertekend door mijn huisarts en diabetisch verpleegkundige, verstuurd naar mijn verzekeringsmaatschappij met het verzoek een deugdelijk meter te verstrekken. Wegens uitblijven van enige reactie is vandaag een aangetekende brief verstuurd waarin om enige aandacht gevraagd wordt.
Wordt vervolgd ...
De SensoCard functioneert optimaal blijkens meerdere testen met de meegeleverde “CheckStrip”. De getoonde waarde 589 valt binnen de range 564 – 604.
Twintig juni jongstleden is een brief, ondertekend door mijn huisarts en diabetisch verpleegkundige, verstuurd naar mijn verzekeringsmaatschappij met het verzoek een deugdelijk meter te verstrekken. Wegens uitblijven van enige reactie is vandaag een aangetekende brief verstuurd waarin om enige aandacht gevraagd wordt.
Wordt vervolgd ...
20 september 2006
19 september 2006
18 september 2006
Slapen, lezen, slapen, lezen ... beetje netten ...
17 september 2006
Prachtig fietsweertje ;-((
16 september 2006
Mijn bloedglucosewaarden vallen waarschijnlijk als gevolg van de medicatie wat hoger uit als normaal. De bloedglucosemeter vertrouw ik ook niet helemaal. Drie keer prikken in verschillende vingers geeft de waarden 9,5 – 8,5 en 8,7. Sturen op waarden met dergelijke grote verschillen wordt wel erg moeilijk. Mijn eet- en drinkpatroon wijzigt nauwelijks. Binnenkort mag ik weer terug naar de huisarts en de diabetisch verpleegkundige en zal ik dit meenemen. Wordt vervolgd.
15 september 2006
De medicatie slaat gelukkig aan. Ik heb geslapen – wel een paar keer wakker geweest, even hoesten en proesten en dan weer lekker onder zeil.
14 september 2006
's Morgens vroeg zowaar een paar uur geslapen. Het bezoek aan de huisarts levert me een een prachtige bronchitus op en na het bezoek aan de apotheek keer ik huiswaarts met een kuurtje (3 x daags een tablet amoxicilline/clavulaanzuur) en een Seretide Disk (2 x per dag een inhalatie).
13 september 2006
Weer een slechte nacht achter de rug met veel hoesten en veel te weinig slaap. Ik heb me ziek gemeld en overweeg naar de huisarts te gaan. Vorig jaar na de vakantie heb ik een soortgelijke hoest ontwikkeld. Mijn longen bleken bij controle gelukkig schoon te zijn. Zou het gestel weer moeten wennen aan de maassluise frisse(!) lucht?
12 september 2006
Op een nieuw gelagerd achterwiel
Bedje in. Hoesten. Bedje uit. Koppie thee. Bedje in. Hoesten. Bedje uit. Zittend op de bank proberen een uiltje te knappen. Slecht geslapen. Ik maak er een rustige dag van. Beetje netten, beetje lezen, beetje dommelen, de twee lekke bandjes plakken van afgelopen zaterdag. Het is prachtig weer, dik twintig graden en voor ik er erg in heb rij ik langs de Waterweg richting de Hoek op een nieuw gelagerd achterwiel. Maandagmiddag weggebracht naar de familie Boer en voor zessen klaar. Klasse Ruud. Voor me rijden twee mannen in het blauw die de pukkel overslaan. Onder de duinen loop ik weer langzaam op ze in en als ik overneem volgen ze niet. Ik zal wel stinken ;-). Het lijkt wel voorjaar. Lekker temperatuurje, hier en daar wordt nog hooi verzameld, de koeien staan dik in het gras. Ergens moet ik nog hard in de remmen voor een klein loslopend mormel. Kost me mooi weer een stuk vredesteins rubber.
Ed
Ed
11 september 2006
10 september 2006
09 september 2006
To boldly go where the Kneet has gone before
Wel naar Akersloot, niet naar Akersloot. De vervoersproblemen worden soepeltjes opgelost door Ed en zijn vriendin. Gracias. We doen een bakkie en als Peter, Lex en René er zijn kleden we, Mart, Ed en ik, ons om bij de auto. Mart, alert als altijd, spot een exprofesional die pal naast ons zijn blauwe Koga in elkaar sleutelt. Hij wordt natuurlijk doodziek van al die fans – de prijs die je betaalt als je als nederlander de rit naar de Alpe d'Huez twee keer wint in de Tour de France. Wij laten deze uitgelezen kans niet voorbij gaan en schudden hem de hand. Peter Winnen ondergaat onze enthousiaste behandeling gelaten en onze dag kan eigenlijk al niet meer stuk. “To boldly go where the Kneet has gone before”. Met de Kneet in gedachten piepen we met zijn allen over de startlijn van de eerste Gerrie Knetemann Classic 2006. E, P, L, en R doen verstandig en gaan voor de 100 kilometer. Mart en ik doen de 150 en al snel gaan we op in een grote groep die ons richting Amsterdam brengt. Catastrofe. Vlak voor de eerste rustplaats langs het Noordhollands Kanaal stoot mijn achterband lek. Grrr. Snel een binnenbandje wisselen en binnen zeven minuten sluiten we weer aan bij een andere groep. De rustplaats slaan we over. In heuse waaiers koersen we slingerend en intervallend naar het noorden door de Beemster en de Schermer. Droogmakerijen van een uitzonderlijke schoonheid. Bij Schoorl kruisen we het Noordhollands Kanaal nogmaals en ver voorbij Bergen is er de tweede rust. Wat zweverig, wellicht een te lage suikerspiegel, stap ik van de fiets en laat me vollopen met isotone dranken en vloeibaar voedsel. Mart mobielt Ed en Peter om aan te geven dat ze eventueel vast naar huis kunnen, want we hebben besloten naar huis te fietsen ;-). Het laatste stuk zuigen we comfortabel naar de finish in Akersloot, waar tot onze verrassing de mannen ons op staan te wachten. De ervaringen, gemiddelde snelheid ligt op 31,56 kilometer per uur, worden uitgewisseld en een en ander wordt digitaal vastgelegd. We nemen afscheid en hoewel ik de hele dag in goede doen ben, gaat in Beverwijk opeens de snelheid er uit en word ik wat warrig. Mart merkt het gelukkig op en we pauzeren een half uurtje op een bankje in een park. Ik doe me te goed aan voldoende zoete rommel, aangevuld met vocht en voel mijn lichaam zich te goed doen aan het aangeboden lekkers. Aangesterkt met de suikerspiegel op aanvaardbaar nivo pakken we het pontje bij Velzen en rijden vervolgens ergens verkeerd. We pakken een mooie route, dat dan weer wel, langs het Nationaal Park Zuid-Kennemerland. De route loopt helaas dood. Met de kompasnaald wijzend naar het zuiden rollen we over voor ons onbekende wegen dwars door Haarlem en Heemstede. In De Glip peuter ik een scherp steentje uit mijn band. Weer lek dus. We volgen kilometers lang de Leidsevaart en in Voorhout doen we koffie en een pan soep in het Grand Cafe de Toog. Na Leiden komen we op de bekende route richting Delft, waar Mart geconfronteerd wordt met een leeg en hol gevoel. Hij knijpt een energy gel naar binnen en stelt een tien minuten later zijn mening met betrekking tot vloeibaar voedsel positief bij in het voordeel van de gel. Hij heeft nieuwe benen en vanaf Schipluiden naar huis doet hij mij nog even vreselijk pijn.
Ed
Ed
08 september 2006
07 september 2006
06 september 2006
Ed, Joris, Mart, Peter, Piet en ik
Even na vieren verlaten we – Ed, Joris, Mart, Peter, Piet en ik - de opstallen aan de Coldenhovelaan voor een sportuurtje. Langs de Waterweg kan ik het niet laten en sla een gaatje in de hoop dat er iemand mee gaat. Niemand wil spelen, dus laat ik me maar weer afzakken. Vlak voor de bult versnel ik weer en ditmaal wordt er wel gereageerd. Joris gaat ogenschijnlijk soepeltjes omhoog en ik moet hem laten gaan. Piet komt langszij en ook hem kan ik niet volgen. Vast weer te veel gespeeld. In een heerlijk tempo rijden we terug om het Oeverbos te ronden. Het viaduct, klim twee nadert en Joris kiest positie. Ik kies zijn achterwiel en op de macht wordt naar boven gesprint. Met binnenbocht en met 43 in het uur kom ik helaas toch nog net te kort. Joris trekt vast de bolletjestrui aan en springt bij een brommertje in het wiel. Wij dus ook. Klim drie in Schipluiden geloof ik wel. Piet en Joris gaan er voor – Joris pakt ook deze klim - en rijden na de klim gestaag door zonder Peter en Ed bij te laten trekken. Er valt een gaatje en daar gaan alle denkbare scenario's van Mart. Hij twijfelt. Alleen dichtrijden is verspilling van krachten en dus geen kansen in de finale. Het gaatje wordt maar groter. We besluiten samen het gat te dichten en rossen met de wind op kop naar het gevluchte tweetal. We passeren een jongedame die net gevallen blijkt met haar nog geen week oude scootertje. Het scootertje mankeert niet zo veel, maar de jongedame heeft een aantal lelijk diepe schaafwonden. Na wat eerste hulp te hebben verleend wordt de koers hervat. We halen Ed en Peter, die ons inmiddels gepasseerd zijn, weer bij en op de Herenlaan gaat Piet als eerste aan. Joris en Mart volgen makkelijk. Ze brengen Mart netjes naar de streep, denk ik nog. Mart's zuiggen knokt met zijn sprintgen en zijn zuiggen wint vandaag. Hij wacht te lang. Ik hang er nog steeds aan en sprint vol mee. Joris kom ik (weer) niet voorbij en hij op zijn beurt komt net te kort om Piet te kloppen op de meet.
Ed
Ed
05 september 2006
Rustig aan maar
Rustig aan maar, zeg ik, want morgen rijden we met een groepje en de finale zal wel hard gaan. Allerlei scenario's worden doorgenomen. De meest gunstige is toch wel die waarbij ik voor Mart de sprint mag aantrekken, zegt Mart. Nou, ik slaap er nog een nachtje over. Een brommer knort voorbij en ik kan het niet laten. De lol duurt niet zo lang, want al snel verlaat de brommer ons pad. Mart houdt het tempo hoog en is sterk vandaag. Ik volg gedwee en neem uiteindelijk toch maar over. Na het viaduct doen we gelukkig weer kalm aan.
Ed
Ed
04 september 2006
03 september 2006
02 september 2006
01 september 2006
