31 juli 2006
30 juli 2006
Maassluis is nog ver
Om kwart voor acht bij het pontje voor een honderd- tot honderdertig kilometer, luidt het mailtje van Mart. Aad en Maarten zijn ook van de partij. Er vallen wat druppeltjes, maar daar blijft het bij. Vader Aad en zoon Maarten zoeken vanaf de Haringvlietsluizen zelf hun weg terug en Mart en ik proberen aansluiting te vinden bij een grote groep voor ons. Mijn beentjes willen niet erg en dankzij een openstaande brug over de sluizen halen we ze bij. Dankzij een dwaling mijnerijds moeten we ze nog een keer inhalen en ditmaal lukt het omdat iemand in de grote groep lek rijdt. We rijden door en snellen kop over kop door het vlakke open land van Goeree Overvlakkee. Ik ben blij als we met het windje in de rug weer naar het noorden draaien. Op de Beijerlandschedijk zuig ik het laatste beetje vocht uit de bidon naar binnen. Maassluis is nog ver en op het pontje bij Hekelingen is het personeel zo vriendelijk onze bidons te vullen. Ik heb het niet zo op bootwater, maar na Spijkenisse zuig ik de bidon toch maar leeg. Wellicht wat te laat, want op de Botlekweg is het over en sukkel ik achter Mart aan. Grijnzend duwt hij mij een stukje richting Rozenburg. Wel een aardig gebaar, maar ik word daar toch wat kribbig van ;-). Een uurtje of drie later jeuken de ogen en gun ik ze twee uurtjes rust.
Ed
Ed
29 juli 2006
28 juli 2006
Hmmm. Beetje laag
Yeah, weekend. Tussen de Hoek en Monster prik ik even wat bloed i.v.m. rubber beentjes. Hmmm. Beetje laag. En toch een uurje voor het fietsen een banaan opgepeuzeld. Een In Between dan maar en over een uurtje nog maar eens prikken. Hmmm. Beetje laag. Wat energie naar binnen en thuis weer prikken. Hmmm. Beetje laag. Met dit warme weer gebruik ik waarschijnlijk wat meer energie dan normaal.
Ed
Ed
27 juli 2006
26 juli 2006
25 juli 2006
Helemaal verrot
't Wordt tijd Metgazelle eens goed schoon te maken. In Hoek van Holland blijkt het cupje van mijn vooras scheef te zitten. Ik haal het wiel los en probeer het cupje weer op zijn plek te drukken. Het wiel zet ik terug in de voorvork en ik spring weer in het zadel. Mijn bijna nieuwe rood wit blauwe handschoentjes van AGU zijn helemaal verrot. Ik rij goeddeels hetzelfde rondje als van afgelopen zondag. Bij Vlaardingen lopen de beentjes ploseling leeg. Ik stop even om wat mondvoorraad naar binnen te proppen om vervolgens rustig verder te fietsen. Een tien minuten later gaat het weer een stuk beter. Om kwart over negen steek ik de sleutel in het slot van de voordeur en laat me vollopen met vocht.
Ed
Ed
24 juli 2006
23 juli 2006
Goed gedaan Peet
Gisteren een update gehad van Peteman. Rond vier uur 's middags bereikte hij samen met zijn broer hun vakantiebestemming in Belgie. De laatste heuveltjes gingen wat moelijk en waren funest voor de schoenzolen ;-). Goed gedaan Peet. Vandaag valt Sasja voor het eerst het heuveltje aan aan de Waterweg en hoewel de beentjes nog niet warm zijn en volop protesteren, wil ze nog een tweede keer omhoog. Zo vroeg in de morgen zijn er nog weinig wandelaars in de duinen. Wel wat fietsers. Één van die fietsers haalt ons in met wat vrolijke opmerkingen. Hij vecht met zijn bidon en een onwillig zadeltasje - achterstallig onderhoud? Onderweg naar Monster halen we hem twee keer in. Het gaat inmiddels wat beter met de beentjes van Sas en we rollen in een rustig tempo door het Westland. Via de Kandelaar gaan we op huis aan en op het viaduct over de A20 kan ik nog net een verrassingsaanval afslaan ;-).
Ed
Ed
22 juli 2006
21 juli 2006
20 juli 2006
Met twee handen in de lucht
Half acht verzamelen bij Peet te Maasland. Peet doet vandaag een laatste trainingsrondje om morgen om twaalf uur 's nachts te vertrekken, op de racefiets (!) naar onze zuiderburen ergens onder Maastricht. Zoon Lex is vandaag ook van de partij, net als Sasja en Piet. Lex prikkelt de boel door af en toe op kop te rijden en zelfs weg te rijden. De rest kan natuurlijk niet achterblijven en er wordt onderweg menigmaal versneld. Het laatste stuk Waterweg nodigt uit tot wat doorhalen en het laatste stuk naar het pontje, waar de virtuele finish ligt, heeft Lex nog genoeg over voor een eindsprint. Hij gaat dan ook terecht met twee handen in de lucht als eerste over de streep.
Ed
Ed
19 juli 2006
Als je verwacht dat je, zoals gewoonlijk, rond de zes zit, en de bloed glucose meter geeft 8,6 weer, dan meet je nog een keer en nog een keer, en dan is het vertrouwen in je SensoCard metertje zoek. De gebruiksaanwijzing lezen dan maar. De meter blijkt operationeel tussen de 4 en de 30 graden. De thermometer geeft 30 graden aan. Het metertje maar op de tocht gezet en dan nog maar eens prikken.
18 juli 2006
Goed ontwikkeld jachtinstinct
Voor het eerst stuur ik Metgazelle de Pier van Hoek van holland op. Het is heet en druk met dagjesmensen. Mannen met een nog goed ontwikkeld jachtinstinct gooien aan beide zijden van de pier hun lijntjes met lekkers uit. Ik verlaat Hoek van Holland voor de tweede keer en volg het asfalt naar Wateringen. Onderweg spot ik een paar nijlganzen, inmiddels een inheemse vogelsoort, met vijf jonkies. Een tweede broedsel wellicht. De eerste bidon is leeg. Ik kort het rondje wat in om op tijd voor de buis te kunnen zitten. De RABO-ploeg is in vorm, en dat belooft wat op de nederlandse berg. Dat het een spektakelstuk zal worden is wel zeker. Ik pers de laatste druppels uit bidon twee.
Ed
In de ban van het wielerspektakel vergeet ik voldoende koolhydraten te slikken. Nog even gauw een boodschapje doen zonder dextro op zak - stom natuurlijk - en als je dan wordt overvallen door een hypo, slik je snel wat net gescoord wittebrood naar binnen. Het sporteffect galmt altijd nog lang na in je bloedsuikerspiegeltje. Om 22.30 uur laat ik me bijna weer verrassen.
Ed
In de ban van het wielerspektakel vergeet ik voldoende koolhydraten te slikken. Nog even gauw een boodschapje doen zonder dextro op zak - stom natuurlijk - en als je dan wordt overvallen door een hypo, slik je snel wat net gescoord wittebrood naar binnen. Het sporteffect galmt altijd nog lang na in je bloedsuikerspiegeltje. Om 22.30 uur laat ik me bijna weer verrassen.
17 juli 2006
16 juli 2006
Dovemansoren
De Rode Punaise combineert een ritje met familiebezoek in Zeeland. De Baksteen rijdt ergens in Frankrijk. Voor Peet is het te vroeg en doet 's middags een rondje met Lex. Marcel reed gisteren van Houten naar huis en Sasja en Ed doen vandaag een rondje kust. Heel even rijden we gezellig naast elkaar, maar Sasja, De Stalker, zoekt al snel een gunstige positie ergens achter me. Je kan ook net zo goed alleen rijden ;-). Toch is het soms wel handig als je samen rijdt, want aan de Prins Bernhardlaan te Voorburg rijdt Sasja lek en dan kan je fietsmaatje je mooi helpen. Goed opletten Sas, zeg ik. Ik doe het één keer voor, zodat je de volgende keer zelf je binnenbandje kan wisselen. Dit is niet tegen dovemansoren gezegd want Sas gaat in het gras zitten en hapt een stuk koek weg. Wel handig als je met mannen fietst, zegt ze. Ik pomp me inmiddels het rotje en zet het wiel weer onder de fiets. Ze ruimt zelf haar fietstasje in en ik sta het lekke binnenbandje op te rollen. Toch wel handig als je met mannen fietst, zegt ze lachend en we stappen weer op. Wat zenuwachtig vraagt Sasja even later of mijn reserve binnenbandjes soms ook op haar fiets passen. Ik stel haar gerust. Bij McDonalds in Leiden doen we een bakkie en op de Boulevard van Katwijk waaien de vlaggen de goede kant op en komt Sasja weer gezellig naast me rijden. Sasja verteert de heuveltjes in de duinen niet echt lekker. Bij Hoek van Holland zijn de beentjes aardig leeg en we sukkelen we naar huis. Detail ... ! Op 16-7-2006 te 13:07:54, op N51 56.125 E4 12.989 stap ik af en feliciteer De Stalker met haar eerste Centurion.
Ed
Ed
15 juli 2006
14 juli 2006
Zelfbeschermend mechanisme
De benen staan niet echt te juichen als Metgazelle het fietspad onder het duin opdraait. De snelheid valt terug naar rond de vijfentwintig. Windkracht zes vol op de kokkerd. Een enkele tegenligger schiet grijnzend langs of verbeeld ik me dat. Het monotone duwen tegen de strakke wind laat mijn gedachten altijd dwalen. Weg van het fietsen. Een soort zelfbeschermend mechanisme. Ik schrik dan ook een beetje wakker als ik na Monster het ergste heb gehad en met halve wind naar Kwintsheul zeil. Bij de Kandelaar is het druk en er staat zelfs politie het verkeer te regelen. Zigzaggend bereik ik de oorzaak van de drukte, een ongeval in de buurt van de spoorwegovergang bij Vlaardingen. Zo te zien alleen blikschade. De wind lijkt wat met me mee te draaien en ik zeil grinzend naar huis.
Ed
64,25 kilometer, 27,30 gemiddeld per uur, hartslag 134 gemiddeld, blauw zwerk, Noord 6 draaiend naar Oost, 18 graden.
Ed
64,25 kilometer, 27,30 gemiddeld per uur, hartslag 134 gemiddeld, blauw zwerk, Noord 6 draaiend naar Oost, 18 graden.
13 juli 2006
Een duivels trio
Al drie dagen niet gefietst. Oorzaak? Gewoon moe. Vandaag wil ik, gemotiveerd door een duivels trio in de Tour – Rasmussen, Boogerd en Menchov, een zeventig kilometers wegdraaien. Luisterend naar mijn lichaam besluit ik nog voor de Hoek langs de Waterweg op huis aan te gaan. Oorzaak? Gewoon moe. Morgen maar weer.
Ed
Ed
12 juli 2006
11 juli 2006
09 juli 2006
Een bult wind
Ik druk op de snoozeknop en pak nog tien minuten. Prrring-Prrringgg. Een sms-je? Sasja belt af. Voelt zich niet zo lekker. Ik spring, nou ja springen, mijn bed uit en schuifel naar beneden. Eerst maar wat bloed offeren. Vier komma nul. Een kop thee om de koolhydraten weg te spoelen, een snelle douche, repen, banaan en telefoon in de achterzak en naar Marts stoepie. Hij staat al te wachten met Aad en Maarten. Mart verrast me met wat nieuwe sluipweggetjes in de buurt van Berkel en Rodenrijs waar Aad lek rijdt. Het aanschouwelijk onderwijs, hoe plak ik een lekke band, van enige tijd geleden werpt nu zijn vruchten af. Snel zitten we weer op de fiets. Er staat een bult wind en dat is voor Aad nog wat te veel gevraagd. Hij haakt af en zoekt op zijn gemak de weg naar huis. Zoon Maarten (14), sterk en jong genoeg om zich op termijn te bemoeien met het eindklassement van de Tour, fietst makkelijk mee. Bij Maassluis echter speelt zijn rug wat op en gaat hij op zoek naar zijn vader. Het druppelt af en toe. Mart en ik besluiten er nog enkele kilometers aan te plakken alvorens ook op huis aan te gaan. Bloedsuikernivo. Vijf komma één.
Ed
Ed
08 juli 2006
07 juli 2006
06 juli 2006
Mart, een fijne vakantie met je gezinnetje
Mart's vakantie is aangebroken en de fiets gaat mee naar het zuiden van Frankrijk. Als hij terugkomt doen we misschien een wat groter rondje, dus dat wordt kilometers maken. Nu doen we een gezellig en vooral kort rondje naar de Hoek en naar huis. Er staat een aardig briesje en we zijn het terrein nog niet af of hij hangt al in mijn wiel. Een hoogtepuntje is het hoogste punt van het Westland aan de Waterweg. We doen de heuvel vier keer. Om Mart niet de gelegenheid te geven aan te pikken in elke afdaling om op het laatste moment alsnog toe te slaan, probeer ik meteen een gaatje te slaan. De opzet lukt ;-). Mart, een fijne vakantie met je gezinnetje en dat je maar veel kilometers mag maken om mij dadelijk wat uit de wind te kunnen houden.
Ed
Ed
05 juli 2006
Leunend op de pedalen
Net voor achten zet ik Metgazelle in beweging richting de Hoek. Boven de Maasvlakte hangt een donkere sluier regen. Ik hoop dat het droog blijft. Bij Monster rij ik zevenentwintig nog wat gemiddeld en het is aangenaam warm. Wat extra leunend op de pedalen schiet ik door een zo goed als verlaten Westland. Lekker.
Ed
Ed
04 juli 2006
Bovenop de hittegolf
Nog voor ik bij het fietsenhok ben rolt er een druppeltje zweet mijn nek in. Maar snel in het zadel en mijn eigen wind genereren. Op het gemakkie genietend van de omgeving doet een short message service mijn mobieltje bibberend rinkelen. Het kan niet belangrijk zijn, anders bellen ze wel, denk ik. Toch maar even kijken. Ik stal de fiets tegen een paal aan de Vlaardingsevaart naast een visser en graai in mijn achterzak naar het mobieltje. Ik groet de man en kijk meteen even in zijn aasbakjes. “Wedstrijd?”, vraag ik wat onbenullig. Hij knikt verstoord. Ik kijk naar links en zie nog veel meer vissers op regelmatige afstand van elkaar hun kunstje doen. De competitie kost dertig eurootjes de man en hij zit op een gunstige plek, waarschijnlijk via loting verkregen, aan het einde van de rij vissers en dus verzekerd van een constante stroom verse vis. SMS-je van Mart, zo te zien. Het is wat moeilijk te zien in het zonnetje en zonder bril. Ik druk op bellen en Mart neemt op. Hij doet zijn verhaal en op hetzelfde moment komt links van mij en de visser een vrouw, man en zoontje aangewandeld in badkleding. De visser onthaakt een brasem en kijkt wat nors naar links. Op nog geen vijf meter van de wedstrijdvisser laten man en zoon zich in de vaart glijden en zwemmen met veel gespetter naar het midden. De sportvisser haalt verbaal uit, maar de man en de vrouw, die er overigens best wel aardig uitziet, hebben er maling aan en storen zich op hun beurt aan de visser. Het gejank jojoot heen en weer en is voor mij het sein om op te stappen. Ik groet Mart en vervolg mijn weg op het gemakkie genietend van de omgeving. De tolerantie zwemt, bovenop de hittegolf, gelijk op met de temperatuur.
Ed
Ed
02 juli 2006
Rookie Aad
Nog even omdraaien na de wekker en dan is het natuurlijk haasten. Met een bruine boterham in de knuisten spoed ik mij naar het pontje. Op de valreep mag ik mee. Aan boord maak ik kennis met Aad, een vriendelijk ogende kerel die voor het eerst met ons mee gaat. Met zijn vieren, Sasja en Mart, zijn ook van de partij, gaan we op weg. Met een genoeglijk windje in de rug doen we eerst Oostvoorne aan en zoeken we onze weg naar Hellevoetsluis. Het tempo passen we aan aan rookie Aad en Sasja kan zich daar helemaal in vinden. Een tweede bidon siert binnenkort haar Giant, want met deze temperaturen verdampt de voorraad vocht voordat je het naar binnen kan gieten. Via Zuidland en Zwartewaal rollen we terug naar het noorden. In de lange bocht naar beneden na de Callandbrug voel ik mijn achterwiel wegglijden. Lek. Met meer geluk dan stuurmanskunst blijf ik overeind. Het binnenbandje wisselen grijpt Mart aan om aanschouwelijk onderwijs te geven aan Sasja en Aad, hierbij zijn taken als fietsvriendje deels verzuimend. Fietsen blijkt een populaire sport, gezien de drukte op het pontje. Fraaie racefietsen trekken traag voorbij, de één nog ranker - lees lichter en dus duurder - dan de andere.
Ed
Ed
