30 juni 2006
Blauw zwerk
Coldenhovelaan, Oudecampsweg, Kapelland, Nolweg, Nollaantje, Lange Kruisweg, Pettendijk, Bonnenlaan, Bonnenpad, Haakweg, Langeweg, Stationsweg, Havenweg, Cruquiusweg, Koningin Emmaboulevard, Prins Willemweg, Strandweg, Badweg, Kamp Zeerust, Nieuwlandsedijk, Heijdsepad, Haagweg, Hoevelaan, Vijverweg, Madeweg, Madepolderweg, Van Elswijkbaan, Paul Kapteijnlaan, Arckelweg, Zuydwijckweg, Vogelaer, Middelbroekweg, Kerkstraat, Lange Wateringkade, Zwethkade Zuid, Lotsweg, Klaas Engelbrechtsweg, Rijksstraatweg, Kerkpolderweg, Sint Maartensrechtpad, Vockestaertpad, Hoofboschpad, Schieweg, Kandelaarweg, Groeneweg, Harreweg, Woudweg, Holyweg, Trekkade, Kooikersweg, Surfpad, Recreatiepad, Vlaardingsdijk, Prinses Julianalaan, Laan 1940 1945, P.C. Hooftlaan, ;-).
63,23 kilometer, 29,04 gemiddeld per uur, hartslag 143 gemiddeld, blauw zwerk, N3, 21 graden.
Ed
63,23 kilometer, 29,04 gemiddeld per uur, hartslag 143 gemiddeld, blauw zwerk, N3, 21 graden.
Ed
28 juni 2006
Een aardige hypo
Met een “Ik sluit even aan ...”, schuift aan het begin van de Gaag een boomlange wielrenner in mijn zog. Automatisch ga je dan toch wat harder op de pedalen duwen en ik had mezelf nog wel een rustig rondje beloofd. Hij, die renner van twee meter lang, zal zo wel over nemen, denk ik. Daar is Schipluiden al en nog hangt hij in mijn wiel. Voor Delft ga ik rechtsaf en mijn schaduw komt naast me rijden. “Lekker weertje hè. Waar ga je naar toe?”. “Richting De Kandelaarbrug”, antwoord ik. “Dan fiets ik het laatste stukje wel alleen. Ik moet naar Den Hoorn, nog een kilometer dus ...”. Lichtelijk geïrriteerd vervolg ik mijn weg. Het bewegend object bij De Kandelaarbrug beweegt voorlopig niet meer. Een auto heeft het brok metaal waarschijnlijk vol geraakt in zijn hoogste stand. Politieagenten zijn met rollen roodwit gestreept plastic in de weer. Ik schiet De Kandelaarbrug over voor wat extra kilometers. Bij Vlaardingen stop ik voor een bloedsuikermeting. Oeps. 3,8. Een In Between biedt uitkomst. Afgelopen nacht om half vier strompelde ik krachteloos en trillend naar beneden op zoek naar dextro. 3,1. Een aardige hypo. Toch ging ik met een goede waarde de nacht in. Wellicht gisteren wat te veel van het lichaam gevergd.
Ed
Ed
27 juni 2006
De au is niet meer
Alleen naar huis met het gebruikelijke ommetje. Bij Schipluiden geeft het snelheidsmetertje een gemiddelde van negenentwintig aan. Ik neem me voor wat te intervallen, maar na enkele pogingen laat ik het plan weer varen. De beentjes willen niet echt of zijn nog niet warm genoeg. Dan maar gewoon wat versnellen. Dat gaat beter en het gemiddelde komt al snel boven de dertig. Vanaf Schiedam naar huis met de noordnoordwesten wind, kracht drie, heb ik geen oog meer voor de omgeving en vraag me af wat er nou zo leuk is aan fietsen. Langs de Waterweg gaat het moeizaam en schakel ik een tandje bij, ga staan, schakel terug en ga weer zitten. De slagboom, de spoorwegovergang en, oef, eindelijk thuis. 30,28 gemiddeld over 39,15 kilometer. Lekker. Douchen. De au is niet meer.
Ed
Ed
25 juni 2006
Een vervelende operatie
Met zere benen word ik wakker. Zere benen, niet van het fietsen maar veroorzaakt door een andere hobby. Vissen trekt soms een nog zwaardere wissel op het lichaam dan het rondjes rijden. Vrijdagavond rond tienen togen Niek en ik naar de landtong voorbij Rozenburg voor een vissessie over het hoge water heen. De hengeltoppen van de grote stokken blijven angstvallig stil. Helaas. Met een verlicht dobbertje pruts ik een tiental meter uit de kant en scoor een klein palinkje. Hier blijft het bij. We zien het licht worden en verkassen naar het uiterste puntje van de landtong in een poging de zeebaars te verleiden. Na twee uurtjes gooien met allerhande soorten kunstaas houden we het voor gezien. We verhuizen richting Zeeland. De zon schijnt volop met een klein spetje regen. Ons stekkie in Burghsluis ligt op een steenworp afstand van, als je ver kan gooien, de stormvloedkering over de Oosterschelde. Het water is glashelder en borrelt van de perslucht. Het wemelt van de duikers maar op wat spelende harders na zwemt er verder niks. Moe van de jachtpartij gaan we toch tevreden rond drie uur naar huis. De verlenging Argentinie Mexico trek ik niet meer en ik zoek mijn bedje op waar Niek al tijden in dromenland sparteld. Veertig uur in touw, waarvan de meeste tijd staand, doen de fietsbenen geen goed. Om negen uur meld ik me bij Mart voor een sociaal rondje Oostvoorne, samen met Sasja. Oostvoorne, woonplaats van Simon G. die van de week een vervelende operatie heeft ondergaan aan zijn hand. Via de Beneluxtunnel gaan we naar de overkant en op de Vondelingenweg draaien we op het fietspad omdat we iets te ver zijn gereden. Sasja heeft het korte draaien en keren (nog) niet helemaal onder de knie en haar voorwiel raakt van het fietspad in het mulle zand. Snelheid nul. Voetjes vast en dus het asfalt van dichtbij bestuderen. Gelukkig komt ze met de schrik en een schaafwondje vrij. Gemiddeld valt een wielren(st)(n)er elke 10.000 kilometer een keer. Als het goed is is ze dus de volgende 9.868 kilometer gevrijwaard van valpartijen ;-). Het huis van de familie G. mag er wezen. Een vrijstaand huis, van alle gemakken voorzien, op een ruim perceeltje grond op een toplokatie. Detail - zelf gebouwd! Heleen en Simon ontvangen ons gastvrij en na koffie met croissant, gebabbel, nog meer koffie en een rondleiding gaan we op huis aan. Het spettert een beetje. We ronden het Brielse Meer en pakken het pontje naar Maassluis.
Ed
Ed
20 juni 2006
De Stalker
Ai. Catastrofe. Mijn bidon staat nog in het keukenkastje. Gelukkig hebben we een kort rondje gepland. Ik laat mijn pens nog even gauw vol lopen met water en meld me voor de verandering stipt op tijd in het fietsenhok. De Baksteen uit Maassluis en De Stalker staan al met het metaal tussen de benen te wachten. De Baksteen dirigeert ons met de wind in de rug richting Schipluiden en Delft. In verband met de drukte om deze tijd bij de Kandelaar korten we het gebruikelijke rondje iets in. Het stalken met een strakke wind op kop valt Sasja toch nog wat tegen, want regelmatig laat ze een metertje of wat los. Is ook niet zo verwonderlijk als je voor de tweede keer op de racefiets zit en er vooraan flink wordt doorgetrapt. Om het sluipverkeer vlak voor de Vlaardingsevaart tegen te gaan heeft de gemeente bedacht een verkeersremmende maatregel toe te moeten passen. Een verkeersarm traject is immers ook een stuk veiliger voor fietsers en wandelaars. De maatregel bestaat uit verkeerslichten, een bewegend obstakel en een wegversmalling. Elke keer als het licht op rood gaat komt de drempel omhoog, wacht even en zakt weer weg in de weg. Het licht springt op groen en 1 auto mag passeren samen met fietsers, wandelaars en honden door de te smalle doorgang. Vet irritant natuurlijk als je na een dag hard werken op weg naar huis bent en levensgevaarlijk. Dit is vragen om ongelukken. Wij ontwijken het bewegend obstakel maar net en stoppen wat verder boven de Vlaardingsevaart. Het schakelmechanisme blijkt voor Sasja nog aardig wat geheimen te verbergen en ze rijdt dan ook regelmatig met een wat te scheve ketting. We stoppen even en hangen een verhaal op. Als Mart een betoog start met complexe rekenvoorbeelden over frequenties zijn Sas en ik al heel snel los en we maken hem duidelijk dat hij parels voor de zwijnen gooit. Na wat speels intervallen doen we het viaduct en Mart blijft me een half wiel voor. Naar de Herenlaan gaat het tempo weer wat omhoog en van ver besluit ik over te gaan tot de aanval. Ik krijg het tellertje niet boven de negenenveertig en enkele meters voor de meet kruipt De Baksteen naast me. Een fotofinish. Voor mijn gevoel raakt Mart de asfaltstreep als eerste en ik feliciteer hem met de overwinning.
Ed
Ed
15 juni 2006
Een beetje sippig
De bouwput bij Mart begint aardig op te knappen en Lillian kan niet wachten om de roestvrij stalen keuken in gebruik te nemen. Als Niek de zes gaspitten zou zien met de enorme oven er onder, dan zou ik wel eens heel snel aan het werk gezet kunnen worden. Voor we weg fietsen laat Mart me een beetje sippig een afgebroken pedaalarm zien. Waar slecht onderhoud al niet toe kan leiden ;-). We rijden grotendeels het rondje dat ik twee dagen geleden ook gereden heb. Na de Kandelaar echter schroeft Mart het tempo wat op. Wellicht omdat ik aangaf dat ik niet zo lekker fietste. Uiteindelijk sluiten we het rondje af met een heuse intervaltraining.
Ed
Ed
13 juni 2006
Een bewegend obstakel
De hitte van de dag ebt net een beetje weg als ik om half negen een rondje ga doen. Na een half uurtje gaan de trappers redelijk rond en geniet ik van de rust om me heen. Brazilie versus Kroatie. Iedereen zit natuurlijk aan de buis gekluisterd. Het is mij nog niet spannend genoeg. Voorbij de Hoek pik ik aan bij vier lange mannen die met een 35 per uur langskomen. Helaas is de vreugde van korte duur, want we rijden niet hetzelfde rondje. Voorbij de Lier pak ik voor de broodnodige afwisseling een voor mij nieuw fietspad. Er gebeurt verder weinig onderweg. De ijzeren platen bij de Kandelaar, waar Mart en ik bijna onderuit gingen, hebben plaats gemaakt voor een bewegend obstakel. Het obstakel bewoog trouwens niet toen ik er vlak langs reed. Ik had mezelf een 25 kilometer beloofd, maar het worden er uiteindelijk een dikke vijftig. Een half uurtje na thuiskomst weerlicht het in de verte en nog wat later regent het.
Ed
Ed
11 juni 2006
Hitte-absorberende kleding
Alles is nog in diepe rust na een gezellig avondje en als een dief in de nacht sluip ik het huis van mijn moeder uit. Ruim op tijd zit ik in het zonnetje voor het station van Den Helder om samen met slechts 20 andere strijders de jaarlijkse rit Den Helder Wateringen kleur te geven. Net als vorig jaar zijn Peter met zoon Lex en Mart ook weer van de partij. Mart steekt de laatste weken in een uitstekende vorm en etaleert dat door ons naar de andere 16 rijders te brengen. Bij Julianadorp heeft hij ze al te pakken. Door tempowisselingen raken Lex en Peter wat achterop, maar bij de eerste rustplaats haken ze weer aan. De verwachte verzorging blijft uit en we zetten koers naar Velzen. Bij een benzinepomp vullen we de bidons, want de zon brandt lekker en droog komen te zitten is vandaag dodelijk. Omdat de rustplaats is verkast ten opzichte van vorige jaren trekken we de fiets in één keer over het kopje bij Bloemendaal. Er rijdt maar 1 man voor me en ik zit strak in zijn wiel. Ik neem me voor een serieuze poging te doen om als eerste te toppen, maar mijn snelheidsmeter valt van zijn sokkel. Ik draai om en rij een stukje terug. De meter blijkt nog aan het draadje te hangen en Mart komt me al tegemoet. Ik weet hem gelukkig nog voor te blijven. De harde zuidoostelijke wind geeft weinig verkoeling in de hete duinen op weg naar Katwijk aan Zee. Mart, in zijn hitte-absorberende kleding moet lossen en pikt op de laatste rustplaats weer aan. Gezamelijk rijden we de laatste etappe en hierbij weet een uitgewoonde Mart in de laatste twee kilometers nog te verdwalen. In de oranje kantine van VELO laten we ons vol lopen met vocht tijdens de tweede helft van Nederland versus Montenegro. Tegen het eind meldt de familie De Bloeme zich. Met een welverdiend aandenken in de achterzak sukkelen we van Wateringen naar huis. Gezien het aantal deelnemers – vroeger stonden er zevenhonderd hijgend aan de start in het helderse - en de zeer slechte verzorging onderweg zijn we wellicht getuige geweest van de laatste duinentocht van VELO.
Ed
Ed
07 juni 2006
Babbeldebabbel doet Sasja
Ruim op tijd staat Sasja met haar gloednieuwe Giant TCR bij mij op het stoepje. Mart meldt zich een paar minuten later en samen bekijken we de aanwinst van Sasja. Een plaatje. Het wordt Sasja's tweede rit. Na wat gerommel aan mijn GPS haak ik langs de Waterweg weer aan en met 27 per uur beginnen we aan een rondje Schipluiden. Babbeldebabbel doet Sasja en dus gaan we iets harder richting Delft. Babbeldebabbel doet Sasja en met een enkele aanwijzing hier en daar volgt Sasja als heeft ze nooit anders gedaan. Babbeldebabbel doet Sasja en we zijn al voorbij Schipluiden. Het hellinkje viel even niet mee, maar al gauw hangt ze weer als een klitje in het wiel van haar voorganger. Als Mart op de Molenweg het tellertje boven de veertig duwt, adviseer ik Sasja het grote blad er op te zetten. Foutje van mij, want dat schakelen gaat nog niet soepeltjes en er valt helaas een gaatje. Babbeldebabbel doet Sasja weer en ogenschijnlijk onaangedaan spreekt ze af voor volgende week. Sasja, je fietst geweldig. Chapeau ... maar die trui!?!
Ed
Ed
06 juni 2006
Het digitale mannetje
Marcel gaat vanmiddag via de Beneluxtunnel naar huis en ik besluit een stukje met hem mee te rijden. Al snel moet ik de batterijen van de GPS wisselen en ik heb of lege meegenomen of er is sprake van een roestig contactje. Het digitale mannetje met het vlaggetje laat zich niet meer zien. Met het noordnoordwestelijke windje babbelen we naar de tunnel en pakken de roltrap. We schieten door de tunnel en een in het geel verpakte ligfiets flitst ons tegemoet en voorbij. Naar heel veel later blijkt het Eduard Botter in zijn Quest 140 te zijn geweest. We pakken de roltrap aan de zuidzijde en nemen afscheid. Met de wind op kop draai ik in een wel heel rustig tempo naar het pontje bij Rozenburg. Mijn achterwiel is net binnenboord of de klep gaat omhoog. Mooier kan niet.
Ed
P.s.: Voor de statistieken – ongeveer 35 km, gemiddeld ongeveer 25 per uur.
Ed
P.s.: Voor de statistieken – ongeveer 35 km, gemiddeld ongeveer 25 per uur.
04 juni 2006
't Hummeltje
De koffie staat klaar om 11:00 uur in Berg en Dal op Camping De But bij zus Silvia en zwager Edwin. Net een mooi weekendritje en om 05:12:30 stap ik op. Het is stil weer en stil op straat. Een streep oranje in het oosten kleurt een bewolkte dag. In Rotterdam fladderen de laatste nachtvlinders na een avondje stappen, over de Erasmusbrug richting zuid, op zoek naar hun cocon. Ik pak Mart's route naar de brug over de Noord en rol langs de Beneden- en Boven Merwede. De uiterwaarden langs de Waal liggen er vredig groen bij. Een haas breekt door een kudde zwartwit naar een stuk half verdronken land met korte gedrongen wilgen. Hij aarzelt even en steekt dan half zwemmend, half rennend een plas over. Bij Zaltbommel pak ik een brug over de Waal en dan een pontje over de Maas. De noordnoordwesten wind is inmiddels wat toegenomen en de zon heeft zich hooguit vijf minuten laten zien. In de buurt van Maren-Kessel sluiten kraaien, kivitten en eksters een tijdelijk pact en verjagen tumultueus een roofvogel. Ik volg de Maas naar Wijchen en Nijmegen en zie borden met het opschrift Heumensoord. De Nijmeegse Vierdaagse. Beelden van vroeger flitsen voorbij. Beelden van blaren en pleisters, gezelligheid, slapen op een brits in een lekkende tent, douchen in een tent, heel veel militairen uit verschillende landen, waaronder Ghurka's uit Nepal. Ghurka's, kleine mannetjes met enorme messen op hun rug. Ik schrik weer wakker als ik de onverharde Postweg op draai. Om 11:06:03 meld ik me bij 't Hummeltje, de stacaravan van Silvia en Edwin. De koffie staat klaar.
Ed
Ed
02 juni 2006
In het zog van een brommertje
Ik moet toch wat regelmatiger gaan fietsen, want de macht ontbreekt nog steeds. Voor me draait een fietser het fietspad op naar Schipluiden en hij zet aan. Hij gaat me te hard en dus laat ik hem gaan. Even later word ik overstoken door twee jongelingen en ik kan net aan in hun wiel blijven. Richting Vlaardingen neem ik over en als het tijd wordt om me weer af te laten zakken springen de twee in het zog van een brommertje. Ik heb de macht niet en laat ze gaan. Ik sukkel naar huis.
Ed
Ed
