27 mei 2006
Zwijndrecht (NL), Zwijndrecht (BE), Zwijndrecht (NL)
Het Acda en De Munnik-mondharmonicadeuntje jengelt me om kwart voor zes wakker. Twee keer klikken en de snoozefunctie doet ook niet meer mee. Nog geen tien minuten later schrik ik echt wakker. Jeetje. Een snelle douche. Eten, hete thee, banaantje, bloed aftappen, insuline prikken, ketting droog maken, aankleden, hopelijk niets vergeten. Om drie voor half zeven loop ik de voordeur uit en zie ik Mart al lachend aan komen sukkelen op zijn racefiets. We doen nog een bakkie, ik feliciteer mijn dochtertje via sms, hangen de fietsen aan de auto, gooien de extra tassen achterin en gassen richting v.v. Groote Lindt op Sportpark Bakestein te Zwijndrecht. De stempelkaarten liggen klaar en naar goed gebruik overhandig ik ze graag aan Mart, die mij om de een of andere vage reden de belangrijke administratieve afhandeling van stempelkaarten niet toevertrouwt. Blijkens dezelfde stempelkaarten heet hij vandaag Ed Evers 2. Ed Evers 2 regelt nog wat consumptiebonnen en een bakkie koffie en om acht uur klinkt de startknal van een alarmpistool. Op naar Zwijndrecht in Belgie. De enige gemeente in het arrondissement van Antwerpen dat zich aan de linkeroever van de Schelde bevindt, zo meldt Zwijndrecht.be met gepaste trots. Hiervoor hebben ze echter wel recentelijk de gemeente Burcht, alom faam genietend wegens de bouw van de eerste openluchtbeiaard te Vlaanderen, moeten anexeren. Belgie ... ! Op een derde van de rit is het tijd voor koffie. Ed Evers 2 gaat op zoek naar een stempeltje en nipt even later wat beteuterd aan zijn bakkie. Mijn bloedsuiker houdt zich goed en dik tevreden spoel ik nog wat koolhydraten naar binnen. Als we de grens van Belgie overschrijden wordt de begeleidende motorpolitie uitgebreid met een aantal rijkswachten en heeft het peloton alle ruimte. Zorgeloos bereiken we de gemeente (Burcht) Zwijndrecht. De burgervader is blij ons te zien en ik vermoed dat mijn fietsvriend het stempelen heeft opgegeven. Mijn bloed is goed en na een goed half uur draaien we de fietsen richting Nederland. Dan vallen daar de eerste miezertjes en motjes. Er blijkt een aardige groep Jutters van de wielervereinging D.O.K. uit Den Helder mee te koersen en natuurlijk kennen ze Willem A. Karel ziet hem elke woensdagmorgen tijdens het wekelijkse rondje en zal Willem de groeten doen. Ergens onderweg voelen de benen niet helemaal jofel en vermoed ik een aankomende hypo. Twee repen en wat AA-drink drukken het nare gevoel gelukkig weer naar de achtergrond, want de toertocht stopt voor niemand. Het parcours leidt ons door een prachtig natuurgebied en bij het verlaten van Belgie worden de rijkswachten uitbundig bedankt voor hun indrukwekkende begeleiding. De miezertjes en de motjes zijn inmiddels volwassen geworden en zijn veranderd in een constante regenbui. Op de laatste pauzeplek blijkt het suikergehalte weer van een aanvaardbaar nivo. Op de Achterdijk tussen Zevenbergen en de Moerdijk rijdt Ed Evers 2 achter lek. Ik maak van de gelegenheid gebruik en probeer een plas te doen, maar met al die drukte om me heen ben ik kansloos. Het complete achterwiel wordt gewisseld en Ed Evers 2 en Ed Evers 1, met nog volle blaas, worden met behulp van vier voorrijders en een motorrijder teruggebracht naar het peloton. Best wel gaaf. Zwijndrecht (NL), Zwijndrecht (BE), Zwijndrecht (NL), een stempel- en zorgeloze toertocht.
Ed
Ed
22 mei 2006
IJzeren platen zijn zo glad als ijs
Als ik 's morgens de gazelle in het fietsenhok parkeer, zie ik die van Mart staan. Met een beetje goede wil hoef ik niet alleen tegen de wind te vechten. Het afgelopen weekend geen metertje gefietst en met het oog op komend weekend moeten de benen hoognodig gestrekt worden. Ik hoop dat de benen wat beter zijn dan vorig weekend. Ik zet de PC aan en open de post. Hé, een mailtje van Mart. Hij wil met een ommetje naar huis. Met vijftig kilometer in mijn hoofd zie ik mezelf zeventig tikken. Send. Hij zal het wel wat afzwakken en komen we uiteindelijk uit op vijftig. Oeps. Hij vindt het goed. Aldus speren we aan het eind van de dag onder de duinen in een hoosbui, maar wel met het windje in de rug. Ergens heb je de wind dan ook weer tegen, zegt Mart. In dit geval vanaf Delft naar Vlaardingen. De harde wind komt in vlagen van rechts en ik hang schuin achter Mart. Het regent ook weer en niet te zuinig. Mart is in vorm of ik ben vormloos. Het zal wel een combinatie zijn van beide. Ergens rij ik een klein stukje op kop als we opeens op natte ijzeren platen rijden. We passeren een gebouw en we zijn prooi voor een rukwind. De natte ijzeren platen zijn zo glad als ijs en geholpen door de wind glij ik naar links. Ik voel Marts stuur in mijn linkerzij prikken en in gedachten zie ik ons beiden al verkreukeld op de grond liggen. Wonder boven wonder blijven we beiden overeind. Na de Kandelaar persen we de rest van de weg tegen de wind in terug naar de werkplek. Mart is de sterkste vandaag en neemt het grootste deel voor zijn rekening. Ik probeer het hem tevergeefs nog lastig te maken in de eindsprint – met 51 in het uur kom ik een halve lengte te kort.
Ed
Ed
17 mei 2006
Een grondige beurt
Marcel heeft zijn fiets een grondige beurt gegeven en op nieuwe buitenbanden gezet. De dikke noppen hebben plaats gemaakt voor een smal raakvlak. Een hele verbetering, maar met de wind op kop langs de Waterweg valt het toch niet mee om aan te haken. Peet heeft het naar zijn zin en breekt op zijn gemakkie de wind. Marcel vraagt eerst of ik nog batterijen moet wisselen en wat later vraagt hij zich hardop af of we nog ergens een bakkie gaan doen. In beide gevallen moet ik hem teleurstellen. Na de Kandelaar schieten we door Midden-Delfland en Schipluiden. Peet gaat nog even hard op de pedalen op de Herenlaan, maar geeft het als gevolg van achterstallig onderhoud ruim voor de finish op. Hij kan niet naar het grote blad schakelen en is dus prooi.
Ed
Ed
14 mei 2006
Moederdag
Gisterenmiddag nog met de roestoplosser van HG in de weer geweest. Het resultaat was niet erg bemoedigend. De laag roest zal wel dikker zijn geweest dan ik had ingeschat. Fles twee van HG moet er vandaag aan geloven en ik besluit de roestoplosser wat langer in te laten werken en regelmatige schudperiodes in te lassen. Mark is bereid het zo nu en dan schudden over te nemen als ik op de fiets stap voor een rondje met Mart. Het is moederdag en Mart wil zich de kans zijn schoonmoeder te verblijden met een knuffeltje niet laten ontnemen en dus rijden we samen met een omweg naar Papendrecht. Het weer is aangenaam en er staat niet al te veel wind. We komen langs Berkel en Rodenrijs, steken twee pontjes over en belanden in Kinderdijk waar we samen met andere toeristen de tijd nemen molens te bekijken. Mart verlangt wel heel erg naar moeders knuffeltje, want zeer tegen zijn natuur in geselt hij zijn pedalen kilometers lang en ontwikkeld daarbij een indrukwekkende snelheid. Ik kan slechts volgen. Na een welkome verfrissing in Papendrecht kiest Mart een voor mij onbekende route naar en door Rotterdam en verliezen wij bij het verlaten van Vlaardingen elkander uit het oog. In de volle overtuiging dat hij in mijn wiel hangt koers ik naar huis en kijk na een tijdje achterom. Geen Mart? Ik waag er een belletje aan en er wordt niet opgenomen. Hij zal toch niet ... ? Ik rij terug naar Vlaardingen en zie hem nog steeds niet. De telefoon gaat. Mart! Waar ben je, vraag ik bezorgd. Ik sta in Maassluis, roept hij terug. Hij mankeert gelukkig niets, denk ik. Blijkt hij op volle snelheid het fietspad naar Maassluis genomen te hebben, omdat hij dacht dat ik een lange sprint naar huis was begonnen. Zoals de waard is ... ! Al met al een goede voorbereiding voor Zwijndrecht, Zwijndrecht, Zwijndrecht. Thuisgekomen de tank ontvet met thinner en het resultaat is beter, maar nog niet perfect. De thinner blijkt de grijze verf, dat slordig op de buitenkant is aangebracht, eenvoudig op te lossen en de originele jurk van de oude dame verschijnt.
Ed
Ed
13 mei 2006
ZÜNDAPP – WERKE GMBH MÜNCHEN
Naast Metgazelle heb ik nog een andere fiets. Deze is wat ouder en zag op 13 oktober 1964 het licht in een hal van de ZÜNDAPP – WERKE GMBH MÜNCHEN. Een Zündapp Sport–Combinette van het type 515 – 041, motortype 267 – 032, framenummer 5457960, motornummer 3552442. Vanuit de fabriek in München verhuist ze naar de etalage van de Gebr. Nonn te Brohl am Rhein, Rheinstrass 79, telefoonnummer 870. Josef Schink viel voor haar, maar was na vier jaar op haar uitgekeken, want op 15 mei 1968 koos ze voor een langdurige relatie met Rudolf Legge uit de Von der Leyenstrasse 8 te Nickenich. Na 31 jaar kwam ook aan deze liefde een einde. Op 28 november 2001 vond ze in dezefde buurt onderdak bij E. Müller aan de Untere-Wiesenstrasse. De veertig gepasseerd emigreert ze naar W. Bouwman, Jantopweg 41 te Nunspeet in Nederland op zoek naar iemand die nog wat in haar ziet. Een contactadvertentie op de Marktplaats biedt uitkomst en vanaf 13 november 2005 zorg ik voor deze dame op leeftijd, getekend door de tijd, dat wel, maar nog best het aankijken waard. Met wat ingrepen hier en daar is er best nog wel wat straks van te maken. Het plan is eerst haar tank van binnen te ontroesten. Na veel gepruts – van sleutelen heb ik niet echt verstand – weet ik de tank los te krijgen. Ik tap een liter of drie bruine drap af en laat de tank dan even met rust. Inmiddels heb ik HG roestoplosser, wat kwasten, een metalen buisje met een doorsnede van 6 mm en thinner bemachtigd. Wat nog ontbreekt is Tank-Cure, een epoxy benzinetank coating. De dichtsbijzijnde dealer is Peter's Classic Bike Parts aan de Industrieweg 106 te Berkel en Rodenrijs. Een mooi ritje en na het prikken van een waypoint stap ik om kwart over negen op. Rond Berkel en Rodenrijs is het één grote bouwput, maar uiteindelijk meld ik me bij PCBP. Peter voorziet me van de nodige tips en een goede bak koffie en met een setje Tank-Cure ga ik op huis aan. Het is paaitijd en in een slootje gaan karpers flink te keer. Ik stop om het geweld rustig te bekijken en verbaas me over het formaat karper. Één van de karpers heeft maatje salontafel en wordt geflankeerd door twee bijzettafeltjes. Ik moet hier na de paaitijd maar eens met een hengeltje in de weer.
Ed
Ed
11 mei 2006
Een paar lakschoenen
Vier gazelles, waarvan één gebouwd voor het wat ruigere werk op weg naar de Beneluxtunnel. De niet zo ranke gazelle in kwestie wordt bereden door Marcel, een brok van een kerel met ruige kuiten en pretoogjes. Deze collega woont ergens op de zuidhollandse eilanden en wil een keer via de tunnel naar huis op de fiets. Wij, Mart, Peter en Ed, willen hem natuurlijk graag de weg wijzen en hangen de hele weg, naar adem happend, in zijn zog ;-). Vanaf de Beneluxtunnel wijst Mart de kortste weg dwars door Vlaardingen naar de Vlaardingervaart. De niet zo ranke gazelle heeft inmiddels wat moeite te volgen, maar gaat gretig in op mijn aanbod om een stukje onverhard te fietsen. Het stukje onverhard is een pad van hard zand met wat kuilen langs de Poldervaart. Aan het eind van het pad weet Marcel een doorn te vinden en prikt die in zijn achterwiel. Oké, denken wij, even bandje wisselen en we kunnen weer verder. Dit even duurt voor Marcel twee uur en drie kwartier! Een kwestie van vette pech of ... . We laten Marcel alleen achter, op onbekend terrein en zonder verbindingsmiddelen. Zonder Marcel rossen we hard terug naar de werkplek. Was ik gisteren de sterkste, vandaag mag Mart onze scalp aan zijn gordel hangen. Ik prop Marcel's overhemd en zijn lange broek in zijn rugzak en ga op zoek naar zijn groene auto met ergens de letters HH in het kenteken. Zijn schoenen kon ik niet vinden. Ik zag wel een paar lakschoenen staan, maar daar wilde ik natuurlijk niet mee gespot worden. Via de Gaag stuur ik naar Delft en met behulp van de GPS vind ik de weg eenvoudig terug naar de Schie. Marcel schuift zijn niet zo ranke achterin en zet mij thuis af. Al met al een gedenkwaardige rit, goed voor bij het haardvuur tijdens een gure winteravond.
Ed
Ed
10 mei 2006
Het snelle bochtenwerk
Daar waar het Hartelkanaal overgaat in de Mississippihaven ben ik maandag op zeebaarsjacht geweest en gisteren in de Zuidvliet van Maassluis de karpers belaagd. Geen stootje. Prachtige grote brasems, voorzien van hun bijzondere paaitooi, verdedigen hun plekje tussen de lelies in het water aan mijn voeten. Veel dichter bij de natuur kan je niet komen. Mart en ik snellen voort langs ander water, de Delftse Schie en ik vraag me af of ze hier een beetje willen bijten. Mart rijdt de hele weg strategisch en ogenschijnlijk makkelijk mee. Hij voelt zich sterk en daagt me uit voor een rondje op het wielerparcours. Ik stem toe en neem me voor slim aan te vallen in de op een na laatste bocht. Mijn plannetje valt in duigen, want Mart laat links geen ruimte. Dan maar fors tegen het hobbeltje op en met marginale winst top ik als eerste om vol door te halen. Met 48 plus stuif ik op de laatste bocht af en geef alles. Nog honderd meter en ik kan het niet laten achterom te kijken. Ik verwacht een grijnzende Mart, maar Mart had wat moeite met het snelle bochtenwerk en moest me laten gaan. Yeah.
Ed
Ed
07 mei 2006
Irritant
Afgelopen vrijdagmiddag nog wat pieren en zagers opgehaald en gisteren met Niek tegen negenen al aan de waterkant. Ik kan er erg kort over zijn. Wel een lekker zonnetje, maar geen stootje op de hengeltoppen. Vanmiddag weer enige uren aan de waterkant en wederom noppes. Niet iets. Volgende keer maar een ander stekkie zoeken. Rond zevenen naar huis met een rammelende maag. Thuis laat de bloedmeter 3.7 mmol/L zien, ondanks dat ik de insulinespuit vanmiddag niet heb aangeraakt. Een positief gevolg van het fietsen van vanmorgen met Mart. Met een aardige oostenwind babbelen we naar het haagse, waarna we wat irritant een tiental meters achter een andere renner blijven hangen. We doen ergens een cappucino en dwalen daarna door wat buitenwijken van Voorschoten op zoek naar het fietspad langs de Zuidvliet. We rijden een doodlopend weggetje in en op een onverhard stuk draai ik iets te kort waardoor mij voorwiel wegzakt in het halfharde zand. Mijn knie raakt iets beschadigd, maar verder gelukkig geen problemen. Het fietspad vinden we uiteindelijk alwaar ik word overvallen door een hongeraanval. Een drietal repen brengen uitkomst en suikertjes in de beenspieren. Delft, Schipluiden en langs de A20, waar Mart de sprint pakt, naar huis.
Ed
Ed
05 mei 2006
Johan C.
Afhankelijk zijn van niet lichaamseigen insuline heeft onder andere tot gevolg dat je een regelmatiger leven moet leiden, wil je op latere leeftijd niet worden geconfronteerd met allerlei nare aandoeningen. Op tijd eten en dus ook op tijd aan de ontbijttafel. Zo ook vandaag, bevrijdingsdag, loopt het wekkertje om zeven uur af en spoel ik een kwartiertje later, geprikt en wel, twee volkoren boterhammetjes met hete thee naar binnen. Uitslapen is er niet meer bij, maar – elk nadeel heb ze voordeel, zegt Johan C. en met nog een hele mooie dag te gaan en het gezin nog in ruste bestijg ik blij de Gazelle voor een rustig toertje. Het zonnetje prikt al lekker en er staat niet al te veel wind. Het landschap glijdt rustig voorbij en ter hoogte van de golfbaan bij Schipluiden glijden vijf zwanen mij moeiteloos voorbij. Het blijft een fraai gezicht. Langs de Waterweg landen twee vissers bijna gelijktijdig twee gullen en ik neem me voor vanmiddag wat pieren en zagers op te halen.
Ed
Ed
03 mei 2006
Lia's appelflap
Geen banaan voor het fietsen maar een zeer gewaardeerde appelflap van Lia en dan een ouderwets ommetje naar huis. Mart is zijn amechtigheid weer redelijk te boven en samen doen we een ouderwets ommetje naar huis. Al snel pikken we aan bij een renner die toch wel blij is als we overnemen, want zijn bordje blijkt niet overvol. Naast elkaar rommelen we verder naar de Kandelaar en op de kruising van de Breeweg en de Holyweg kan ik me even niet inhouden en spring ik naar het wiel van een brommertje. Het is goed koersen op Lia's appelflap, want met 45 in het uur hang ik solide in de zuiging. Mart ontbeert duidelijk de juiste suikertjes ;-). Bij de drempel laat ik met een goed gevoel los. We ronden het Oeverbos en – let op!!! - we sprinten niet af.
Ed
Ed
02 mei 2006
Veldrijden langs de vaart
Veel te laat kom ik thuis, want het ommetje leidt me via de Kandelaar naar de Poldervaart. Een niet langer bevaarbare zijtak van de Delftse Schie. Het water in de Poldervaart, tussen Schiedam en de Schie, is nog steeds glashelder en de bodem is al bedekt met naar licht en lucht smachtende leliebladeren. Het veldrijden langs de vaart heeft toch wel wat. Bij Schiedam pik ik het gebruikelijke pad weer op richting huis. Morgen de lange winterbroek maar ruilen voor een lichter stofje. Moet kunnen.
Ed
Ed
