30 november 2005
Trainingsmethode van Korvonen
Weer regen, maar niet zo veel als de laatste keer. De geplande 40 kilometer worden er 45,63 met een gemiddelde HF van 140 per minuut. De gemiddelde snelheid is 26,51 kilometer per uur. De komende trainingen wil ik me zo veel mogelijk houden aan de trainingsmethode van Korvonen – HF Training = HF Ochtend + (% training x (HF Max – HF Ochtend)). Je moet je ergens aan vasthouden ;-). Dit betekent dus elke ochtend na het wakker worden mijn pols opnemen. Vandaag betekend dat rond rijden met hartslag 148. Dit heeft wel tot gevolg dat het tempo bij het nemen van een heuveltje of bij tegenwind behoorlijk in elkaar kakt. Zelfs tot onder de vijfentwintig. Bij windje mee echter moet het grote blad er op om de beoogde hartslag te realiseren. Een voordeel is dat je jezelf niet zo snel over de kop zal jagen. De regen is inmiddels gestopt en bij hoek van Holland schijnt het zonnetje. Met de wind schuin op de kop komt de werkplek al weer snel in zicht.
Ed
Ed
28 november 2005
Spatbordjes
Vandaag een hersteltraining, waarbij de intensiteit niet boven de 60% mag komen. In mijn geval betekent dat een gemiddelde hartslag van ongeveer 105. Dit is voor mij tegennatuurlijk en het lukt dan ook niet echt. Naar huis sukkelen in de stromende regen terwijl je je goed voelt. Ik doe mijn best en rij tegen omvallen aan een 22,69 km met een gemiddelde snelheid van 24,29 km. Mijn gemiddelde hartslag komt uit op 115 hartkloppen per minuut. Wel nog een pluspuntje. Kwade tongen beweren namelijk dat spatbordjes op een racefiets “not done” is. Het zij zo. Mijn billen en rug blijven verschoond van een vette modderstreep.
Ed
Ed
27 november 2005
Schrikkelijke bult licht
't Is niks als je een mobieltje bij je draagt. Hij rammelt in je achterzak en ik ben dan te nieuwsgierig om niet op te nemen. Hiervoor moet ik dan van de fiets af en dat is niks gedaan. Zeker niet met deze mindere temperaturen. Nu zit er bij mijn mobieltje een oortje en na enig prutsen en testbellen ben ik er klaar voor. Laat ze me maar lastig vallen. Mijn nieuwsgierigheid kan ik onmiddellijk bevredigen. Op de Harnaskade moet ik evengoed van de fiets af, niet omdat het mobieltje afgaat, maar voor een batterijwissel. Het is inmiddels al weer week twee van het schema wat ik mezelf heb opgelegd. Op 1 april 2006 – not a joke – gaan Mart en ik voor de Ronde van Vlaanderen. Piet twijfelt nog. Er staat vandaag een duurtraining 1 van 60 kilometer op het schema en het waait bijna niet. Met de beentjes is het goed gesteld en het pad aan de Waterweg opdraaiend haal ik nog een atebejer in. De man voert geen achterlicht maar compenseert dat met een schrikkelijke bult licht aan de voorkant. Hij klampt aan, maar nog voor Maassluis moet hij, gezien het terugtrekkende licht, lossen. Ik hou de benen stil, maar hij ook en dus rij ik het laatste stuk alleen naar huis. Ik word de hele rit niet gebeld.
Ed
Ed
26 november 2005
Acda en de Munnik
Net opgestapt voor een rondje Mart hoor ik nog voor de surfplas een bekend mondharmonicadeuntje van Acda en de Munnik. Mijn Motorola trilt bescheiden in mijn achterzak. Ik stap af en diep mijn mobieltje op. Blijkt dat Mart een live wedstrijd veldrijden volgt op het wielerparcours achter de Vlaardingsedijk. Ik lees het vanavond wel op zijn blog. Boven Delft is het noodweer. Donkere loodgrijze wolkenmassa's storten zich in een wervelende dans naar beneden. De ellende blijft mij bespaard. Ik rij zelfs af en toe in een aangenaam zonnetje. Metgazelle graait onderweg wel heel wat modder bij elkaar wat thuis wervelend in het doucheputje verdwijnt.
Ed
Ed
23 november 2005
In mijn eigen kleine wereldje
De kou is niet aleen van invloed op het batterijverbruik. Het lichaam heeft ook zo zijn tijd nodig om op te warmen. Het hartje pompt wel, maar niet zo heftig als in de zomer. Het kost allemaal wat meer moeite. Ik heb er vrede mee. Via Kwintsheul rol ik genoegzaam naar de duinen waar ik geniet van de zuiver aandoende koude lucht. Ik trek mijn visserspetje nog wat verder over mijn oren en sluit de suizende wind helemaal buiten. Teruggetrokken in mijn eigen kleine wereldje concentreer ik me op de vele tinten donker asfalt en ontwijk ruim op tijd een overstekende zwarte kat. Deze brengt geen ongeluk, want hij of zij heeft witte pootjes. In het licht van mijn lamp schieten tientallen konijntjes verschrikt weg. Het loopt vloed en de vis trekt dan met de zoute onderstroom mee richting Rotterdam. Primetime dus voor de vele hengelaars uit de regio.
Ed
Ed
22 november 2005
Zorgvuldig peuteren
Met nog hangende lippen van de verdoving duw ik de fiets richting Schipluiden. Mijn tandarts, net terug uit Jordanie, verwacht me komende donderdag weer terug en zal dan twee tijdelijke vullingen vervangen voor permanente. Na zorgvuldig peuteren ontdekte hij namelijk een nieuw gaatje van reeds aanzienlijk formaat. Drie prikken, twee in het tandvlees en een in het gehemelte, waren voldoende om een en ander pijnloos te laten verlopen. Heerlijk fietsweertje vandaag. Morgen ook naar verwachting weinig wind. Ik neem nog een paar ferme slokken uit mijn bidon en voel een straaltje limonade mijn kraag in glijden. De verdoving blijkt nog niet helemaal uitgewerkt.
Ed
Ed
19 november 2005
Randje regen
Dreigende wolken met waaiers regen voorspellen niet veel goeds als ik richting de Beneluxtunnel stuur. Ter hoogte van de Botlekbrug pak ik een randje regen en de lucht voor me is verder schoon. Vandaag doe ik de Waterweg aan de kant van Rozenburg. Kan ik mooi de kleine strandjes begluren, aan het eind van de Landtong, die droogvallen als het water zich heeft teruggetrokken. Er komt echter niets van. Het is te koud om af te stappen en rustig rond te kijken. Het fietspad terug naar het pontje is vandaag het domein van vele, af en toe fietsonvriendelijke, vissers.
Ed
Ed
16 november 2005
Instabiel systeem
“Uw geluidskaart wordt niet door XP ondersteund. Wilt u evengoed doorgaan met de installatie van uw geluidskaart?” Op straffe van een instabiel systeem druk ik op de entertoets. Hmm. Goed geluidje. Niks mis mee. De andere dag probeert Mark het internet te bereiken en ... catastrofe. De geluidskaart en de internetinterface gebruiken gelijktijdig hetzelfde IRQ-kanaaltje met als gevolg een op alle fronten weigerend systeem. Backup terugzetten? Ja ja. Er wordt geinvesteerd in een dikke schijf en ondanks verschillende slimme progjes kan ik niet voorkomen dat data verloren gaat. Helaas is ook de data van mijn tacx ter ziele en dus ook de laatste registratie van de 28,7 kilometers in het terrein van Capricorn.
Ed
Ed
12 november 2005
Toch weer zeebaars
Gisteren toch weer zeebaars op de kant. Wel vanaf elf uur ‘s morgens tot en met zes uur ’s avonds op de onderdanen geleund, in de wind, en dat merk je wel als je de volgende dag een rondje gaat fietsen. Met stijve benen doe ik een zogenaamd rondje Mart, die mij ter hoogte van Schipluiden probeert te bereiken. Iets vaags ;-). Ik stap weer op en bij het verlaten van Schipluiden zie ik dat de ijsbaan al weer onder water staat in afwachting van wat mindere fietstemperaturen.
Ed
Ed
10 november 2005
Zo blauw
Het is altijd lente, in de ogen van de tandartsassistente. Ze zijn blauw. Niet echt lekker zo’n zenuwbehandeling, maar die ogen. En dan te bedenken dat het vroeger zonder verdoving ging. Brrr. Daar zijn die ogen weer. Het is altijd lente. Zo blauw. Afijn, dat was afgelopen dinsdag en gisteren heeft Mark mijn fiets opgehaald bij de familie Boer. Zelf was ik op dat moment op zeebaars aan het jagen aan het Hartelkanaal. Niet gelukt overigens en toen ik thuiskwam zag ik dat mijn eens zo ranke Metgazelle haar stuur had vervangen door een ander breed aandoend exemplaar. Niet echt fraai en lekker rijden al helemaal niet. Redelijk afgekoeld na een regenvol modderrondje vertelde ik de familie Boer vanmiddag dan ook dat ik niet zo blij was met het brede en nog steeds krakende stuur en de rest van de in mijn ogen slordige reparaties van de laatste tijd. Richard bestelt een ander stuurtje en volgende week woensdag hoop ik het Westland weer op te sieren met een een ranke Gazelle. Het is weer lente. Zo blauw.
Ed
Ed
07 november 2005
Met de schrik vrij
‘t Waait met kracht vier vanuit het westen, dus eerst maar richting de Hoek. De benen hebben het zwaar en ik doe dan ook geen moeite om rond de dertig te koersen. Vanaf Monster met de wind in de rug gaat het een stuk beter. In de buurt van Kwintsheul steekt een oude man op een fiets de Middelbroekweg over terwijl het stoplicht op rood staat. Hij komt mij tegemoet en zijn blik is strak naar rechts gericht. Naar de wachtende auto’s die elk moment kunnen optrekken. Hierbij stuurt hij echter ook naar rechts en ziet hij mij dus in het geheel niet aankomen. Hij rijdt uiteindelijk op mijn weghelft en ik probeer hem te ontwijken door scherp naar links te sturen. Het lukt niet helemaal en onze sturen knallen tegen elkaar aan. We vallen gelukkig niet en komen met de schrik vrij. Het hart klopt in mijn keel en in een opspelende kies. Thuis gekomen slik ik twee pijnstillertjes en regel een afspraak bij tandarts Rijkuiter. Hierna breng ik Metgazelle naar de familie Boer voor wat kleine dingetjes. De avondmaaltijd bestaat uit yoghurt met appeltjes, rozijnen en kaneel en wat pannekoeken. Weg te zuigen maagvulling om de kies wat te ontzien.
Ed
Ed
05 november 2005
Vijf gemene heuveltjes
Grrr. Na twaalf en een halve kilometer hangt mijn Tacx. Ben wel lekker warm getrapt en ik ga in de herkansing. Drie bidons later haal ik een dikke acht minuten van een begin dit jaar gescoorde tijd af. Niet echt vervelend. De route is 25 plus kilometers met vijf gemene heuveltjes. Vandaag zeker goede klimbenen. En met 00:49:03 sta ik niet meer op laatste plaats in het klassement.
Ed
=> 
=> 
Ed
=> => 01 november 2005
En dat heeft wel wat
Vandaag een rustig en kort herstelrondje. Het is goed donker langs de Waterweg en dat heeft wel wat. De lichtjes in de verte. Niets dan de wind ruisend langs mijn hoofd. Mijn voorlicht hapert niet en verlicht op tijd de contouren van rommel op het fietspad en de donkere vlek van een verdwaalde wandelaar.
Ed
Ed
