29 augustus 2005
Plagerig hoestje
Het belooft mooi weer te worden, dus heb ik vanmiddag vrij genomen. Het wordt een kort rondje want de afgelopen nachten heb ik niet echt van mijn nachtrust kunnen genieten. Een plagerig hoestje is de oorzaak. Het fietsen gaat dan ook niet zo fijn en onderweg stap ik af om een hoestbui te verwerken. Het tempo is er uit en ik rommel naar huis.
Ed
Ed
26 augustus 2005
Ride for the Roses
Een dag die begon als geen ander...
Na uit bed gestapt te zijn, en in alle rust mijn al klaargelegde fietskleding aangedaan te hebben, kreeg ik te horen van een nogal ongeruste Ed dat ik moest opschieten. Ik heb verder in al mijn haast snel nog wat noodzakelijke dingen gedaan voor wij de deur uitgingen. Eenmaal buiten stond Martin al te wachten, en reden wij met z’n 3en richting de ingang van het defensie gebouw. Eenmaal aangekomen stonden een aantal collega’s op ons te wachten, waaronder Peter en zijn zoon Lex. Na een aantal minuten bijgepraat te hebben reden we met z’n allen richting de veiling. Toen we daar aankwamen, verzamelden wij ons binnen ergens in het midden van de (nog) halve menigte. Tijdens het genot van een onverstaanbare speach heb ik snel nog een banaan naar binnen gepropt en bijna de helft van mijn drinken opgemaakt. Om half tien werd het startsein gegeven en hakkelden wij weg. Eenmaal buiten konden we eindelijk op de pedalen gaan staan en fietsten we weg. Toen vervolgden wij onze weg door het Westland. De eerste kilometers over brede weg gingen soepel, en iedereen had voldoende ruimte. Na Den Haag toen de wegen wat smaller begonnen te worden ontstonden er ook meer opstoppingen. Tijdens een van deze opstoppingen, na al een x aantal meters op kinderkoppen gereden te hebben reed ik per ongeluk met mijn voorwiel tegen Martin’s achterwiel aan waardoor mijn fiets naar links viel en een oprit opschoof , zelf was ik niet gevallen omdat ik nog van mijn fiets af kon springen en op mijn voeten belandde. Na weer op de fiets gesprongen te zijn reed ik verder waar Edje mij al opwachtte om zo samen de grote rij langzaam fietsende fietsers die fietsen voor de lol om het fietsen weer in te duiken. Toen opeens na hard achter Martin en Ed te zijn aangesprint, sloeg het in mijn benen, en ging het snel achteruit. Vooral de laatste 20 km ging het slecht. Na die laatste afstand te hebben gepraat met, op Ed’s advies, de zwager van Peter en gefietst te hebben kwamen we de laatste na 20 km ongeveer nog eens 15 km verder aan bij de eindstreep. De grote wachtrij herrees voor ons, er was geen ophouden aan. Al die fietsende stilstaande fietsers. Na even naar de “wc” te zijn geweest, omdat ik het gevoel had dat ik, als ik niet opschoot, voortaan door het leven moest met een gescheurde blaas, klom ik de muur van fietsende fietsers weer in. Eenmaal bij de echte eindstreep aangekomen kregen wij onze roos en speldje, een smakelijke appel, wat energie drink en een flesje 2H2 (g) + O2 (g) = 2 H2O (l) ( dank u, AD).
Ed en Martin besloten om direct richting huis te gaan, en halverwege verliet Martin ons om zijn gezin op te zoeken die langs de waterweg aan het fietsen was.
Mark
Na uit bed gestapt te zijn, en in alle rust mijn al klaargelegde fietskleding aangedaan te hebben, kreeg ik te horen van een nogal ongeruste Ed dat ik moest opschieten. Ik heb verder in al mijn haast snel nog wat noodzakelijke dingen gedaan voor wij de deur uitgingen. Eenmaal buiten stond Martin al te wachten, en reden wij met z’n 3en richting de ingang van het defensie gebouw. Eenmaal aangekomen stonden een aantal collega’s op ons te wachten, waaronder Peter en zijn zoon Lex. Na een aantal minuten bijgepraat te hebben reden we met z’n allen richting de veiling. Toen we daar aankwamen, verzamelden wij ons binnen ergens in het midden van de (nog) halve menigte. Tijdens het genot van een onverstaanbare speach heb ik snel nog een banaan naar binnen gepropt en bijna de helft van mijn drinken opgemaakt. Om half tien werd het startsein gegeven en hakkelden wij weg. Eenmaal buiten konden we eindelijk op de pedalen gaan staan en fietsten we weg. Toen vervolgden wij onze weg door het Westland. De eerste kilometers over brede weg gingen soepel, en iedereen had voldoende ruimte. Na Den Haag toen de wegen wat smaller begonnen te worden ontstonden er ook meer opstoppingen. Tijdens een van deze opstoppingen, na al een x aantal meters op kinderkoppen gereden te hebben reed ik per ongeluk met mijn voorwiel tegen Martin’s achterwiel aan waardoor mijn fiets naar links viel en een oprit opschoof , zelf was ik niet gevallen omdat ik nog van mijn fiets af kon springen en op mijn voeten belandde. Na weer op de fiets gesprongen te zijn reed ik verder waar Edje mij al opwachtte om zo samen de grote rij langzaam fietsende fietsers die fietsen voor de lol om het fietsen weer in te duiken. Toen opeens na hard achter Martin en Ed te zijn aangesprint, sloeg het in mijn benen, en ging het snel achteruit. Vooral de laatste 20 km ging het slecht. Na die laatste afstand te hebben gepraat met, op Ed’s advies, de zwager van Peter en gefietst te hebben kwamen we de laatste na 20 km ongeveer nog eens 15 km verder aan bij de eindstreep. De grote wachtrij herrees voor ons, er was geen ophouden aan. Al die fietsende stilstaande fietsers. Na even naar de “wc” te zijn geweest, omdat ik het gevoel had dat ik, als ik niet opschoot, voortaan door het leven moest met een gescheurde blaas, klom ik de muur van fietsende fietsers weer in. Eenmaal bij de echte eindstreep aangekomen kregen wij onze roos en speldje, een smakelijke appel, wat energie drink en een flesje 2H2 (g) + O2 (g) = 2 H2O (l) ( dank u, AD).
Ed en Martin besloten om direct richting huis te gaan, en halverwege verliet Martin ons om zijn gezin op te zoeken die langs de waterweg aan het fietsen was.
Mark
