29 juni 2005
Geintimideerd
Via het bekende rondje Kandelaarweg op weg naar huis word ik op de Woudweg geintimideerd door een Woudwegbrede tractor en gedwee rijd ik een stukje terug. Halverwege de Woudweg rammel ik over de klinkers en klinkt Metgazelle niet erg tevreden. Oorzaak, waarschijnlijk behoeft haar balhoofd wat onderhoud. Druipend van het zweet meld ik mij net op tijd bij de familie Boers en Ruud neemt Metgazelle onderhanden. Ook zal hij trachten een oplossing te vinden voor het gekraak van het stuur.
Ed
Ed
28 juni 2005
Sociaal rondje fietsen
Mart, Ed, Peter en Piet, ontspannen rijdend langs de Waterweg op kosten van de baas. Prachtig toch? Dat we in deze formatie bijna twee uur later met 30,51 per uur gemiddeld de meet zouden passeren konden we nog niet weten. Peter was net als eerste boven op de bult en gezamelijk doen we Maassluis en genieten we van het uitzicht rond het Oeverbos, waar Piet, door omstandigheden gedwongen pas voor de vierde keer op de fiets – met nieuwe helm!! – het tempo aanzienlijk verhoogt. We lossen elkaar regelmatig af, maar naar de Kandelaarweg toe blijf ik te lang op kop rijden, waardoor Mart redelijk verschoond blijft van tegenwind. Mijn poging om een gat te slaan met de wind mee wordt dan ook eenvoudig door Mart gepareerd. De rest van het sociaal rondje fietsen rij ik aanvallend maar tevergeefs. In de sprint raak ik de 52,18 (pr) en hou ik nog wel Mart’s wiel, maar kom ik te kort om mijn Gazelle langszij te duwen. Hoe lang moet ik nog buigen voor Mart's sprintcapaciteiten.
Ed
Ed
26 juni 2005
Stilletjes
Om de wegopbreking bij de Kandelaarweg te vermijden, pik ik na de Woudweg het fietspad parallel aan de Harreweg richting Delft. De benen voelden in het begin wat kramperig aan, maar nu ze warm zijn kan ik redelijk tegen de wind in stompen. Afgezien van een enkele hardloper is het stilletjes op de fietspaden. Zo stil dat enkele patrijzen zonder enige dekking rustig hun kostje bij elkaar scharrelen langs het watertje op de golfbaan. Vanaf Hoek van Holland wordt het noordwesten windje mijn vriendje en blaast mij met gezwinde spoed naar huis, waar de gisteren gevangen zeebaars op mij wacht.
Ed
Ed
24 juni 2005
Gewapend met voldoende vocht
Gewapend met voldoende vocht worden wat wegopbrekingen genomen richting de Hoek. De wegopbrekingen zijn een gevolg van de aanleg van een leidingnetwerk van ongeveer 80 kilometer door het gehele Westland voor het transport van CO2 naar de tuinders. Een groot voordeel voor het milieu, zoals aardgasbesparing en een verminderde uitstoot van CO2. De industrie wordt er ook niet slechter van, want de broer van die “Oude Den Helder – Wateringen Nol” betaalt maar liefst achtduizend eurootjes per jaar voor de levering. Het is lekker warm en frequent zuigend aan mijn bidonnetje fiets ik langs de Waterweg met een licht duwtje in de rug naar huis.
Ed
Ed
23 juni 2005
Langs de Boompjes
Met Mark naar Capelle aan de IJssel. Beiden op de fiets. Hij op zijn Zundapp en ik op de Gazelle. Het is warm en naast twee volle bidons tank ik mezelf ook af met drie grote glazen limonade. Het is Mark’s eerste grote rit en dus volgt hij mij in plaats van dat hij mij uit de wind houdt. In Schiedam gooit Mark zijn tank vol met shellina. Het is warm in de bebouwde kom. Ik maak van de gelegenheid gebruik de batterijen van de GPS te verwisselen. Het is spitsuur in Rotterdam en we slalommen ons een weg langs de Boompjes richtng de A16. Hierna wordt het rustiger en al gauw zijn we bij Els, Frans en Joëlle. Ik neem wat snel afscheid, want zonder rijwind loop ik leeg als een verkeerd op de haak gezette zeepier. Ik steek de Rotte over en via Bergschenhoek, Roderijs en de Kandelaarbrug ros ik naar huis. Voor Vlaardingen zijn de bidons al leeg en gaat het tempo er uit wegens kramp in de kuiten en bovenbenen. Thuisgekomen is mijn anders altijd kletsnatte buf gortdroog. Duidelijk vocht te kort.
Ed
Ed
22 juni 2005
Met plakkende banden
Gedwongen door de natuur komt Mark een kwartiertje later en zij aan zij rollen we over de Gaag naar Schipluiden. Voor Mark weer de eerste keer dit seizoen. Het is overal druk op de fietspaden en menigmaal moeten we in de remmen tot bijna stilstand. Onderweg spotten we nog een als zebra vermomde renner. Het blijkt Mart te zijn, liggend op zijn stuur, bezig met zijn sportuurtje. De wegwerkers aan de Kandelaarweg zijn begonnen met asfalteren en het warme asfalt zuigt zich vast aan de banden. We laveren tussen vrachtwagens door en met plakkende banden vervolgen we onze weg. Ik neem bij het viaduct over de A20 geen risico en ros omhoog. Mark’s reactie blijft uit en in de Zuidbuurt is het beste eraf.
Ed
Ed
21 juni 2005
De vertrouwde oude-mannen-lucht
Naar huis voor een verse handdoek en dito onderbroek om vervolgens een kort rondje te scoren. Ai. Mijn snelheidsmeter hangt! Warmte? Tegen de weersverwachting in trekt de luchtstroom van noord naar zuid en allerlei warme geuren prikkelen mijn reukorgaan. Uitlaatgassen van een voorbij knetterend scootertje vermengd met de zware geur van een stuifmeel verspreidende den in het Oeverbos, waar ik nipt een fietspad kruisende auto weet te ontwijken. Het strandje aan de Krabbeplas geurt naar zonnebrandolie en langs de golfbaan zie ik de vette zure nevel, verspreid door twee fietsende en vooral zwetende dames niet hangen. De intense uienwalm raakt niet alleen mijn neus, maar naar mijn idee ook enkele smaakpapillen. Brrr... Langs de Westgaag pik ik het spoor op van twee belgische trekpaarden en als de electrische deur van het bedrijf openschuift loopt mijn neus weer vol met de vertrouwde oude-mannen-lucht.
Ed
Ed
17 juni 2005
Tijdelijke roem
Vandaag hetzelfde rondje als eergisteren gereden, maar nu in mijn eentje. De snelheid, 28,50 gemiddeld, is er dan ook naar. Het is warm drukkend, maar daar voel ik me wel lekker bij. Wat vissende jongelui zoeken wat verfrissing in de Vlaardingsevaart bij Schipluiden en één van de kornuiten is bovenop de brug geklommen en de waaghals springt lachend naar beneden. Tijdelijke roem oogstend bij zijn maten die hem luidkeels bejubelen. De Kandelaarweg is inmiddels gedeeltelijk van de toplaag ontdaan wat de snelheid, toch al niet zo geweldig vanwege de dikke bries, niet ten goede komt. De GPS hangt thuis nog aan de PC, dus zal dit verhaaltje niet worden ondersteund door een bijpassend plaatje.
Ed
Ed
15 juni 2005
In een gestrekte draf
Gisteren een dag verlof ingeleverd en de tijd wel besteed, maar niet met fietsen. Vandaag een sportuurtje met Mart en Ruud. In het begin gaat het rustig tot Ruud vlak voor Schipluiden iets roept over intervallen. Dit is voor Mart het sein om de benen te strekken en hij galoppeert Schipluiden binnen. Voorbij Schipluiden schiet Ruud in een gestrekte draf – vijfenveertig tegen de wind in. Ik doe mijn best, maar ik moet Ruud laten gaan. Oei. De benen voelen niet al te best. Mart komt naast me rijden en met een smoesje weet ik hem er van te weerhouden achter Ruud aan te daveren. De volgende kilometers naar de Kandelaarweg kan ik lekker uit de wind zitten en gelukkig herstel ik. Vanaf de Woudweg wordt er rond de vijfendertig gekoerst en Mart doet zijn titel “Future King of the Hill” alle eer aan. We rossen met vijfendertig plus naar de Parallelweg waar Ruud zijn krachten etaleert. Veertig- tot vijfenveertig kilometer per uur en verbaasd zijn dat niemand overneemt. Aldus wordt Mart in een zetel naar de finish gebracht, die hij als eerste passeert zonder al te veel tegenstand. Qua pure snelheid kom ik met mijn max 49,97 nog een dikke vier kilometers te kort. En het bolletjes- en het groene truitje voor Mart. Hmmm.
Ed
Ed
12 juni 2005
Bon courage
Het was weer bar gezellig bij moeders. Kaarten, een borreltje, laat naar de kribbe, een voor fietsers niet al te beste combinatie en de benen zijn dan ook wat onwillig als ik ze de natte kou instuur om wat werk te verzetten. Bijna dezelfde route als gisteren, maar dan terug naar huis. Het begint te spetteren. De mannen – Cornelis aka Mart en Peter en zijn zoon Lex (14), staan klaar voor de traditionele rit Den Helder Wateringen. Cornelis, traditiegetrouw de stempelkaartbeheerder, heeft het vandaag extra zwaar. Hij moet er niet alleen zorg voor dragen dat de hem toevertrouwde stempelkaarten, netjes, op de juiste wijze en binnen de beoogde kaders worden afgestempeld, maar hij moet ze ook nog eens droog zien te houden. Al snel blijkt dat de keuze om Cornelis te benoemen tot stempelkaartbeheerder voor het leven, een juiste keuze blijkt te zijn geweest. Nadat de eerste stempels zijn veroverd worden de belangrijke documenten fluks veiliggesteld in een speciaal voor dit doeleinde meegebracht afsluitbaar plastiek. Het spetteren begint verdacht veel op regenen te lijken. De beloofde wind mee is gewijzigd in een westenwind en zal in de loop van de dag verder draaien naar zuidwest. Het regent nu gestadig en we rijden aangenaam mee in een groepje. Op de Hondsbossche Zeewering doe ik wat kopwerk en tot mijn verbazing komt Lex naast mij rijden om zijn steentje bij te dragen. Bon courage. Na de rust in Bergen zie ik Lex wederom op kop rijden. Het pontje, het kopje, waar Mart aka Future King of the Hill zichzelf verbaast, Zandvoort, glooiende duinen en een onwillige spier noopt Lex tot wat extra rust. Na nog meer regen bij Den Haag is daar dan de bel voor Lex in Wateringen en wordt mede dankzij de onvolprezen stempelkaartbeheerder een welverdiende trofee in ontvangst genomen.
Ed
Ed
11 juni 2005
In de luwte van niks
Bij het verlaten van Maassluis hangt er boven Delft een grote donkere wolk met een waaier verwaaid water er onder. Het blijft op wat spetters na gelukkig droog. Het waait niet zo hard, maar ik kies toch voor de stadse gebieden om de voorspelde wind de wind uit de zeilen te nemen, zeg maar. De met kinderkopjes beklede binnenstad van Leiden geselt mijn gazelle en ten onrechte vrees ik voor mijn gisteravond laat vastgezette stuur. Het stuur kraakt niet meer en houdt zich verder goed. Ik pik een rammelend roestige Tomos op vlak voor Noordwijk en koers even met gemiddeld vijfendertig richting Haarlem. Helaas mag deze pret niet al te lang duren en duw ik Metgazelle in mijn eentje, met een aanwakkerende wind, over de kale geestgronden richting Haarlem. Ver na het pontje vul ik in Egmond aan den Hoef mijn voorraad vocht wat bij. Na Bergen, waar de wind door de hoge duinen en bossen gebroken wordt, volgt de niet te missen Hondsbossche Zeewering. De wering is slechts vijf kilometer asfalt, maar lijkt in de luwte van niks eindeloos lang. Redelijk leeg schieten voorbij Callantsoog twee mannen mij voorbij en kan ik nog net aanpikken. Na enige tijd gebruik te hebben gemaakt van hun gastvrijheid neem ik de kop over en al carrousellend komt Den Helder rap dichterbij. De mannen houden om onbegrijpelijke redenen mijn route echter niet aan en ik zwabber het laatste stuk naar mijn dochter in Julianadorp waar ik bijkom en bijpraat met veel koffie en mineraal-minnende honden.
Ed
Ed
10 juni 2005
Abec 5 gelagerde zwarte Roces
Voor het eerst na maanden maak ik weer gebruik van mijn eens meest favoriete vervoermiddel. De twee keer vier, abec 5 gelagerde zwarte Roces. De eerste honderden meters fietspad gaan niet echt geweldig en mijn scheenbenen protesteren heftig door mijn ietwat verkrampte houding. Enkele kilometers later ontspan ik wat en komt het vertrouwde vrije gevoel weer boven drijven en weet ik weer waarom ik het altijd zo leuk vond. Na Schipluiden met de wind in de poepert zweef ik over glad asfalt langs de Vlaardingsevaart. De rug wordt frequent gerecht, want al dat geweld zijn de rugspiertjes niet meer gewend. Na een uurtje en een dikke twintig kilometer later rommel ik met een goed gevoel en een blaar de trap omhoog. Dit jaar maar wat meer op de wieltjes gaan staan.
Ed
Ed
09 juni 2005
Scrotumvriendelijke zadel
Ruud, met pijn in zijn rug, zit doodstil op zijn scrotumvriendelijke zadel en is voor Schipluiden blijkbaar al op temperatuur, want hij koerst een voorzichtige 35 kilometer per uur. Ik neem over en moet er even niet aan denken als hij niets mankeert. Een uurtje Ed en niet zo hard. Ja, ja. Het wordt uiteindelijk een goed uur doordouwen. Aan het eind van de parallelweg trek ik iets te hard aan mijn ligstuurtje, op zoek naar het achterwiel van Ruud en begeeft mijn al weken krakende stuur het. Toch maar even stoppen. Het stuur zit akelig los, maar er valt nog mee te fietsen en in een rustig tempo worden de laatste kilometers naar de werkplek gerold.
Ed
Ed
08 juni 2005
Scheelt een hoop pijn
Met een westnoordwestelijk windje naar Kijkduin met Metgazelle rammelend over slecht geplaveide fietspaden. Ook vandaag zijn de benen niet super en het is maar goed dat Cornelis er niet bij is. Scheelt een hoop pijn, zeg maar. Onder de duinen is het zoals altijd genieten van de frisse lucht. Het gaat wat beter nu de beentjes warm zijn en al intervallend gaat het lekker naar de Hoek. Voor hengelaars staat de wind uitermate gunstig, maar ik zie er slechts één. De heuvel sla ik over.
Ed
Ed
07 juni 2005
Niet voldoende sap in de benen
Naar de Hoek met het idee wat te intervallen op de heuvel aan de Waterweg blijft grotendeels bij een idee om wat te intervallen. Niet voldoende sap in de benen, zeg maar. De heuvel doe ik twee keer en ik hobbel naar huis, genietend van zeebaarzen en of harders die opgeschrikt door mijn verschijnen wegkantelen van de oever en zo wat zonnestralen weerkaatsen richting mijn netvlies.
Ed
Ed
03 juni 2005
Gerard L.
Vroeg beginnen is op tijd naar huis. Fietsen onder een dreigend wolkendek met een vlagerig zuidelijke wind. Zal ik meteen maar naar huis of toch met een klein ommetje met een dikke kans op een plensbui? Ik kies voor het laatste en na een paar honderd meter word ik ingehaald door Gerard L. op zijn bromscooter. Ik kan het niet laten en ik spring in zijn wiel. Oef. Met koude kuiten meteen vol gas richting Schipluiden. Joop Zijlaard, de legendarische gangmaker, kan wel met pensioen want Gerard L. ontpopt zich tot een ware derny specialist. De eerste kilometers heeft hij nog wat moeite en koerst hij net als onze randjesrijder Piet K., maar al gauw rijdt hij links van de weg zoals het hoort en schept een voor mij comfortabel windarm plekje. Na Schipluiden gaat het nog wat harder en vlak voor Vlaardingen schiet ik met een “Bedankt en een prettig weekend” rechtsaf. De gemiddelde snelheid is op dat moment dik 34 per uur en eindelijk kan ik een slok drinken nemen. Bij thuiskomst is de gemiddelde snelheid gedaald tot 32,11 kilometer per uur. Als ik onder de douche stap begint het te plensen.
Ed
Ed
02 juni 2005
Zundapp KS 50
Een dikke wind en niemand om me uit de wind te houden. Gedwongen door wat wegopbrekingen wijk ik af van de route en sla ergens linksaf om door te steken naar de Hoek. Uiteindelijk rijd ik dwars door het Staelduinsebos. Gelukkig is het niet te nat. Onder de duinen koers ik gerieflijk met het tellertje rond de veertig naar Monster. Via randje Poeldijk en Kwintsheul binnendoor terug naar de werkplek, tas pakken en naar huis waar Mark wacht met zijn net gescoorde brommercertificaat en helemaal klaar is voor zijn eerste bromfietsles op zijn Zundapp KS 50.
Ed
Ed
