31 mei 2005
Zuiggen
Met een ommetje naar huis met Mart via de Kandelaarbrug. Het twee keer per dag trainen van Mart begint toch vruchten af te werpen, want hij neemt de hele weg al op tijd over. Of zou zijn zuiggen hem in de steek laten? Een scherpe bocht naar links en vol op de pedalen. De Blouwe Schicht II heeft het zwaar en geeft het op. Haar oude en goed onderhoud ontberende voorwiel, een krijgertje van de Blouwe Schicht I, kan de krachten van haar ontketende berijder niet langer verwerken en met een luide ping springt een spaak. Een eventuele eindsprint zie ik dan ook vol vertrouwen tegemoet. Het komt er echter niet van want Mart besluit de oude pensioengerechtigde dame te sparen. Onderweg naar huis sukkelend jaagt Mart een automobilist nog wat schrik aan.
Ed
Ed
25 mei 2005
Zonder compassie
Wel weer veel wind, maar de temperatuur is goed. Met z’n vieren een sportuurtje is lang geleden en het wordt een rustig rondje met af en toe een beetje spelen. Ik vergeet mijn zadeltasje en vraag Mart of hij in voorkomend geval enige compassie met mij heeft bij een lekke band. Geen probleem, geeft Mart aan en gerust gesteld rijd ik verder. Peet heeft nog de ellende in zijn benen van afgelopen weekend en heeft wat moeite met het tempo. Op de parallelweg probeer ik wat maar word ik terug gehaald, want als mijn billen mijn zadel verlaten wordt er onmiddelijk gereageerd. Zo niet Ruud. Ruud krijgt zo maar honderd meter van Mart op de Herenlaan. Dit gaan we niet meer redden, zeg ik tegen Mart en Mart schikt zich in zijn lot. Net een aanval te veel gepareerd. Ik ga nog één keer op de pedalen staan en rij naar Ruud toe die verderop geparkeerd staat. Een spontane combine is een feit. Mart probeert het nog even, maar moet lijdzaam toezien hoe anderen gezamelijk de meet veroveren, zonder compassie.
Ed
Ed
24 mei 2005
Niks niet opwarmen
Een rustig rondje want morgen zal het wel wat harder gaan. Ja, ja. Met de wind in tegen de gekromde rug gaat het al snel te hard naar mijn zin richting de Kandelaarbrug. Niks niet opwarmen. Gewoon meteen vol. Ik weet wel wiens wiel ik morgen zoek. Mart rijdt makkelijk. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat hij zich spaart voor morgen. Mart de man in vorm.
Ed
Ed
22 mei 2005
Uitgewoond door een dame
Onder een hemelsblauw uitspansel word ik onderweg naar de Hoek twee keer ingehaald door dezelfde coureurs. Voor de bult, die ik oversla en na de bult. Kan het erger. Vast wel. Onder de duinen schiet een dame mij voorbij. Ik rijd 33 met een stevig windje in de rug. Ik pik aan. 37, 38. Ik voel me goed dus ga ik er naast rijden. Beetje babbelen. Druk mijn wieltje wat naar voren wat onmiddelijk door de dame wordt gecompenseerd. Oef. Bij Monster gaat het wat op en af en twee keer oversteken. Meestal gaat het tempo er dan wat uit. IJdele hoop dus. De knik in de duinen met het klimmetje wordt door mevrouw vol genomen en ik jank er met 36 achteraan. Het laatste stuk naar Den Haag geeft het metertje hartslag 168 aan. Desgevraagd antwoord ik dat ik uit Maassluis kom en lachend zegt ze dat ik dan de rest van de weg wind tegen heb. Bye. De laatste 9,8 kilometer gingen in 36 gemiddeld. Windje mee, dat wel, maar toch. Ik probeer het tempo na het Haagse hoog te houden. De hartslag blijft wel hoog, maar de snelheid dendert naar beneden. Hele stukken blijft het tellertje steken op 26 kilometer per uur. Uitgewoond door een dame.
Ed
Ed
19 mei 2005
Een paar spetjes
Onder de slagboom doorrijdend voor een ommetje voel ik wat spetjes en kijk ik omhoog. Een grauwe wolk grijnst terug. Blijkt dat ik op de rand van de wolk rij want het blijft bij een paar spetjes. Helemaal alleen lekker rollen door de lege duinen. Het heeft wel wat. De GPS houdt het zonder verse batterijen ergens halverwege voor gezien. De oplaadbare energiecellen liggen nog op de werkplek. Den Haag, Kwintsheul, de Kandelaarbrug. Er staat een bult wind. De aanmoedigingen van een zich schor schreeuwende roeicoach gaan verloren in de wind en de coach slingert wild gesticulerend verder door de berm op zijn zwarte herenfiets. Eerbiedig knijp ik in de remmen en sta bijna stil als het fietspad langs de wijk Kethel wordt versperd door twee rustig voortstappende paarden. Op de Woudweg moet ik zelfs van de fiets af en de berm in als een tractor met een dubbel stel wielen de hele weg nodig heeft. Niek belt en het Oeverbos rond ik wel een andere keer. Het eten is bijna klaar.
Ed
Ed
17 mei 2005
Ruikend naar de regen
Bekeken door een serie prachtige stapelwolken, ruikend naar de regen, voert het asfalt me via Schipluiden naar de Kandelaar. Gesteund door een gunstige wind ligt de gemiddelde snelheid voor het geplande herstelrondje net wat te hoog en zonder veel bijzonderheden, buiten de gebruikelijke loslopende honden en slingerende jeugd, kletsen na een goed uurtje de hete stralen water kapot op mijn redelijk kale kop.
Ed
Ed
16 mei 2005
Op het ROPARUN-parcours
Er is een zuidwestelijk windje voorspeld kracht drie. Het stuur gaat richting Beneluxtunnel en het pontje over het Spui. De lucht is overwegend bewolkt en na ongeveer veertig kilometer breekt toch het zonnetje door. Ik trek mijn jasje uit en tien minuten later schuift er weer een wolk voor de zon. Vanaf het Hellegatsplein bevind ik me een twintigtal kilometers op het ROPARUN-parcours. De ROPARUN, ’s werelds langste estafette met als missie – trachten leven toe te voegen aan de dagen, waar geen dagen meer toegevoegd kunnen worden aan het leven. Een loffelijk streven. Met de wind pal tegen rommel ik verder naar de Zeelandbrug waar het aan de noordzijde rost van de duikers. Aan de zuidzijde in Noord-Beveland landt een enkele visser een in het zonlicht schitterende geep. Na een dikke honderd kilometer wordt dezelfde zuidwester mijn vriend en zoef ik over de Deltawerken naar huis. Ik stop nog even op de kop van de Oosterscheldedam waar tientallen hengelaars in de koude noordzeewind schouder aan schouder een visje proberen te verschalken.
Ed
Ed
13 mei 2005
Met wat meer kwaliteit
Dezelfde route gereden als gisteren maar met wat meer kwaliteit. Na het heuveltje aan de Waterweg zes keer te hebben aangevallen met hartslag 160 plus, is de rest van de weg naar huis, een keer of vijf, 200 meter versneld. Toch wel weer lekker.
Ed
Ed
12 mei 2005
Even Hoek van Holland raken
Na het werk even Hoek van Holland raken en langs de Waterweg naar huis om de benen wat los te rijden. Dit alles in een rustig tempo. Wat later nog wat vis geprobeerd uit de Waterweg te trekken, maar helaas geen stootje op de hengeltop.
Ed
Ed
11 mei 2005
Een nieuw tussendoortje
Eerst maar rustig warmtrappen richting de Hoek. Bij Monster gaan de beentjes al wat beter in de rondte. Bij Den Haag vind ik het Wenpad, een nieuw tussendoortje richting Kwintsheul over steile bruggetjes en langs smalle paadjes. Vanaf Kwintsheul gaat het tempo omhoog en na een goede zestig kilometer kom ik uitgewoond thuis.
Ed
Ed
07 mei 2005
Nog steeds op acht bar
Na een weekje rust is het controleren van de luchtdruk in de banden geen overbodige luxe. De luchtdruk in de voorband is gedaald tot vier bar en de achterband heeft geen druk verloren en staat nog steeds op acht bar. Het plan is honderd kilometer weg te duwen, maar na een paar trappen weet ik dat het plan bijgesteld zal worden. Langs de Waterweg waait de wind met een dikke vijf en met het tellertje net boven de twintig komt de eerste bui na vier kilometer als een dikke mist naar me toe snellen. In Hoek van Holland is het tijd voor bui nummer twee en het blijft naar beneden kletteren tot ver na Monster. Bij Schipluiden kies ik voor de Gaag en via de Kwakelweg rol ik naar huis.
Ed
Ed
05 mei 2005
D-Day
“Kunnen jullie helpen wat meubeltjes in elkaar zetten? Waar? In Frankrijk ergens aan de kust onder Bordeaux in ons nieuwe vakantiehuisje. Is goed. Dan zien we jullie donderdag.” “Met een paar dagen extra verlof kunnen we er wellicht een korte vakantie van maken. Wat gaan we dan doen in die paar dagen extra? Het voorstel om de Gazelle mee te nemen naar de Mont Ventoux wordt helaas afgekeurd. Het is bijna 5 mei, 5 mei 1945, de dag waarop de bezetter het voor gezien hield. En dit dankzij Operatie Overlord, die bijna een jaar eerder gestalte kreeg in Normandië op 6 juni 1944. D-Day. De kust van Normandië? Oké.”
Maandag, 2 mei 2005
Via de Zeelandbrug, Westerscheldetunnel en Knokke-Heist komen we aan in de omgeving van Duinkerken. We hopen wat borden tegen te komen met toeristische informatie over het oorlogsverleden van Duinkerken. Niet dus. Ook niet in Duinkerken zelf en de plaatselijke VVV is gesloten. Misschien iets beter voorbereiden? We besluiten verder te rijden en doen de Pont de Normandie. Twee prachtige bruggen die de monding van de Seine overspannen. Wat verder overnachten we op de camping La Briquerie in Equemauville.
Dinsdag, 3 mei 2005
Sword Beach, Juno Beach, Gold Beach. We zuigen de beelden van stranden, monumenten, musea, oude tanks en landingsvaartuigen in ons op. We volgen de route “Overlord L’assault” en stappen uit bij Longues sur Mer om de bunkers met de nog aanwezige indrukwekkende kanonnen te bezichtigen. Nog indrukwekkender zijn de duizenden graven op het amerikaanse kerkhof, grenzend aan Omaha Beach. Wat later lopen we langs, over en door ontelbare bomkraters bij Pointe du Hoc. Het stuk kust, bezaaid met bunkers, waar U.S. Army Rangers de dertig meter hoge kliffen bedwongen onder moordend vuur, om de 155 mm kanonnen uit te schakelen. In La Cambe bezoeken we een duits kerkhof. Zo veel anders dan het amerikaanse, maar net zo gruwelijk. Ook hier liggen slachtoffers van de tweede wereldoorlog. Slachtoffers van eigen denkbeelden en of denkbeelden opgedrongen door derden in een omgeving waar je toevallig bent geboren. Een omgeving waar anders denken fataal was.
Woensdag, 4 mei 2005
Gisteravond aten we patat met pizza in een brasserie aan het grote plein van Saint Mère Eglise, toen Broer belde dat de oplevering van het vakantiehuisje met een maand uitgesteld was. Het meubeltjes-in-elkaar-zetten ging derhalve niet door. Vandaag doen we Saint Mère Eglise en bezoeken o.a. de kerk waar de paratrooper John Steele met zijn parachute aan de toren is blijven hangen. Ook gaan we weer richting kust, naar Utah Beach waar na hevige gevechten Generaal Patton voet aan land zette en zijn historische tocht begon die een jaar later eindigde in Bastogne, België. Deze tocht was dermate indrukwekkend dat er een toeristische route van gemaakt is. La Voie De La Liberté, Road to Liberty, Weg Van De Vrijheid, een ongeveer 1200 kilometer lange tocht. De route, ook wel genaamd Voie Patton, wordt elke kilometer gemarkeerd door 1,20 meter hoge mijlpalen. Vanaf Utah Beach volgen we de mijlpalen, maar bij Villedieu raken we het spoor bijster. Bij Rennes vinden we nog een paar palen en we besluiten de Voie Patton een andere keer te volgen als we voldoende informatie hebben verzameld. We gaan op huis aan.
Ed
Maandag, 2 mei 2005
Via de Zeelandbrug, Westerscheldetunnel en Knokke-Heist komen we aan in de omgeving van Duinkerken. We hopen wat borden tegen te komen met toeristische informatie over het oorlogsverleden van Duinkerken. Niet dus. Ook niet in Duinkerken zelf en de plaatselijke VVV is gesloten. Misschien iets beter voorbereiden? We besluiten verder te rijden en doen de Pont de Normandie. Twee prachtige bruggen die de monding van de Seine overspannen. Wat verder overnachten we op de camping La Briquerie in Equemauville.
Dinsdag, 3 mei 2005
Sword Beach, Juno Beach, Gold Beach. We zuigen de beelden van stranden, monumenten, musea, oude tanks en landingsvaartuigen in ons op. We volgen de route “Overlord L’assault” en stappen uit bij Longues sur Mer om de bunkers met de nog aanwezige indrukwekkende kanonnen te bezichtigen. Nog indrukwekkender zijn de duizenden graven op het amerikaanse kerkhof, grenzend aan Omaha Beach. Wat later lopen we langs, over en door ontelbare bomkraters bij Pointe du Hoc. Het stuk kust, bezaaid met bunkers, waar U.S. Army Rangers de dertig meter hoge kliffen bedwongen onder moordend vuur, om de 155 mm kanonnen uit te schakelen. In La Cambe bezoeken we een duits kerkhof. Zo veel anders dan het amerikaanse, maar net zo gruwelijk. Ook hier liggen slachtoffers van de tweede wereldoorlog. Slachtoffers van eigen denkbeelden en of denkbeelden opgedrongen door derden in een omgeving waar je toevallig bent geboren. Een omgeving waar anders denken fataal was.
Woensdag, 4 mei 2005
Gisteravond aten we patat met pizza in een brasserie aan het grote plein van Saint Mère Eglise, toen Broer belde dat de oplevering van het vakantiehuisje met een maand uitgesteld was. Het meubeltjes-in-elkaar-zetten ging derhalve niet door. Vandaag doen we Saint Mère Eglise en bezoeken o.a. de kerk waar de paratrooper John Steele met zijn parachute aan de toren is blijven hangen. Ook gaan we weer richting kust, naar Utah Beach waar na hevige gevechten Generaal Patton voet aan land zette en zijn historische tocht begon die een jaar later eindigde in Bastogne, België. Deze tocht was dermate indrukwekkend dat er een toeristische route van gemaakt is. La Voie De La Liberté, Road to Liberty, Weg Van De Vrijheid, een ongeveer 1200 kilometer lange tocht. De route, ook wel genaamd Voie Patton, wordt elke kilometer gemarkeerd door 1,20 meter hoge mijlpalen. Vanaf Utah Beach volgen we de mijlpalen, maar bij Villedieu raken we het spoor bijster. Bij Rennes vinden we nog een paar palen en we besluiten de Voie Patton een andere keer te volgen als we voldoende informatie hebben verzameld. We gaan op huis aan.
Ed
01 mei 2005
Mart scoort zijn eerste centurion
Een Batavus Champion, in de kleuren blauw met wit, moet toch wel een heel bijzondere fiets zijn. Mijn fietsvriend Mart is al maanden op zoek naar een vervanger voor zijn trouwe kameraad – de Blouwe Schicht. Een waardige kandidaat-opvolger is te koop voor weinig in Alphen aan de Rijn en dus meld ik mij om acht uur ’s morgens bij Mart’s achterommetje. Met een fikse oostnoordooster schuiven we via de Kandelaarbrug en randje Zoetermeer naar Alphen aan de Rijn waar we na enig zoeken belanden bij de ex-eigenaar van de Blouwe Schicht II. Mart is op slag verliefd en de koop is snel een feit. Op de weg terug lijkt de wind wat minder en hangen we in het wiel van een wat asociale coureur en verderop langs de Rotte pikken we aan bij een groep uit Wassenaar. Nog later rijden we in een groepje waar we de kop over nemen en op het moment dat we eigenlijk weer legaal kunnen zuigen verlaten we de groep om op eigen kracht naar huis te rollen. Mart scoort zijn eerste centurion van het jaar op de tirreno.
Ed
Ed
