31 maart 2005
Een kwaliteitsrondje
Vandaag geen tijd voor een tachtig kilometer duurtraining, maar wel voor een kwaliteitsrondje van zestig. Vanaf het werk naar de Hoek en dan door de duinen naar Kijkduin. De helling naar het strand in Kijkduin doe ik zes keer en in een fors tempo ros ik terug naar de Hoek. Voor ik koers zet richting werkplek word de top van de heuvel aan de Waterweg nog drie keer meegenomen.
Ed
Ed
29 maart 2005
Spaans stoofpotje
Vijfenzeventig minuten rustig fietsen, afgewisseld met wat krachttraining. Dus in een rustig tempo naar de Hoek, wat babbelen met een hengelaar die net een smakelijke wijting uit de diepten van de Waterweg omhoog takelt ter hoogte van de DSM. Batterijtjes van de GPS wisselen en dan is daar de heuvel. Acht keer duw ik de fiets omhoog en dan hou ik ’t voor gezien en rol rustig naar huis waar een overheerlijk spaans stoofpotje wacht.
Ed
Ed
28 maart 2005
De catacomben van de NSA
Wakker worden en het ruist van de regen. Maar even omdraaien, want vandaag hoef ik niet zo ver. Slechts 130 kilometer. Als ik weer wakker word is het droog en spoel ik de pannekoeken weg met hete koffie. Na het tweede bakkie roept moeder natuur en laat ik me een half uurtje meevoeren door de catacomben van de NSA in Het Juvenalis Dilemma van Dan Brown. Eindelijk zit ik even na elven op de Gazelle en zwalk ik weer kriskras door het Westland. Grotendeels dezelfde route als eergisteren. Een hele kunst om niet je eigen pad te kruisen. Windje mee, windje tegen. Wat eten, wat drinken en genieten van ons wereldje. Met de tweehonderd kilometer in de benen van afgelopen zaterdag doen de onderdanen het opvallend goed. Er staat wat meer wind, maar het tellertje blijft rond de dertig hangen. Uiteindelijk kom ik uit op een gemiddelde van 28,49 over 131,90 kilometer. Het laatste stukje vanaf Vlaardingen tot de Zuidbuurt kan ik nog aanhaken bij een jongeling die elke bocht op bijna volle snelheid neemt, alsof de weg niet nat is. Na elke bocht moet ik vol op de pedalen om te kunnen volgen. De jonge man blijkt bij nadere beschouwing banden met een dik profiel te hebben gemonteerd op zijn Colnago.
Ed
Ed
26 maart 2005
Op de loer liggende hongerklop
Tien voor half elf al als de eerste meters van de geplande 200 kilometer zijn afgelegd. Ik rond het Oeverbos en zet koers richting Hoek van Holland. Met het oostelijke windje kan ik dan mooi de beentjes opwarmen. De beentjes zijn wel gevoelig, maar toch gaan ze redelijk makkelijk rond. Het is bewolkt met af en toe een prikkend zonnetje en weinig wind. Prachtig fietsweertje dus. Vanaf Den Haag doorkruis ik al zigzaggend het Westland. Na de eerste honderd kilometer doe ik thuis een bakkie en prop nog snel wat pannekoeken naar binnen tegen de altijd op de loer liggende hongerklop. Met vers gevulde bidons, wat koeken en een flacon Maxim snel ik even later richting Rotte. Opvallend veel wielerartiesten die ik onderweg tegenkom zijn zomers gekleed. Een enkeling heeft nog zijn wintertenuetje aan. Ik zal wel een watje zijn. De Nieuwe Maas passeer ik via de Van Brienenoordbrug, waar ik nipt win van een in het rood gestoken jonge dame op een hybride. Uithijgend met de benen stil word ik onderweg naar beneden weer overstoken door de dame. Met mijn nog natrillende beentjes van de klim zie ik af van een inhaalpoging. Hoogvliet, Spijkenisse, Heenvliet, Rozenburg. Helaas, het pontje mis ik net. Het tellertje staat op 200,01 kilometer als ik de thuisplaat aantik.
Ed
Ed
24 maart 2005
Eerlijke spierpijn. Een lekker gevoel.
Het akelige hoestje van de laatste dagen delft langzaam het onderspit. Hier voor in de plaats wordt het lichaam weer geteisterd door eerlijke spierpijn. Een lekker gevoel. Was ik gisteren wat te warm gekleed, vandaag zou een extra wolletje welkom zijn. De wind voelt koud aan op de borst ter hoogte van het Staelduinsebos waar een opgeschrikte bonte specht luid kwetterend het bos in vliegt, gevolgd door een fraai getekende vlaamse gaai. Onder de duinen trek ik toch maar mijn jasje aan en een stuk aangenamer qua temperatuur roets ik richting het Haagse. Het druppelt en ik heb het naar mijn zin. Bij Kwintsheul druppelt het wat harder en ik besluit op huis aan te gaan. De beentjes protesteren niet. Morgen een dagje rust of een klein herstelrondje.
Ed
Ed
23 maart 2005
Geveld door een heftig griepvirusje
Dertien dagen niet fietsen. Geveld door een heftig griepvirusje. Het weer mooier zien worden met stijgende temperaturen en alleen maar naar buiten kijken. Te moe om wat te doen. Zelfs geen fietsonderhoud. Honderden kilometers trainingsarbeid voor de Amstel Gold Race misgelopen. Maar ..., vandaag, met nog wat griepresten in het lichaam in de vorm van een akelig hoestje, naar de werkplek op de fiets. De zon schijnt. Een lichte bries. Het is een mooie dag. Tegen de middag doen Mart en ik een zogenaamd rondje Mart en naast elkaar trotseren we het zuidelijke windje langs de Waterweg. In Maassluis worden we opgehouden door scheepvaartverkeer dat de industrieweg passeert en in een wat kalmer tempo ronden we het Oeverbos en koersen richting Delft. Op de Gaag worden we ingehaald door twee renners en dankbaar hangen we tot aan de Herenlaan in hun zog. Ik probeer Mart nog wat partij te geven, maar het blijft bij een halve poging. Moe maar niet ontevreden na de achterliggende koortsige dagen schuif ik de rest van de dag wat formulieren heen en weer.
Ed
Ed
10 maart 2005
Bah, intervallen
Bah, intervallen. ’t Is dat je er sterk van wordt. Er staat een westzuidwestelijk windje, kracht twee tot drie. In vergelijking met gisteren een hele verademing. Vijftien keer 45 seconden op de pedalen staan. Bah, intervallen. Rond de tiende keer ben ik de tel kwijt. Vind ik niet zo erg. Ik tel vandaag in mijn voordeel en gezapig genietend zet ik na een goed uurtje mijn fiets in de stalling.
Ed
Ed
In de ban van VDO
Mart’s brede rug laat het afweten en met een behoorlijke wind tegen rommel ik alleen naar de Hoek. Langs de Waterweg is het druk met uit de wind zittende hengeltopstaarders. Zelf ben ik in de ban van VDO. De HC12.6, mijn nieuwe speeltje – een gecombineerde snelheids- en hartslagmeter van VDO. Alle opties werken naar behoren en met een duidelijk leesbare (fontsize 26 schat ik) hartslag 125 waai ik richting Vlaardingen. Het geriefelijke windje in de rug verandert vervolgens in een heftig tegenwindje tot aan Delft. Met een licht verzetje peddel ik terug naar de werkplek en noteer 55,2 kilometer in 27,2 gemiddeld.
Ed
Ed
08 maart 2005
De training gewoon overslaan
De veertig kilometer lange duurtraining valt me zwaar. Na een paar kilometer weet je het eigenlijk al. De benen werken niet echt mee. Eigenlijk moet je meteen afstappen en de training gewoon overslaan. Ik duw echter door en werk de meters één voor één weg. Morgen met Mart buiten fietsen. Hoop dat het dan wat beter gaat.
Ed
=> 
=> 
Ed
=> => 06 maart 2005
25 Mile Time Trial
De vlag boven op een kraan aan de Waterweg staat bijna strak wat een dikke windkracht vier betekent. Ik geloof het wel en zet de tacx klaar. Vandaag staat er een rustige duurtraining van 80 kilometer op het programma. Na enig zoeken vind ik een route van 40,1 kilometer, de 25 Mile Time Trial, uitgezet over het vlakke gedeelte van Capricorn. Als pacer pak ik de langzaamste van de verzameling atleten. Het gas gaat er op en ik moet Jef de eerste kilometers laten gaan. Het gaat wat moeizaam en het blijkt dat de windparameters zijn aangezet, getuige de draaiende windmolens en een windroos op het scherm. Na een goed kwartier blijkt dat Jef moeite heeft met de wind en ik waag de sprong naar zijn achterwiel. Virtueel uit de wind zitten bevalt me wel en de laatste zeven kilometers laat ik de moe gestreden Jef achter me en finish met een marge van een dikke twee minuten. De tweede ronde gebruik ik mezelf als pacer en als mijn virtuele ik de laatste zeven kilometer versnelt valt het volgen me zwaar. Ik weet nu natuurlijk waar mijn slag te slaan en een dikke kilometer voor het eind neem ik de kop over en blijf ik mezelf negen seconden voor.
Ed
=> 
=> => 
=>
Ed
=> => => => 04 maart 2005
Mart en snot aan mijn neus
Vanmiddag een paar nieuwe gebreide handschoentjes en een nieuwe broek met een verse zeem gescoord, beide van AGU. Thuis gekomen de labels er afgeknipt en meteen maar aangetrokken. Twee toertjes van 28,7 kilometer moeten het vanavond gaan doen. De eerste ronde gaat met 31,7 gemiddeld niet slecht. De tweede ronde besluit ik hetzelfde tempo vast te houden en elke vijf kilometer vijfhonderd meter lang een versnelling door te voeren. Aangemoedigd door de vrouw die iets mompelt over Mart en snot aan mijn neus doet mij gaan staan op de pedalen en ik pers er nog een sprint uit. Met brandende benen spoel ik het snot het doucheputje in.
Ed
=> 
=> => 
=>
Ed
=> => => => 03 maart 2005
102,83
Buiten fietsen met de huidige weersomstandigheden is geen optie en ik rij dan ook een door Lothar Wolf uitgezette virtuele route van 102,83 kilometer. Voor mij in ieder geval een nieuw record op de tacx. Lothar verveelt zich onderweg klaarblijkelijk, want zo nu en dan verlaat hij het asfalt en neemt dan een strook gras mee of zigzagt door de straten van Capricorn. Hij weigert bijvoorbeeld telkenmale onder het gele finishdoek door te rijden en passeert de finish dan aan de linker- of rechterkant, daarbij zorgvuldig de toegestroomde toeschouwers ontwijkend. Op de voor mij stimulerende klanken van Donna Summer beklim ik de eerste heuvels en maak van de gelegenheid gebruik om de druk van mijn billen te halen door op de pedalen te gaan staan. Achteraf blijken mijn billen ontsierd door twee blauwbeurse plekken ter hoogte van de zitbotjes. Na zo’n 70 kilometer wordt de eentonigheid doorbroken door een tiental kilometers heuvelwerk. Drie uur en zesentwintig minuten later stap ik af. Als ik het schema bekijk, zie ik dat de trainingsomvang deze week waarschijnlijk niet gehaald gaat worden.
Ed
=> 
=>
Ed
=> => 
